IV SA/Gl 758/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek- Ciszewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowanie do Domu Pomocy Społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. (w skrócie "MOPS"), z upoważnienia Prezydenta Miasta T., m.in. na podstawie art. 54, art. 55 i art. 59 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163), skierowano J. W. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w J. (dalej również "DPS w J."). W jej uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że decyzja ta została wydana w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] r., uchylającą decyzję Dyrektora MOPS w T. z dnia [...]r. o skierowaniu skarżącej do DPS w J. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Następnie stwierdził, że J. W. podtrzymała swój wniosek o skierowaniu jej do Domu Pomocy Społecznej [...] w B. uzasadniając go względami religijnymi, natomiast po odmownym rozpatrzeniu tego wniosku Ośrodek uznał za słuszne skierować wnioskodawczynię do DPS w J. Dalej wyjaśnił, że strona uzasadniła swój wniosek potrzebami religijnymi, a jednocześnie z przedłożonego przez nią zaświadczenia wynikało, że wymaga całodobowej opieki na stałe i powinna być skierowana do domu opieki społecznej dla przewlekle somatycznie chorych. Taką placówką jest według organu DPS w J. Placówka ta zgodnie z wymaganiami określonymi w § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej umożliwia także zaspakajanie potrzeb religijnych i kulturalnych. J.W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji oraz decyzji wydanej równolegle o odmowie skierowani jej do DPS [...]w B. W jego treści powołała się na argumentację zaprezentowaną w uprzednio złożonym odwołaniu skierowanym do Kolegium w tej sprawie, w którym nie zgodziła się na umieszczenie jej w DPS w J. ze względów religijnych, oraz podtrzymała wolę umieszczenia jej w DPS [...] w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymało w mocy wymienioną wyżej decyzję podtrzymując zawarte w niej ustalenia oraz argumentację prawną. Kolegium uznało, że organ I instancji uwzględniając stan zdrowia strony prawidłowo skierował ją do DPS w J., jako domu pomocy społecznej o charakterze publicznym, położonym najbliżej jej miejsca zamieszkania. Nadto podzieliło stanowisko co do możliwości wypełniania praktyk religijnych w każdym z domów pomocy społecznej zagwarantowanej przepisami prawa. Pismem z dnia 7 lipca 2015 r. J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wymienioną wyżej decyzję Kolegium podtrzymując żądanie skierowania jej do DPS [...]w B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Z kolei na skutek skargi wniesionej przez J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Sąd wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 430/15 uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. o skierowaniu ww. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w J. i umorzył postępowanie administracyjne. Z uzasadnienia wyroku wynika, że postępowanie w sprawie umieszczenia skarżącej w domu pomocy społecznej wszczęte zostało na jej wniosek. Przy czym za bezsporne Sąd uznał, że skarżąca spełnia wymogi do tego aby skorzystać z usług świadczonych w domu pomocy społecznej. Sąd stwierdził natomiast, że w związku z bardzo wyraźnym zindywidualizowaniem formy w jakiej usługi te miałaby być świadczone - jedynie w DPS [...] w B. - organ rozpatrując sprawę nie był uprawniony do wyjścia poza treść wniosku, zwłaszcza przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 54 ust. 2 in fine ustawy o pomocy społecznej ("po uzyskaniu zgody tej osoby"). Zdaniem Sądu organ nie był więc władny w jakikolwiek sposób zmienić lub zmodyfikować żądanie strony. Nie był także władny prowadzić odrębnej sprawy bez stosownego wniosku. Sąd stwierdził że orzekając o skierowaniu J.W. do DPS w J. organ wykroczył poza granice sprawy wyznaczonej żądaniem skarżącej zwartym w jej wniosku, w którym domagała się skierowanie jej do DPS w [...] w [...] , naruszając tym samym art. 61 § 1 i 2 jak też art. 104 k.p.a. W związku z tym Sąd uznał sprawę za bezprzedmiotową. Jednocześnie z uzasadnienia tego wyroku wynika, że w oparciu o przedmiotowy wniosek strony było prowadzone postępowanie zakończone decyzją o odmowie skierowania skarżącej do wybranego przez nią DPS [...] w B. Sąd orzekający w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. zawiesił postępowanie sądowe ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w sprawie skierowania skarżącej do DPS w J., gdyż uznał, że jest ona uzależniona od prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 430/15. Z kolei postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe w związku z uprawomocnieniem się wyroku z dnia z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 430/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - co wymaga podkreślenia – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., mocą której skierowano skarżącą do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w J.. Powyższe decyzje zostały wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, co nastąpiło w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...]z dnia [...]r., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. o skierowaniu skarżącej do ww. DPS w J. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Tymczasem prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 430/15 decyzje te zostały uchylone a sprawa skierowania skarżącej do DPS w J. została przez Sąd umorzona, jako bezprzedmiotowa. Powyższe powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Kolegium z dnia [...]r. oraz decyzji ją poprzedzającej, skoro zostały one wydane na skutek decyzji, która została przez Sąd uchylona a sprawa, w której decyzje te zapadły, jako bezprzedmiotowa została umorzona. Umorzenie postępowania zamyka natomiast drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W związku z tym konsekwencją tego była konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b w zw. z art. 135 P.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, co orzeczono jak w sentencji wyroku.