IV SA/Gl 746/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Dyrektora Ś. Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu skierowania na leczenie sanatoryjne postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę; W dniu [...] r. (data nadania skargi z dnia [...] r. w urzędzie pocztowym) L. B. zainicjował przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach postępowanie w sprawie skargi na pismo Dyrektora Ś. Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu skierowania na leczenie sanatoryjne. Z zaskarżonego pisma, skierowanego do lekarza medycyny A. W., wynika, że L. B. zamieszkały w K. przy ul. G. [...] otrzymał skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w Ś. Z. w okresie od [...] r. do [...] r., z którego nie skorzystał. Z tych względów skierowanie to zostało zwrócone do adresata obecnie zaskarżonego pisma. W skardze L. B., wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2,4 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, domagał się uchylenia "zaskarżonej decyzji NFZ z dnia [...] r. o przekazaniu jego skierowania do lekarza A. W." i o przyznanie mu skierowania na leczenie sanatoryjne w innym terminie. Do opisanej wyżej skargi L. B. dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] r., w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych (pkt 4 druku PPF). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W punkcie wyjścia należało odnotować, że sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje kognicję w sprawach skarg wskazanych w § 2 cytowanego przepisu, tj. skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji publicznej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze cytowany wyżej przepis w kontekście przedmiotu zaskarżenia przyszło uznać, że zaskarżone pismo, stwierdzające zwrot skierowania na leczenie sanatoryjne, nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądu administracyjnego. Bezspornym jest, że zaskarżone pismo nie należy do kategorii spraw objętych art. 3 § 2 pkt 1-3 i 5–8 P.p.s.a. Pismo Dyrektora Ś. Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. nie jest przy tym czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jako że czynność zwrotu skierowania na leczenie sanatoryjne jest czynnością o charakterze materialno-technicznym, nie nakładającą na skarżącego obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Z tych względów stwierdzono, że skarga L. B. jest niedopuszczalna. Art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przewiduje natomiast, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należało zaznaczyć, że złożony w tej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowy, a zatem jego rozpoznanie, wobec przyjętych wyżej ustaleń, byłoby bezcelowe.