IV SA/Gl 757/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nie stwierdził u W. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy - [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdziły, iż brak jest podstaw do rozpoznania u W. K. objawów klinicznych schorzenia – [...]. Nie został zatem spełniony podstawowy warunek do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim. W odwołaniu od tej decyzji W. K., nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem wniósł o uchylenie tej decyzji i stwierdzenie choroby zawodowej. Podkreślił, że przez [...] lata wykonywał pracę w narażeniu na czynnik szkodliwy, a zatem zaistniały przesłanki wymagane do uznania choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest: - orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., - wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Dochodzenie epidemiologiczne potwierdziło, iż W. K. pracował w latach [...]-[...] w "A" w J. jako [...], gdzie sposób wykonywania pracy [...]. Pracował więc w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej układu [...]. Jednakże lekarze specjaliści z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyli istnienie u W. K. choroby zawodowej narządu [...]– [...]. W uzasadnieniach orzeczeń lekarskich stwierdzono, że nie znaleziono podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej układu [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy, a wobec braku rozpoznania choroby nie można rozpatrywać jej etiologii zawodowej. Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego konieczną przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. Zatem wobec nie rozpoznania choroby przez kompetentne placówki diagnostyczne, odmowa stwierdzenia choroby zawodowej jest w pełni uzasadnione. Odwołanie zatem nie mogło być uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Podniósł, że nie może zgodzić się z orzeczeniami lekarskimi, gdyż w długim okresie pracy zawodowej narażony był, z uwagi na sposób jej wykonywania, na czynnik szkodliwy, co doprowadziło do [...] leczonego szpitalnie a następnie ambulatoryjnie. Wystąpiły więc, w jego odczuciu, przesłanki do stwierdzenie choroby zawodowej. Dodał, że uszkodzenia jakich doznał doprowadziły do przyznania mu renty i grupy inwalidzkiej, a to z kolei było powodem zaprzestania pracy zawodowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że występuje w sprawie jedna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może skutkować uwzględnieniem skargi. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) "właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika." W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że W. K. w okresie zatrudnienia w "A" w J., w latach [...]-[...], wykonywał pracę [...], co związane było z [...]. Pracował zatem w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej związanej ze sposobem wykonywanej pracy. Okoliczność ta pozostaje w niniejszej sprawie bezsporna. Nie jest to jednak wystarczająca przesłanka do stwierdzenia choroby zawodowej. Jak już podano, dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest bowiem spełnienie łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie orzeczenia o istnieniu schorzenia zakwalifikowanego do wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy wykazanym schorzeniem a warunkami pracy. Z powołanych przepisów rozporządzenia (§ 6 ust. 1) wynika, że organ inspekcji sanitarnej bierze pod uwagę w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim, sporządzonym przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, o których mowa w § 5 ust. 2 i ust. 3. W tej sprawie uprawnionymi do rozpoznania choroby zawodowej byli lekarze orzecznicy z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (pierwsza instancja) oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (druga instancja). W orzeczeniu lekarskim, wydanym przez placówkę drugiej instancji w dniu [...] r., nie stwierdzono u W. K., na podstawie przeprowadzonego badania [...],[...], podstaw do rozpoznania przewlekłego [...] (ani [...], ani [...]), podkreślając brak objawów klinicznych schorzenia. Zatem lekarze orzecznicy, z uprawnionej placówki medycznej, nie stwierdzili u W. K. żadnej choroby odpowiadającej opisowi chorób zawodowych wymienionych w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych - przewlekłe choroby układu [...] wywołane sposobem wykonywania pracy: 1) [...], 2) [...], 3) [...], 4) [...], 5) [...], 6) [...], 7) [...], 8) [...]. Skoro zatem specjalistyczne jednostki medyczne nie rozpoznały schorzenia odpowiadającego opisowi choroby zawodowej wymienionej i opisanej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (...), to pomimo występowania być może innych schorzeń, schorzenie takie nie może być rozpoznane jako choroba zawodowa, a zatem zasadnie odmówiono stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Przyznać zatem należy, że wobec braku rozpoznania choroby – nie można mówić o jej zawodowej etiologii. Dodatkowo argumentem przemawiającym za słusznością przyjętych rozstrzygnięć jest fakt, iż W. K. nie pracuje już od [...]r. (zakończył pracę w dniu [...]r. – wtedy też ustało narażenie na czynnik szkodliwy). Zgodnie bowiem z cytowanym powyżej rozporządzeniem wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych, upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej, nie może nastąpić później niż w ciągu jednego roku od zakończenia narażenia zawodowego. Sąd nie będąc związany zarzutami skargi ( art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie dopatrzył się naruszenia w ocenianej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotychczasowe rozważania w pełni potwierdzają wyżej sformułowaną ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie już art. 151 ustawy z dnia 30 października 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.