IV SA/Gl 748/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na usuwanie skutków powodzi oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 3, art. 4, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Wójta Gminy K. oraz zgodnie z zasadami MSWiA udzielania pomocy finansowej z budżetu państwa dla osób i rodzin poszkodowanych w wyniku katastrof naturalnych, odmówił A.P. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie poniesionych strat w wyniku powodzi w maju 2010r. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż w dniu [...] r. A. P. złożyła wniosek o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie poniesionych strat w wyniku powodzi. Zgodnie z protokołem oględzin budynku mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...] zostały zalane pomieszczenia piwnic do wysokości 50-55 cm w tym: garaż, kotłownia wraz z piecem c.o. z instalacją elektryczną oraz trzy pomieszczenia gospodarcze i znajdujące się tam lodówka (uszkodzona), odkurzacz do samochodu, silnik elektryczny. Ponadto w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że pomieszczenia mieszkalne i znajdujące się w nich wyposażenie nie zostały zalane ani uszkodzone, co pozwala rodzinie prawidłowo funkcjonować i zaspokajać niezbędne potrzeby życiowe. Ustalono także, że budynek ten nie był ubezpieczony. Dalej wskazano, że rodzina posiada mieszkanie własnościowe w C., gdzie zgodnie z uzgodnieniem ma być przesyłana korespondencja. Wnioskodawczyni i jej mąż pracują zawodowo natomiast córka i syn studiują. Rodzina posiada środki finansowe w wysokości [...] zł miesięcznie, które przewyższają kryterium dochodowe wynoszące [...] zł, zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Następnie odwołując się do regulacji art. 2 ust. 1 tej ustawy stwierdzono, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinie przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb człowieka. Zaznaczono jednocześnie, że zgodnie z zasadami udzielania pomocy finansowej z budżetu państwa dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku katastrof naturalnych takich jak powódź, pomoc winna być kierowana dla osób i rodzin, które znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. W ocenie organu sytuacja mieszkaniowa umożliwia rodzinie A.P. życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, pomimo szkód zaistniałych w pomieszczeniach gospodarczych (piwnicach). Od powyższej decyzji A.P. wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia oraz przyznania zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku powodzi. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż sam remont pieca c.o. wraz z naprawą instalacji elektrycznej stanowić będzie koszt wynoszący ponad [...] zł. Zaznaczono, że poniesione straty są na tyle istotne, że wpływają na korzystanie z lokali wyżej położonych, w których w okresie jesiennym i zimowym nie będzie można prawidłowo funkcjonować. Podkreślono także, że w wywiadzie środowiskowym nie odnotowano zalania mebli w części gospodarczej. Dalej zaznaczono, iż faktyczny dochód osiągany przez odwołującą i jej męża wynosi [...], a nadto, że rodzina dodatkowo ponosi opłaty za studia odwołującej i jej córki w łącznej wysokości ok. [...] zł. Wskazano także na sytuację zdrowotną rodziny. Następnie odwołująca podniosła, że zgodnie z zasadami udzielania pomocy finansowej z budżetu państwa dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku katastrof naturalnych z dnia 30 kwietnia 2010 r., osoby poszkodowane mogą ubiegać się o zasiłek na ten cel i nie jest on zależny od wielkości dochodów, stanowi formę pierwszej pomocy na zakup opału, niezbędnych przedmiotów użytku domowego oraz na dokonanie drobnych remontów i napraw w domu – jeżeli poniosły straty w gospodarstwie domowym i znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji. Nie mogą zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych w oparciu o posiadane środki. W ocenie odwołującej, obecna sytuacja życiowa nie pozwala jej na dokonanie niezbędnych prac remontowych w celu przywrócenia budynku do stanu pozwalającego na zamieszkanie, bowiem nie można wprowadzić się do domu bez sprawnej instalacji grzewczej. Decyzja odmowna jest dla niej o tyle niezrozumiała, że tylko jej odmówiono wypłaty zasiłku spośród osób zamieszkujących po sąsiedzku, którzy będąc w lepszej sytuacji życiowej i finansowej wnioskowany zasiłek uzyskali. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie 40 ust. 2 i ust. 