IV SA/Gl 760/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., działając na podstawie art. 1 pkt 2 i art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u D. W. choroby zawodowej [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż warunkiem niezbędnym dla stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie przez właściwą placówkę służby zdrowia danej jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami pracy, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik, który wywołał rozpoznane schorzenie występuje w środowisku pracy. Organ podniósł nadto, że D. W. badany był w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w której sporządzono orzeczenia lekarskie w dniach [...] r. i [...] r., ale lekarze orzecznicy placówek służby zdrowia I i II instancji nie rozpoznali u badanego zawodowej [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. zaznaczył, że choć w okresie zatrudnienia w [...]K., D.W. pracował w środowisku, gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla [...] i stwarzał ryzyko powstania przewlekłego [...], to nie ma podstaw do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, gdyż orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek diagnostycznych I i II instancji wykluczyły z lekarskiego punktu widzenia zawodowe [...]. D. W. odwołał się od powyższej decyzji podkreślając, iż w czasie kiedy był zatrudniony w [...]K. [...] stanowił istotne zagrożenie dla jego zdrowia. Kwestionował wyniki badań lekarskich wykonanych we wskazanych przez organ placówkach służby zdrowia z uwagi na "niestaranny" sposób ich przeprowadzenia. W związku z tym domagał się ponownych badań diagnostycznych. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ ten wyjaśnił, że do stwierdzenia choroby zawodowej koniecznym jest orzeczenie przez właściwą placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. W przypadku zaś odwołującego lekarze kompetentnych placówek służby zdrowia obu szczebli wykluczyli istnienie u niego choroby zawodowej [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania [...] na [...], a w przypadku D. W. stwierdzone [...] nastąpiło przy udziale czynników [...], a więc z przyczyn o charakterze pozazawodowym. Z tych też względów utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, a z uwagi na wyczerpanie dwuszczeblowego trybu diagnostyczno-orzeczniczego przewidzianego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym chorób zawodowych wskazano na brak możliwości ponownego przeprowadzenia badań lekarskich. Na marginesie należy dodać, że organ odwoławczy sprostował przy okazji błędnie wskazane w uzasadnieniu decyzji I instancji daty wydania w sprawie poszczególnych orzeczeń lekarskich. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez D. W., który - nie precyzując swego żądania - wskazał, że jest ona dla niego krzywdząca. Podtrzymał przy tym zarzuty wcześniej wskazane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 września 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, które w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Sąd sprecyzował, że naruszenie to polegało na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego. Przytoczył przy tym wnioski z opinii lekarskiej Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r., z których wynika, że u skarżącego rozpoznano [...], a przyczyną braku rozpoznania zawodowego [...] był [...]. Następnie Sąd przywołał wnioski z opinii Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., zgodnie z którymi u skarżącego rozpoznano [...], a przyczyną nie rozpoznania zawodowego [...] była [...], a ponadto brak było narażenia na [...] o przekroczonych normach higienicznych. Z kolei w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r. wydanym przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznano u badanego [...], a jako przyczynę nie rozpoznania zawodowego urazu [...] był stwierdzony [...], który nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem [...] w środowisku pracy. Nadto dodano, iż stwierdzony stan [...] nie powoduje skutków zdrowotnych. Sąd zauważył, że w ostatniej z powołanych opinii w ogóle nie odniesiono się do wniosków zawartych w opiniach poprzednich, mimo że jednostka diagnostyczna zaprezentowała diametralnie inne rozpoznanie schorzenia skarżącego. Także organy administracyjne wydające w sprawie decyzje w ogóle nie odniosły się do tej kwestii, bezkrytycznie przyjmując stanowisko zaprezentowane w ostatnio cytowanej opinii. Sąd uznał, że organ rozpoznający odwołanie zaniechał skonfrontowania zasadniczo różnych opinii lekarskich i nie wyjaśnił dokładniej swojego stanowiska. Nie oceniono bowiem ostatniej z wydanych opinii w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak nakazuje art. 77 K.p.a. Z tych też względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, zobowiązując organ odwoławczy do tego, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnił rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych, rozważając także potrzebę powołania innego biegłego (placówki diagnostycznej), który uzasadniłby zajęte przez siebie stanowisko i odniósł się do treści wydanych już w sprawie opinii. W toku ponownego rozpoznawania sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o badanie i wydanie podsumowującego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego wątpliwości i uwagi zawarte w treści uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. Decyzją z dnia [...]r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na mocy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy ponownie wskazał przesłanki niezbędne dla stwierdzenia choroby zawodowej. Jednocześnie dodał, że w sprawie D. W. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż w latach [...] pracował on jako [...], gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla [...]. Warunki pracy narażały go zatem na ryzyko powstania choroby zawodowej. Powołane jednak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek obu szczebli jednoznacznie wykluczyły chorobę zawodową [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podkreślił, że także w orzeczeniu z dnia [...] r. wydanym w toku ponownego rozpoznawania sprawy lekarze po szczegółowej analizie dokumentacji, badania lekarskiego oraz diagnostyki [...] kolejny raz rozpoznali u badanego [...], którego charakter nie upoważnia do uznania zawodowej etiologii [...]. Organ dodał, że w ocenie badających stwierdzony [...] nie ma cech [...] spowodowanego działaniem [...], a analiza dokumentacji lekarskiej potwierdza brak trwałego, nieodwracalnego [...], co potwierdza zmienny w kolejnych badaniach charakter [...] i zmienna wielkość tego [...]. Decyzja ta została zaskarżona przez D. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu, że nie wyjaśnił występujących w sprawie wątpliwości. Skarżący podniósł, że wówczas gdy badania wskazywały na uszkodzenie [...], lekarze stwierdzili, iż na stanowisku pracy nie istniało narażenie na [...]. Gdy zaś potwierdzono przekroczenie norm [...] na stanowisku zajmowanym przez skarżącego, to badania przeprowadzono niestarannie i w efekcie wyniki nie potwierdziły [...]. Skarżący wskazał, że badania wykonywane w toku ponownego rozpoznawania sprawy w [...] placówce medycznej kolejny raz przeprowadzono niedbale. Podważał nadto obiektywizm wniosków zawartych w wydanym ostatnio orzeczeniu lekarskim z uwagi na fakt wcześniejszego kwestionowania (w skardze do Sądu) fachowości badań wykonywanych w tej placówce. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Ponownie podkreślił, że skoro lekarze orzecznicy nie zakwalifikowali schorzenia skarżącego jako choroby zawodowej, nie można było wydać decyzji stwierdzającej jej istnienie. Z tych też względów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postulował oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja wydana została w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wskutek treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2004 r. Dlatego też pomimo tego, że decyzja zapadła w dniu [...] r., to zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1115), sprawa podlegała rozpatrzeniu według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294 ze zm.). Materialnoprawne podstawy stwierdzenia choroby zawodowej ustalone zostały w przepisie § 1 ust. 1 wspomnianego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rzeczonego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Organ orzekający był obowiązany ustalić fakt wystąpienia tych przesłanek lub ich brak zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Określenie "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym, które oznacza zachorowanie, kalectwo lub śmierć pozostające w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj oraz warunki jej wykonywania. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego mogącego wywołać chorobę uwzględnić trzeba natomiast rodzaj i stopień narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. W rozpatrywanej sprawie organy inspekcji sanitarnej w toku przeprowadzonego postępowania słusznie przyjęły, że skarżący w trakcie zatrudnienia pracował w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy - [...]. Wskazuje na to ustalony w dochodzeniu epidemiologicznym charakter świadczonej pracy, jej rodzaj oraz czas narażenia na [...]. Pozostaje zatem okolicznością bezsporną, że skarżący świadczył pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...] wywołanego działaniem [...]. Do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest jednak potwierdzenie choroby wymienionej w wykazie i dowiedzenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a zatrudnieniem w warunkach narażenia zawodowego. Rozpoznawanie zawodowej etiologii należy do zakresu działania wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych. Choć skarżący w toku postępowania administracyjnego poddany został specjalistycznym badaniom, to uznać należy, że sprawa nie została w sposób jednoznaczny wyjaśniona. Pomimo wyraźnych zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2004 r. co do dalszego sposobu procedowania, organ nie doprowadził do tego, aby sprawa kwalifikowała się do ostatecznego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego orzeczenia tutejszy Sąd nakazał uwzględnić zalecenia wynikające z jego rozważań, a w szczególności zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych. Zaakcentowano przy tym potrzebę rozważenia powołania innej placówki diagnostycznej, którą należałoby zobowiązać nie tylko do uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska, ale także do odniesienia się do treści istniejących już w sprawie opinii. