IV SA/Gl 754/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant referent Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. Ś. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. L. [...], tj. choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, zwanego dalej "rozporządzeniem". Organ orzekający ustalił wprawdzie, że wykonując zawód [...] w okresie od [...]r. do [...]r. wymieniony pracownik był narażony na [...], jednakowoż [...] nie została u niego rozpoznana przez dwie jednostki orzecznicze właściwe do orzekania w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych. Nie została zatem spełniona konieczna przesłanka do stwierdzenia przedmiotowej choroby. W odwołaniu pracownik zarzucił, że oba orzeczenia lekarskie wydane w sprawie wskazują na [...]. Podkreślił również, że od [...] r. pracował wyłącznie jako [...]. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W szczególności organ odwoławczy przytoczył treść orzeczeń lekarskich, wyjaśniając przy tym charakter przeprowadzonych badań, które nie wykazały aktualnie [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że u skarżącego nie występuje [...], mimo dokumentacji medycznej wskazującej na tą chorobę. Powołując się na długoletnie narażenie zawodowe skarżący wywodził, iż miało ono niewątpliwy wpływ na wystąpienie u niego [...]. Jego zdaniem przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne nie było wyczerpujące, bowiem nie wzięto pod uwagę dokumentacji leczenia skarżącego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza wymogów legalności, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej /art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269/. Otóż zasady stwierdzania chorób zawodowych reguluje przytoczone już rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim podmiotu kompetentnego do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. W niniejszej sprawie istotna była kwestia rozpoznania u skarżącego [...], jaka jest wymieniona w punkcie [...] wykazu chorób zawodowych. Odnośnie narażenia na szkodliwe działanie [...] zarzut skargi w istocie jest bowiem bezprzedmiotowy, skoro fakt takiego narażenia w toku całej pracy [...] skarżącego został jednoznacznie ustalony w decyzjach organów administracyjnych obu instancji. Natomiast zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego należy uznać za całkowicie chybiony. Skarżący był bowiem poddany dwustopniowej diagnostyce lekarskiej, która nie doprowadziła do rozpoznania u niego przedmiotowej choroby. Zarówno orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych w O., jak i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., są w tym względzie jednobrzmiące i nie budzą jakiekolwiek wątpliwości. Wykazują one wyraźnie, że u skarżącego aktualnie nie ujawniła się [...], co uniemożliwia jej rozpoznanie. Ustalenie w zaskarżonej decyzji, że omawiana choroba zawodowa nie została rozpoznana, jest więc całkowicie prawidłowe, w związku z czym zarzut sprzeczności tego ustalenia z zebranym materiałem dowodowym nie może być podzielony. Gołosłowne jest przy tym powoływanie się przez skarżącego na bliżej nie określoną dokumentację leczenia. W tym stanie rzeczy, skoro omawiana choroba zawodowa nie została rozpoznana w trybie przewidzianym w rozporządzeniu, to musiała zapaść decyzja o braku podstaw do stwierdzenia tej choroby. Zaskarżona decyzja pozostaje więc w zgodzie z przepisami prawa i dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji. SJ/