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił ustalenia dokonane przez organ I instancji. Następnie wskazał, że zasiłek celowy może być przyznany osobie lub rodzinie, które poniosły stratę w wyniku klęski żywiołowej niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej). Natomiast wstępnym warunkiem przyznania zasiłku jest zaistnienie przesłanki w postaci straty w wyniku klęski żywiołowej. Dopiero ustalenie tej okoliczności umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym. Za okoliczność nie budzącą wątpliwości organ uznał poniesienie strat przez rodzinę w budynku położonym w G. przy ul. [...] spowodowanych zalaniem piwnic oraz garażu w wyniku klęski żywiołowej, jaką była powódź w maju 2010 r. W tej sytuacji zaistniała kwestia wydania rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym, która, zdaniem organu, uzależniona jest od granic wynikających z celów ustawy o pomocy społecznej i może być rozważana tylko i wyłącznie dla osiągnięcia owych celów. Organ zaznaczył, że pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Pomoc społeczna realizowana jest zgodnie z ideą pomocniczości. W jej ramach wspiera się osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im się życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Zdaniem organu wyznacznikami wysokości zasiłku celowego są sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany. Następnie organ przywołał regulację art. 5 tej ustawy wskazując, że świadczenia pomocy społecznej przysługują osobom mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terenie RP. W kwestii miejsca zamieszkania organ odwołał się do uregulowań art. 25 i 28 kc oraz orzecznictwa. Podniósł przy tym, że można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania oraz, że jest nim to miejsce, w którym osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. W oparciu o ustalenia organu I instancji oraz oświadczenie wnioskodawczyni organ odwoławczy uznał, że miejscem stałego zamieszkania strony i jej rodziny jest lokal mieszkalny w C. przy ul. [...] i w tym lokalu rodzina ma zabezpieczone wszystkie swoje niezbędne potrzeby bytowe. Natomiast szkody powstałe w wyniku zalania piwnicy i garażu w przedmiotowym budynku nie służą do zaspokojeniu niezbędnych potrzeb rodziny i nie uniemożliwiają życia tej rodziny w warunkach odpowiadających godności człowieka. Kolegium podzieliło tym samym stanowisko organu I instancji, iż powstałe szkody nie mają wpływu na dalsze prawidłowe zabezpieczenie przez rodzinę potrzeb bytowych i na jej funkcjonowanie w gospodarstwie domowym. Dlatego też Kolegium uznało brak podstaw do przyznania zasiłku celowego, który przyznawany jest na zaspokojenie niezbędnych potrzeb związanych ze stratami w gospodarstwie domowym. Kolegium zauważyło również, że powódź dotknęła dużą liczbę osób na terenie całego kraju, które niejednokrotnie utraciły swój cały dotychczasowy dobytek. Do tych osób pomoc społeczna finansowana z budżetu państwa powinna być skierowana. W ostateczności Kolegium uznało, że organ I instancji działał w granicach uznania, w ramach którego prawo pozwala dokonać wyboru co do rozstrzygnięcia. A.P. zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, zarzucając organom naruszenie art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Za niesłuszny i nie poparty dowodowo uznała pogląd, że w domu który uległ zalaniu nie zaspakaja wraz z rodziną potrzeb mieszkaniowych i w związku z tym pomoc jej nie przysługuje. Podniosła, iż już od 2008 r. uzyskała zgodę Prezesa Sądu Okręgowego w C. na zamieszkanie w G., gdyż nie było możliwe pozostawienie domu bez opieki, który był już cały wykończony i urządzony. Ponoszone są również wydatki związane z wywozem nieczystości oraz zużyciem energii. Na dowód powyższego skarżąca dołączyła do skargi pisma w sprawie wyrażenia zgody na zmianę godzin pracy oraz rachunki. Zdaniem skarżącej okoliczności te wskazują, że dom ten był stale zamieszkiwany. Dodała także, że mąż praktycznie od 2008 r. cały czas w domu tym mieszkał, tam nocował, miał swoje rzeczy osobiste, stamtąd dojeżdżał do pracy. Ona natomiast dzieliła czas pomiędzy domem w G. a mieszkaniem w C., w którym przebywała 2 – 3 dni w tygodniu ze względu na dzieci, które studiują w C., zaznaczając, że sama również studiuje w C.. Przyznała, że od chwili powodzi i zalania domu rzeczywiście większość czasu spędza z dziećmi w C., ale przyczyną tego stanu jest powódź i to miała na myśli mówiąc w czasie oględzin, że zamieszkuje