IV SA/Gl 730/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie stwierdził u M.M.S. [...] spowodowanej [...] trwającym co najmniej [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzja ta została doręczona stronie [...]. Z kolei postanowieniem z dnia [...] organ I instancji, na żądanie strony, dokonał sprostowania omyłek i błędów pisarskich, które wystąpiły w powyższej decyzji. Pismem z dnia [...] M.S. zwróciła się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Wskazała, że czyni to dopiero teraz, ze względu na długotrwałe ustalanie przez organ sanitarny w B. przebiegu jej pracy zawodowej i dopiero postanowienie, które otrzymała [...] prostuje wcześniejsze nieścisłości. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 06 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 870/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy powinien był zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie ustawowym. Podniósł, iż o skuteczności odwołania decyduje zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Sąd zauważył, iż zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja organu I instancji, zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania, została doręczona skarżącej w dniu [...]. Tymczasem pismo skarżącej, w którym wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy w związku z odmową stwierdzenia choroby zawodowej, złożone za pośrednictwem organu I instancji, datowane jest na dzień [...] (pismo zostało nadane w urzędzie poczty [...]). Zestawienie powyższych dat jednoznacznie wskazuje, że pismo to, uznane za odwołanie od decyzji, zostało wniesione z uchybieniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia. Sąd zaakcentował, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie z dnia [...] podpisane przez starszego asystenta higieny pracy Ł.C., z treści którego wynika, że skarżąca zgłosiła wniosek o sprostowanie danych zawartych w decyzji dotyczące jej zatrudnienia. Natomiast w aktach tych brak pisemnego wniosku strony, jak również protokołu z przyjęcia takiego wniosku (art. 14 k.p.a.). Zatem na podstawie wskazanego oświadczenia nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wniosek ten dotyczył wyłącznie żądania sprostowania decyzji. Sąd podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie wydane na żądanie strony, o sprostowaniu oczywistych omyłek w decyzji z dnia [...]. Postanowienie to zostało wydane [...] i doręczone stronie [...] zgodnie z dowodem doręczenia. Skład orzekający stwierdził przy tym, iż wystąpienie z żądaniem sprostowania decyzji w terminie do wniesienia odwołania nie wstrzymuje biegu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Sprostowanie dotyczy bowiem oczywistych błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych omyłek w wydanych przez organ decyzjach (art. 113 § 1 k.p.a.) i może mieć miejsce w każdym czasie. Ponadto na postanowienie o sprostowaniu służy odrębny środek zaskarżenia w postaci zażalenia (art. 113 § 3 k.p.a.). Jedynie w przypadku określonym w art. 111 k.p.a., a zatem gdy w terminie 14 dni od doręczenia decyzji strona zażąda jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach, termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał decyzję bez uprzedniego wyjaśnienia, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie: art. 129 § 2 w związku z art. 134 k.p.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowił stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżona decyzja datowana została doręczona odwołującej się w dniu [...], co wynika z dowodu doręczenia potwierdzonego podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Odwołanie zaś datowane [...] zostało wysłane listem przez stronę w dniu [...] (data stempla pocztowego Poczty [...]). Stąd też należało stwierdzić uchybienie ustawowego 14-to dniowego terminu do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, iż strona nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Nadmieniono, iż od woli strony zależało zatem, czy skorzysta z prawa do wniesienia odwołania w terminie, czy też nie. Strona nie wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tym samym spowodowała, iż odwołanie stało się bezskuteczne w rozumieniu art. 134 k.p.a. czego następstwem jest ostateczność zaskarżonej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.S. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu nieuwzględnienie faktu, że została błędnie poinformowana co do możliwości złożenia odwołania, nadto złożyła ona pismo stanowiące wniosek o sprostowanie decyzji, natomiast data do której przysługiwało jej prawo wniesienia odwołania to dzień [...], a zatem w ocenie odwołującej odwołanie zostało złożone w terminie. Domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Strona wskazywała, iż w decyzji administracyjnej zawarte były liczne błędy merytoryczne i dlatego wniosła do organu administracyjnego pismo o sprostowanie tychże błędów. Pismo to należało traktować jako odwołanie od decyzji sanitarnej, a w przypadku gdyby zawierało ono braki formalne, to należało wezwać odwołującą do ich uzupełnienia. Tymczasem organ administracyjny potraktował to pismo w sposób odmienny niż należało albowiem nie przyznał mu waloru odwołania od decyzji administracyjnej, przez co organ ten popełnił zasadniczy błąd. Stąd też jako datę początku biegu terminu do złożenia odwołania przyjęła słusznie dzień [...] i od daty tej należało liczyć termin do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej wydając zaskarżone postanowienie aparat administracyjny pozbawił odwołującą możliwości dochodzenia przysługujących jej praw. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy orzeczenie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie niniejszej orzeczenie organu I instancji zapadło w dniu [...]