IV SA/Gl 747/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu lutego 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę J. B. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] wydane w trybie określonym w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzeczeniu stwierdzono, że zażalenie J. B. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. nie jest zasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z pózn. zm. - w skrócie k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin do załatwienia sprawy. Oznacza to również, że jeżeli zażalenie jest nieuzasadnione organ zajmuje negatywne stanowisko w sprawie. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a., przyjmuje formę postanowienia, o jakim mowa w art. 123 k.p.a., na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Ma ono jednakże charakter incydentalny, zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, Lex nr 76109, zachowujące aktualność w obowiązującym stanie prawnym). W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 k.p.a., nie przysługuje środek zaskarżenia, jak również nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a zatem nie jest to postanowienie, które podlega kontroli sądu administracyjnego o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 228/03, Lex nr 160589). Na marginesie można wskazać skarżącemu, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest również warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Tym samym niezależnie od stanowiska zajętego przez Kolegium w wydanym postanowieniu skarżący może wnieść skargę instancji do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej i ewentualnie w tym postępowaniu kwestionować prawidłowość rozpoznania zażalenia zgłoszonego w trybie art. 37 k.p.a. Mając na powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.