IV SA/Gl 737/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., działający na podstawie art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 nr 90, poz. 575 ze zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u J. S. choroby zawodowej [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) – zwanym dalej w skrócie: rozporządzeniem. Rozstrzygnięcie oparto na orzeczeniu M. Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] o braku podstawo do rozpoznania choroby zawodowej oraz na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...]. Wskazano nadto, że przed wydaniem decyzji zapoznano się z kartami oceny narażenia zawodowego opracowanymi w dniach [...] r. oraz [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnotowano, że J.S. podczas zatrudnienia w latach: [...] w A S.A. w K. kolejno jako [...],[...],[...],[...]; [...] w B Sp. z o.o. w A. kolejno jako [...],[...]; [...],[...],[...] pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednak wobec braku rozpoznania nie można stwierdzić choroby zawodowej. Cytowana wyżej decyzja stała się przedmiotem odwołania J. S. z dnia [...] r., wniesionego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. W tych ramach J. S. podniósł, że czuje się pokrzywdzony nie stwierdzeniem choroby zawodowej – [...] , gdyż jego zdaniem, wykonując czynności zawodowe pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania tej choroby. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że w pracy zawodowej wielokrotnie był narażony na działanie [...]. Wykonując tą pracę nie posiadał specjalnego [...] lecz wyłącznie [...]. Podkreślił, że w wyniku działania czynników szkodliwych narażony był na powracające [...] i [...]. W toku wykonywania zawodu [...] zdarzały mu się nadto [...]. Z kolei obecnie cierpi na często powracające [...] i [...], które jego zdaniem są wynikiem [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby – zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Podkreślono dalej, że przeprowadzone w tej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że J. S. pracował w latach [...] w A S.A. w K. jako [...] i [...], gdzie w latach [...] pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Strona była badana w Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny pracy M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach orzeczeń nie stwierdzili u J. S. przewlekłego [...] i następstw tego [...] pochodzenia zawodowego. Wykonane badania nie diagnostyczne nie wykazały [...] oraz cech uszkodzenia [...] ([...]), które mogłyby być następstwem przebytej ekspozycji na [...]. W wykonanych badaniach stwierdzono bowiem, iż poziom [...] jak i wskaźniki biologicznego działania [...] mieszczą się w granicach [...]. Reasumując podkreślono, że decyzja organu pierwszej instancji zapadła po wnikliwej analizie materiału dowodowego, w tym materiałów z obserwacji klinicznej, wywiadów i orzeczeń lekarskich. Z tych względów organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. S. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy. Podkreślił dalej, że na skutek pracy w A S.A. doznał uszczerbku zdrowia psychicznego i fizycznego. Zaakcentował dalej, że organy orzekające w tej sprawie błędnie ustaliły stan faktyczny w części dotyczącej zagadnienia uszkodzenia narządów [...], tj. [...]. Wyjaśnił bowiem, że badanie przeprowadzone w S. było pobieżne. Oświadczył, iż posiada cechy uszkodzenia [...] i innych narządów, co wykazały badania tomograficzne przeprowadzone w S. B. Podniósł dalej, że choruje na [...] od [...] r. Od tego czasu odczuwa ciągły ból w tej części ciała, oprócz tego często występuje zjawisko obecności "[...]". Podkreślił, że [...] już nie funkcjonuje i zamiarem lekarzy było [...]. Przypomniał również, że w roku [...] trafił do przyzakładowej przychodni, gdzie w wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono u niego obecność [...]. Lekarz skierował go wówczas na specjalistyczne badania do K., gdzie leczy [...] do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organ odwolawczy działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniono sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy trafnie przyjął w swojej decyzji, że skarżący w toku pracy zawodowej miał kontakt z ze środkami mogącymi spowodować [...] ([...]) , a zatem pracował więc w warunkach potencjalnego ryzyka powstania choroby zawodowej [...]. Jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych wymienione są w § 5 wymienionego już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2002 r. W myśl ust. 2 wspomnianego przepisu jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych; 3) przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby; zaś w myśl ust. 3 tego przepisu prawa jednostkami orzeczniczymi II stopnia: 1) od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy; 2) od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy. Zatem nie wszystkie jednostki służby zdrowia , a tylko te wymienione w wyżej cyt. przepisie prawa są uprawnione do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych. Takimi jednostkami są również Poradnia Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. , na których opinie powołano się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W orzeczeniach wyżej wymienionych i uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek służby zdrowia w sposób jednoznaczny stwierdzono , że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w [...] załącznika do wyżej już cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ([...]). Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Zarówno palcówka diagnostyczna I stopnia , jak i placówka diagnostyczna II stopnia nie rozpoznały u skarżącego choroby figurującej w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, a będącej następstwem ekspozycji w czasie zatrudnienia na [...]. Zatem zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowymi z uwagi na dokonane przez uprawnione jednostki diagnostyczne rozpoznanie – nie występowanie u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w [...] załącznika do rozporządzenia. Brak przesłanki w postaci rozpoznania określonej w rozporządzeniu choroby [...] przez upoważnione placówki diagnostyczne uniemożliwia stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że pracował w warunkach narażenia na zawodowego, ani tez odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami. Brak jest także uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, albowiem § 7 wspomnianego rozporządzenia przewiduje dwuszczeblowy tryb badań (wyczerpany w niniejszej sprawie), a ponadto wnioski zaprezentowane w obu opiniach lekarskich korelują z sobą wzajemnie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).