IV SA/Gl 75/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu T. N. kwotę 851,84 zł (osiemset pięćdziesiąt jeden zł 84/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 12 stycznia 2015 r. Sąd ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego T.N. W dniu 11 lutego 2015 r. wspomniany pełnomocnik przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei 17 lutego 2015 r. nadał do Sądu skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego i procesowego. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 1210/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną. Jak wynika ze sporządzonego protokołu (karta nr 112 akt sprawy), radca prawny T. N. stawił się na rozprawie przed tym Sądem wnosząc i wywodząc jak w skardze kasacyjnej. Pismem z dnia 27 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w postaci opłaty w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami oraz zwrotu kosztów dojazdów - do tutejszego Sądu oraz na rozprawę przed NSA. Złożył przy tym oświadczenie, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i z mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 10 grudnia 2013 r., z kolei zakończenie postępowania przed sądem pierwszej instancji (czyli wydanie przez tutejszy Sąd wyroku) nastąpiło 29 października 2014 r. Oba te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu przywołanych rozporządzeń, które zaczęły obowiązywać odpowiednio od 1 listopada 2016 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, wnioskującemu przyznano koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 15 przedmiotowego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., w kwocie 851,84 zł, na którą składa się: - kwota 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w wysokości 240 zł, wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia jako 100 % stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) przywołanego aktu wykonawczego, które to wynagrodzenie podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; - kwota 556,64 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu - z Chorzowa (siedziba Kancelarii pełnomocnika) do Warszawy (w obie strony 602 km) - na rozprawę przed NSA w dniu 20 grudnia 2016 r., oraz z Chorzowa do tutejszego Sądu (w obie strony 64 km) w dniu 11 lutego 2015 r. - celem przejrzenia akt niniejszej sprawy. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (ogółem 666 km w obie strony), co trzeba uznać za dostatecznie wiarygodne i wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 556,64 zł przyznano zgodnie z żądaniem wnioskodawcy uwzględniwszy fakt, iż jest to kwota wynikająca z zastosowania stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca 0,8358 zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy się nią posiłkować także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.