IV SA/Gl 750/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Walentek asesor WSA Anna Tyszkiewicz - Ziętek Protokolant: po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., działający na podstawie art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 nr 90, poz. 575 ze zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u A. S. choroby zawodowej [...] spowodowanego [...],[...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - zwanym dalej w skrócie: rozporządzeniem. Rozstrzygnięcie oparto na orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...]r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnotowano, że A. S. podczas zatrudnienia w okresach: 1) [...]-[...] i [...]-[...] w "A" S.A. w M. na stanowiskach [...] i [...]; 2) [...] do nadal w "B" Sp. z o.o. w M. na stanowisku [...] pracował w warunkach narażenia na [...] stwarzający ryzyko [...]. Organ pierwszej instancji odnotował, że orzeczenie lekarskie jednostki diagnostycznej I stopnia neguje występowanie choroby zawodowej, ponieważ stwierdzone obecnie trwałe [...], w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawnych, nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż nie spełnia kryterium [...]. Z kolei orzeczenie jednostki II stopnia neguje wystąpienie choroby zawodowej , ponieważ przeprowadzona diagnostyka [...], obejmująca [...] (trzykrotnie wykonaną, powtarzalną), [...] ([...],[...]) i [...] ([...]), wykazała [...]. Organ wyjaśnił dalej, ze różnica pomiędzy [...] a [...] jest większa o [...] w zakresie [...] i [...], co wskazuj na brak objawu [...] typowego dla [...]. Zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi w zakresie chorób zawodowych, określonymi w rozporządzeniu, [...], a więc nietypowa dla [...] - nie upoważniają do rozpoznania u strony choroby określonej w wykazie pod poz. [...]. Cytowana wyżej decyzja stała się przedmiotem odwołania A. S. z dnia [...] r., wniesionego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. W tych ramach strona wyraziła niezadowolenie z wydanej w tej sprawie decyzji. W uzasadnieniu odwołania A. S. podniósł, że w okresie zatrudnienia był narażony na [...] z uwagi na przekroczony [...], co ustalono w "w wywiadzie środowiskowym". Stwierdził więc, że wystąpiły w tej sprawie przesłanki przewidziane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Podkreślił dalej, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne dowiodło, że w czasie pracy był narażony na [...], co doprowadziło do [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności został przytoczony stan faktyczny sprawy. W tych ramach przyjęto uzasadnienie z decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślono nadto, że strona była badana w jednostkach specjalistycznych. Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach orzeczeń nie stwierdzili u A. S. choroby zawodowej. Organ odwoławczy podniósł, że wprawdzie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że odwołujący był zatrudniony w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania przewlekłego urazu medycznego, nie mniej jednak zapadłe w tej sprawie orzeczenia lekarskie są jednoznaczne. Jednocześnie postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zakresu rozpoznania sprawy wynikającym z treści rozporządzenia. Podkreślono nadto, że postępowanie to zostało wszczęte w dacie, w której obowiązywało już rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. W wyniku poczynionych spostrzeżeń organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W tych ramach przytoczył argumentację podniesioną już wcześniej w treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślił również, że badania kontrolne [...] dowodzą, że uszkodzenie tego narządu postępuje. Skarżący wyraził także pogląd , iż jego sprawa winna być rozpoznawana w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze, ponownie w tej sprawie, zauważono, że postępowanie administracyjne toczyło się pod rządami rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organy działały zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniły wszechstronne rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywowały. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowymi z uwagi na stopień stwierdzonego u skarżącego [...]. Nie jest spornym, że placówka diagnostyczna II stopnia, po przeprowadzeniu badań rozpoznała u skarżącego [...]. Faktem również jest, iż poprzedzające orzeczenie lekarskie rozpoznało [...] również o takim samym charakterze [...]. Rozpoznany u skarżącego [...] -zgodnie z obowiązującymi od dnia 03 września 2002 r. przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ) -nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż nie spełnia kryterium [...]. Nadto jak wynika z orzeczeń jednostek diagnostycznych I i II stopnia , stwierdzono u skarżącego [...], co również stanowi negatywną przesłankę do rozpoznania schorzenia o charakterze zawodowym, albowiem schorzeniem zawodowym jest jedynie [...]. Przepis § 7 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi, iż pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (...), a orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Stąd też brak było podstaw do skierowania skarżącego na ponownego badania lekarskiego, tym bardziej , że orzeczenia obu jednostek diagnostycznych zawierają zasadniczo zbieżne rozpoznania. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że skarżący wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie [...], ani wreszcie odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami. Co do stanowiska skarżącego, iż jego sprawa winna być rozpoznawana w oparciu o przepisy moc rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364) należy wskazać, że wspomniane rozporządzenie utraciło moc w dniu 02 września 2002 r.., a to z mocy § 11 i 12 obecnie obowiązującego rozporządzenia. Zgodnie z przepisami obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., a to jego § 10 postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem skoro przedmiotowe postępowanie zostało rozpoczęte po dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. ( zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...] r.) , to prawidłowo toczyło się wobec obecnie obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).