IV SA/Gl 749/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o uznaniu A. K. z dniem [...] za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ wskazał, że z przedłożonych dokumentów wynika, iż wyżej wymieniony w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu z dnia [...] A. K. podniósł, że do dnia jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy toczyło się w Sądzie Rejonowym w C. postępowanie w sprawie o zasiłek chorobowy i o świadczenie chorobowe. Ponadto w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych został poinformowany, że rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy przed rozpoznaniem sprawy dotyczącej wyżej wymienionych świadczeń, będzie skutkowała nieuwzględnieniem jego roszczeń. Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że A. K. w dniu zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. spełniał warunki do nabycia statusu osoby bezrobotnej określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednakże na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do określonych wyżej 365 dni, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby (...), renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika. Okres 18-tu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się przez A. K. w powiatowym urzędzie pracy to okres od [...] do [...]. W tym okresie wyżej wymieniony nie wykazał okresów uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wobec tego nie spełnił warunków uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Natomiast z przedłożonej przez niego dokumentacji wynika, że toczy się postępowanie w sprawie przyznania mu świadczenia rehabilitacyjnego. W związku z tym organ podkreślił, że przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. K. – podobnie jak w odwołaniu - wskazał, że do dnia jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy toczyło się w Sądzie Rejonowym w C. postępowanie w sprawie o zasiłek chorobowy i o świadczenie rehabilitacyjne. Ponadto w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w C. został poinformowany, że rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy przed rozpoznaniem sprawy dotyczącej wyżej wymienionych świadczeń, będzie skutkowała nieuwzględnieniem jego roszczeń. Ponadto dodał, że gdyby nie został w ten sposób poinformowany w ZUS-ie, to nie było przeszkód do zarejestrowania się w urzędzie pracy, tym bardziej, że przepracował okres, który uprawniał go do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Podniósł, że z powodu błędnej informacji w ZUS-ie, od dnia [...] do dnia zarejestrowania się w PUP w dniu [...], bezczynnie czekał na rozstrzygnięcie Sądu i ZUS-u, które zostało wydane na jego korzyść. Przez ten okres był pozbawiony środków do życia, co spowodowało, że został zmuszony zadłużyć się. W związku z tym wniósł o wypłacenie zaległego zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że w dniu [...] skarżący przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy decyzję ZUS-u z dnia [...] o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia [...] do dnia [...] Wobec tego, do okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych zaliczeniu podlegałoby 10 dni, tytułem świadczenia rehabilitacyjnego, o ile podstawę wymiaru tego świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika. Nie stanowi to okoliczności mającej znaczenie dla istoty sprawy oraz nie wpływa na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając zgodnie z powyższą regulacją, skargę A. K., stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Według cytowanego w zaskarżonej decyzji, przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem wprowadzonym w art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni – jak określa pkt a tego przepisu - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do określonych wyżej 365 dni, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że okres 18-tu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się przez A. K. w powiatowym urzędzie pracy to okres od [...] do [...] Skarżący nie wykazał spełnienia warunku posiadania łącznie przez okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, przypadających w czasie wymienionych 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w powiatowym urzędzie pracy. Wobec tego organ przyjął, że A. K. nie spełnił warunków uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uznać należało, że decyzja została wydana w wyniku prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenia na tej podstawie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz w konsekwencji zastosowania trafnej wykładni przytoczonych wyżej przepisów prawa. Odnośnie podniesionej w skardze przez A. K. okoliczności, że w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w C. został poinformowany, iż rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy przed rozpoznaniem sprawy dotyczącej zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, będzie skutkowała nieuwzględnieniem jego roszczeń, podkreślić należało, że przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. z dnia [...]. Natomiast wskazane przez A. K. okoliczności z zakresu motywów zaniechania przez niego zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy przed rozpoznaniem sprawy dotyczącej zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dotyczy to w szczególności wskazania skarżącego, że gdyby nie został w ten sposób poinformowany w ZUS-ie, to nie było przeszkód do zarejestrowania się w urzędzie pracy tym bardziej, że przepracował okres, który uprawniał go wówczas do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Poza granicami rozpoznania w niniejszej sprawie pozostaje również ocena wyrażona przez A. K. w skardze, jakoby doszło w powyższy sposób do udzielenia mu błędnej informacji w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Niezależnie zatem od zakresu kontroli sądowej w tej sprawie - na marginesie - wskazać należało, że – jak podniósł już organ odwoławczy – zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity Dz. U. Nr 31 z 2005 r., poz. 267), świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej - m. in. do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie zatem z art. 9 K.p.a. organ administracji (ZUS), wykonał obowiązek poinformowania skarżącego o okolicznościach prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw będących przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. ponownie wskazać należało, że przy wydaniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, podobnie jak i organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani też naruszenia przepisów prawa materialnego tj. wyżej cytowanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Jak już była o tym mowa, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni prawa. Na podstawie przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.