. Doręczone zostało stronie skarżącej w dniu [...], co potwierdza jednoznacznie załączone do akt administracyjnych pocztowe potwierdzenie odbioru decyzji podpisane przez skarżącą. Orzeczenie to zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a zatem w przedmiotowym wypadku ustawowy czternastodniowy termin do złożenia odwołania upływał w dniu [...] ([...] roboczy). Strona skarżąca natomiast złożyła odwołanie dopiero w dniu [...] (data stempla pocztowego na kopercie pocztowej w której przesłano pismo stanowiące odwołanie datowane "[...]") , a co za tym idzie uchybiła terminowi do złożenia odwołania. Artykuł 58 k.p.a. w § 1 stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin do na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, w § 2 stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dla której określony był termin, dopełniając jednocześnie czynności dla której określony był termin, a w § 3 stanowi, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z powyższego wynika zatem, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść do organu właściwego do rozpoznania odwołania i to w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Strona skarżąca nie zawarła w treści złożonego odwołania wniosku o przywrócenie terminu. Art. 134 k.p.a. stanowi, że organ administracji stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz to , że postanowienie w tej sprawie jest stateczne. Mając na uwadze wszystkie wyżej naprowadzone powody organ odwoławczy prawidłowo postanowieniem z dnia [...] opartym o cytowany wyżej przepis prawa stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. Odnośnie zarzutów skarżącej wskazać należy, iż całkowicie bezpodstawny jawi się zarzut, że została ona błędnie poinformowana co do możliwości złożenia odwołania, gdyż decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia odwołania. Co do podnoszonej przez skarżącą kwestii, iż "złożyła ona pismo stanowiące wniosek o sprostowanie decyzji, które należało traktować jako odwołanie od decyzji sanitarnej, które organ administracyjny potraktował w sposób odmienny niż należało albowiem nie przyznał mu waloru odwołania od decyzji administracyjnej, przez co organ ten popełnił zasadniczy błąd" , należy wskazać co następuje. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie oświadczenie z dnia [...] podpisane przez starszego asystenta higieny pracy Ł.C., z treści którego wynika, że skarżąca zgłosiła wniosek o sprostowanie danych zawartych w decyzji dotyczących jej zatrudnienia. Natomiast w aktach tych brak pisemnego wniosku strony, jak również protokołu z przyjęcia takiego wniosku (art. 14 k.p.a.). Zatem na podstawie samego wspomnianego oświadczenia nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wniosek ten dotyczył wyłącznie żądania sprostowania decyzji. Trzeba jednak zauważyć, iż w rozpoznaniu tego wniosku zapadło postanowienie organu z dnia [...] prostujące oczywiste omyłki pisarskie w decyzji pierwszoinstancyjnej wydane na podstawie art. 113 k.p.a. Z materiałów sprawy wynika, iż postanowienie to mimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie złożenia od niego zażalenia, nie było kwestionowane przez skarżącą, co - zdaniem Sądu – wskazuje, iż zostało przez nią zaakceptowane, a co za tym idzie pozwala to domniemywać, iż w sposób zupełny i prawidłowy załatwiało wniosek skarżącej z dnia [...] o sprostowanie decyzji. Należy także podkreślić, iż dopiero w skardze na postanowienie będące przedmiotem niniejszego postępowania skarżącą twierdzi, iż wniosek o sprostowanie decyzji organu I instancji złożyła na piśmie (nie podając przy tym z jakiej daty miało być owe pismo, nie załączając kopii tego pisma, czy też jakiegokolwiek materialnego potwierdzenia mającego świadczyć o tym, iż takie pismo w ogóle złożyła). Za tym, iż skarżąca jedynie ustnie złożyła wniosek o sprostowanie decyzji organu I instancji jedynie ustnie może przemawiać też zapis w treści odwołania z dnia [...], gdzie skarżąca wprost wskazała, że "właściwie początkowo w ogóle nie myślałam o odwoływaniu się, gdyż decyzja jest zgodna z orzeczeniem lekarskim (...)", a do jego złożenia skłoniła ją przewlekłość postępowania w kwestii sprostowania decyzji, wobec czego "uznała za stosowne wystąpić jednak o ponowne rozpatrzenie mojego przypadku", co wskazuje, iż wbrew temu co twierdzi w skardze, że początkowo nie nosiła się zamiarem złożenia odwołania. Należy także wskazać, iż zapisy – jak już podkreślono wyżej zaakceptowanego przez skarżącą - postanowienia organu I instancji wskazują jednoznacznie na okoliczność, iż w przedmiotowym przypadku chodziło o sytuację o której mowa w art. 113 k.p.a., a zatem sprostowanie oczywistych omyłek. Nie sposób zatem - zważając na treść zaakceptowanego przez stronę postanowienia - przyjąć, iż domagała się ona wydania postanowienia w trybie art. 111 § 1 k.p.a., a mianowicie postanowienia w kwestii uzupełnienia decyzji organu I instancji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Na marginesie można wskazać, iż uzupełnienie decyzji (art. 111 § 1 k.p.a.) może jedynie dotyczyć rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach zaskarżenia bądź o uprawnieniu wytoczenia powództwa do sądu powszechnego. Przeto też chodzi tu o sytuację, gdy orzeczenie wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletne, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne, oraz nie zawiera poruczenia o zakresie i trybie weryfikacji orzeczenia lub też zamieszczone w nim pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy będzie miało miejsce wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu orzeczenia wydano rozstrzygnięcie w samej rzeczy częściowe, a niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, albowiem orzeczenie organu I instancji rozstrzyga całościowo przedmiotowy problem choroby zawodowej, której stwierdzenia skarżąca się domagała, a nadto zawiera prawidłowe pouczenie co do prawa odwołania. W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu Administracyjnego – organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy obowiązującego prawa. Z tych przyczyn , skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).