w C.. Z tych względów za nieprawidłowe uznała ustalenie, iż zamieszkuje w C., które było podstawą odmowy przyznania zasiłku. Dalej skarżąca przestawiła miesięczne koszty utrzymania, zaznaczając, że przy dochodzie w wysokości [...] zł nie jest możliwe dokonanie remontu zalanego budynku. Jej zdaniem dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny niezbędne jest więc uzyskanie pomocy w formie zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy Sąd kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialno-prawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się bowiem do ośrodka pomocy społecznej o przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w związku z poniesionymi stratami w piwnicach i garażu budynku mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...] wskutek powodzi mającej miejsce w maju 2010r. Przyznanie świadczenia w postaci zasiłku celowego z powodu poniesienia strat w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej reguluje art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek celowy w tych przypadkach może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3 ). Jeżeli zatem konkretna osoba lub rodzina poniosła straty w wyniku powodzi, to jest możliwe przyznanie tej osobie lub rodzinie zasiłku celowego i to niezależnie od osiąganego przez te osoby dochodu. Analiza przywołanego wyżej przepisu, jak słusznie stwierdziło Kolegium, wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, przy czym koniecznym warunkiem podjęcia decyzji w tym zakresie jest zaistnienie przesłanki w postaci straty materialnej powstałej na skutek zdarzenia losowego bądź klęski żywiołowej. Jednakowoż trafnie organ ten przyjął, że wyposażenie organu administracji publicznej w kompetencje o charakterze uznaniowym nie oznacza jego pełnej swobody co do kształtowania treści rozstrzygnięcia. W przypadku decyzji podejmowanych na podstawie ustawy o pomocy społecznej, co dotyczy również decyzji w sprawie zasiłku celowego, wynikają one z celów określonych w art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 tejże ustawy. Otóż stosownie do postanowień art. 2 ust. 2 pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Natomiast rodzaj, rozmiar i forma świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy). Brzmienie przywołanych przepisów oraz ich wykładnia skłaniają do uznania, że świadczenia z pomocy społecznej nie przysługują wszystkim osobom spełniającym wymogi do ich otrzymania Na gruncie regulacji art. 40 ustawy o pomocy społecznej poniesienie szkody na skutek powodzi stanowi niewątpliwie podstawę dla ubiegania się o świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, jednakże nie przesądza o obowiązku jego przyznania. Świadczenia z pomocy społecznej nie mają bowiem charakteru odszkodowania, nie stanowią rekompensaty za straty poniesione w wyniku klęski żywiołowej. Świadczenia z pomocy społecznej mają natomiast umożliwić poszkodowanym zaspokojenie ich podstawowych potrzeb, których nie mogą zrealizować wskutek szkód powstałych w związku z klęską żywiołową w gospodarstwie domowym. Powyższe jasno wynika z wyrażonej w art. 2 ustawy o pomocy społecznej zasady pomocniczości (subsydiarności) wyrażającej się w tym, iż środki społeczne powinny być uruchamiane tylko wówczas, gdy osoby i rodziny nie są w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji we własnym zakresie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pomoc społeczna finansowana jest ze środków publicznych pochodzących od podatników, a zatem obowiązek udzielania świadczeń z pomocy społecznej powinien obejmować nie wszystkich obywateli, a jedynie tych, którzy takiej pomocy rzeczywiście potrzebują (tak: W. Łączkowski, "Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych", RPEiS Nr 1, 2004 r., s. 9). W postępowaniu w sprawie o przyznanie zasiłku celowego w związku z powodzią istotne jest więc ustalenie czy udzielenie pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej (środków publicznych) jest niezbędne, a więc czy wiąże się z przezwyciężeniem trudnej sytuacji życiowej osoby lub rodziny, o ile w takiej sytuacji się znalazła w wyniku zaistniałego zdarzenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w takim przypadku, pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących, a więc prowadzących gospodarstwo domowe w domach czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu na skutek zdarzenia losowego i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. Samo powstanie, na skutek powodzi straty w budynku (lokalu) mieszkalnym będącym w posiadaniu osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta lub rodzina ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu, nie może, w ocenie Sądu, stanowić wystarczającej przesłanki udzielenia takiej pomocy. