IV SA/Gl 751/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na pełnomocnictwo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] w przedmiocie nauczycieli p o s t a n a w i a odrzucić skargę 5 Pismem z dnia [...] J.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnictwo udzielone przez Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] Prorektorowi ds. Organizacyjnych, pełniącemu funkcję pierwszego zastępcy Rektora do dokonywania czynności prawnych zgodnych z zakresem udzielonego pełnomocnictwa. W obszernej skardze J.K. zarzuciła Rektorowi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wskazała, że skarga nie dotyczy stosunku pracy, ale pełnomocnictwa udzielonego przez Rektora, które dotyczy różnych obszarów i decyzji organu administracji publicznej i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W jej ocenie wystawienie zaskarżonego pełnomocnictwa było celowym działaniem organu w celu "rozmywania" odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Wniosła o unieważnienie pełnomocnictwa, unieważnienie wypowiedzenia wystawionego w oparciu o zaskarżone pełnomocnictwo oraz ewentualne unieważnienie innych decyzji podjętych na podstawie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Natomiast w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej tu P.p.s.a. określone zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 P.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego. W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 P.p.s.a ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie. Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30). Wobec powyższego należy ustalić, czy pełnomocnictwo z dnia [...] Rektora Uniwersytetu [...] w K. udzielone Prorektorowi ds. Organizacyjnych tego Uniwersytetu, pełniącemu funkcję pierwszego zastępcy Rektora do dokonywania czynności prawnych zgodnych z zakresem udzielonego pełnomocnictwa mieści się w katalogu wyżej wymienionych rozstrzygnięć należących do kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), Rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Ponadto przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 96 z późn zm.) w art. 96 i nast. zawierają regulacje dotyczące pełnomocnictwa. Z powyższego wynika, iż zaskarżone pełnomocnictwo jest czynnością prawną dokonaną w oparciu o przepisy Kodeksy cywilnego. Zakres pełnomocnictwa dotyczy stosunków cywilnoprawnych oraz czynności prawnych związanych ze stosunkiem pracy. Należy stwierdzić, że zaskarżone pełnomocnictwo nie mieści się zatem w katalogu rozstrzygnięć podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ----------------------- 3