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca i jej rodzina posiada mieszkanie własnościowe w C., które nie było dotknięte skutkami powodzi. W mieszkaniu tym wszyscy członkowie rodziny są zameldowani na pobyt stały. Dom, którego pomieszczenia piwniczne oraz garaż uległy zalaniu wchodzi natomiast w skład spadku po zmarłych rodzicach skarżącej. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach, słusznie organy uznały, że powstałe w wyniku powodzi straty przy uwzględnieniu sytuacji mieszkaniowej rodziny, nie powodują konieczności zaspokojenia jej potrzeb bytowych, gdyż potrzeby te rodzina ma zabezpieczone. Ustawa o pomocy społecznej jest natomiast ukierunkowana na udzielanie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym. Nie dopuszcza wykorzystywania środków społecznych przez osoby, które mają możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych we własnym zakresie. Twierdzenia skarżącej, iż od 2008 r. tj. od śmierci matki przedmiotowym domem się opiekuje i wraz z mężem w nim zamieszkuje nie mogły, zdaniem Sądu, stanowić uzasadnia dla przyznania wnioskowanej pomocy. Nie podważają bowiem zasadniczego ustalenia, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej i jej rodziny są zaspokojone w lokalu, który dotychczas w tym celu służy rodzinie w składzie osobowym wskazanym przez skarżącą. W skład rodziny skarżącej wchodzą bowiem jej mąż oraz dwójka dzieci. Rodzina natomiast w dalszym ciągu łączy posiadanie lokalu w C. z wykonywaniem w tej miejscowości pracy zawodowej oraz studiami dzieci, jak i studiami samej skarżącej. W rezultacie twierdzenie organu co do koncentracji funkcji bytowych i życiowych w tym lokalu nie jest pozbawione podstaw i nie wykracza poza granice uznania. W każdym razie lokal ten nadal spełnia warunki dla zaspakajania niezbędnej potrzeby bytowej rodziny w postaci posiadania miejsca zamieszkania. Natomiast przeznaczanie świadczeń z pomocy społecznej na rekompensowanie szkód w lokalu (budynku mieszkalnym), którego użytkowanie nie wynika z braku innego lokalu, a jedynie poprawia sytuację bytową rodziny, która taki inny lokal mieszkalny posiada, wykracza poza zadania pomocy społecznej. W takim przypadku nie chodzi już bowiem o zabezpieczenie podstaw egzystencji, a więc potrzeb mieszkaniowych, które w tym zakresie rodzina ma zaspokojone. Odnosząc się do twierdzeń, iż inne osoby będące w lepszej sytuacji życiowej i finansowej taki zasiłek otrzymały, przyjdzie wskazać, że organy administracji obowiązane są do podejmowania rozstrzygnięć z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji każdej osoby i rodziny ubiegającej się o pomoc. W niniejszej sprawie ta sytuacja w przypadku skarżącej została ustalona i oceniona w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej, które w tym zakresie miały zastosowanie w sprawie i stanowiły podstawę wydania zapadłych w sprawie decyzji. Natomiast wytyczne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, na które powołała się w odwołaniu skarżąca, określające reguły i zasady przyznawania pomocy osobom poszkodowanym w wyniku powodzi mogły być wykorzystane, jednakże wyłącznie jako pewnego rodzaju wskazówki, bowiem nie stanowią one prawa powszechnie obowiązującego, a tylko takie może być podstawą wydania decyzji (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.). Sformułowanie wytycznych o tyle znajdowało uzasadnienie, iż w związku z tą powodzią zostały uruchomione specjalne środki w budżecie państwa przeznaczone tylko na cele związane ze skutkami tego zdarzenia. W związku z tym nakreślenie przez centralny organ jakiś ogólnych kierunków działania, bez wkraczania w ustawowy tryb załatwiania tych spraw nie może być pozbawione racjonalności. Tym niemniej organy rozstrzygające sprawę nie odstąpiły od trybu i zasad rozpatrywania i rozstrzygania sprawy zasiłku celowego określonych w przepisach obowiązującego prawa, które w tej sprawie miały zastosowanie i stanowiły podstawę ich wydania. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Skoro organom nie można skutecznie zarzucić wydania decyzji z naruszeniem prawa, które miało bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.