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy zwrócił się do uprawnionej jednostki diagnostycznej - Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - o badanie i wydanie podsumowującego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego wątpliwości i uwagi zawarte w treści uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku. Trudno jednak przyjąć, by wydane w sprawie orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr rejestru [...] (biorąc nawet pod uwagę treść pisma przewodniego, do którego zostało załączone) czyniło zadość stawianym mu wymaganiom. Potwierdzony u skarżącego [...] oraz niesporne warunki pracy w warunkach narażenia zawodowego wymagają jednoznacznego określenia, czy stwierdzony u D. W. stan [...] można uznać za chorobę zawodową, czy też nie. Wprawdzie organ sanitarny zwrócił się do jednostki medycznej ze stosownym zapytaniem, Instytut zaś powołanym orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r, stwierdził, że "charakter [...] nie jest typowy dla skutków działania [...], nie stwierdza się [...] spowodowanego działaniem [...] co nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej", to trudno przyjąć, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona. W piśmie przewodnim, do którego dołączono cytowane orzeczenie lekarskie, podano, że szczegółowa analiza dokumentacji lekarskiej nie uzasadnia przyjęcia etiologii zawodowej rozpoznanego [...], pomimo potwierdzonego zawodowego narażenia na [...] stwarzający ryzyko [...] w latach [...]. Dodano nadto, że zmienny w kolejnych badaniach charakter [...] potwierdza brak trwałego, nieodwracalnego [...]. W tym miejscu podkreślenia wymaga treść przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku z dnia 17 września 2004 r. Sąd zobowiązał organ do tego, aby wyjaśnił rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych, rozważając także potrzebę powołania innego biegłego (placówki diagnostycznej). Wyraźne było zatem wskazanie potrzeby dokonania analizy zasadności wyznaczenia innej uprawnionej jednostki do przeprowadzenia stosownych badań i wydania orzeczenia. Chociaż Sąd nie przesądził wówczas, że zwrócenie się do innej jednostki jest niezbędne, to jednoznacznie zaakcentował wymóg rozważenia takiego wariantu. Tymczasem organ odwoławczy z wnioskiem o przeprowadzenie badania i wydanie orzeczenia wystąpił do placówki diagnostycznej, która poprzednio wydawała już w sprawie opinię. W sytuacji kiedy skarżący kwestionował rzetelność prowadzonych w tej placówce badań, a Sąd zwracał uwagę na potrzebę rozważenia zasadności powołania innej jednostki diagnostycznej, należy uznać, że działania organu odwoławczego nie uwzględniły wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku. Nie dość, że zwrócił się on do tego samego podmiotu, który badania przeprowadzał już wcześniej, a w wydaniu opinii brali udział lekarze orzekający poprzednio, to jeszcze w żaden sposób nie ujawnił motywów takiego właśnie działania. Brak jest w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego jakichkolwiek wniosków świadczących o dokonaniu przez ten organ analizy rzeczonego zagadnienia. Powyższe zaś świadczy o braku rozważenia potrzeby wyznaczenia innego biegłego (placówki diagnostycznej), co w konsekwencji należy uznać za działanie sprzeczne ze wskazaniami zawartymi w wydanym wcześniej orzeczeniu. Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia organu orzekającego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej należy zauważyć, że orzeczenie lekarskie jednostki medycznej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma przed inspektorem sanitarnym walor opinii, podlegającej ocenie przez ten organ, a zatem powinno przede wszystkim posiadać przekonywujące i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska. W niniejszej sprawie wymóg był zaostrzony z uwagi na sformułowanie przez Sąd wyraźnych oczekiwań wobec materiału dowodowego w postaci opinii. Sąd wskazał, iż placówka diagnostyczna winna odnieść się do treści istniejących już w sprawie opinii. Trudno przyjąć, że lakoniczny zwrot "po szczegółowej analizie dokumentacji lekarskiej, badania lekarskiego oraz diagnostyki [...] ustalono..." oraz przytoczenie wyników poszczególnych badań można uznać za wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych. Jakkolwiek w przedmiotowym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że u skarżącego występuje [...], nie mający cech klinicznych [...] spowodowanego działaniem [...], to ostatecznie w żaden sposób nie objaśniono, na czym polegają owe "cechy kliniczne" i nie wskazano też na inne przyczyny stwierdzonego u skarżącego [...]. Fakt, że [...] nie ma charakteru trwałego i nieodwracalnego, wcale nie przesądza jeszcze o wyniku sprawy. W wykazie chorób zawodowych zawartym we wskazanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. do chorób zaliczono bowiem każde [...] wywołane działaniem [...]. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, aby występujące w sprawie wątpliwości zostały wyjaśnione w sposób dostateczny. Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, których organ administracyjny, czy też Sąd w zasadzie nie posiada, to powinna ona podlegać ocenie organu administracyjnego (a w efekcie także Sądu) w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał. Zatem na tle tego materiału koniecznym jest stwierdzenie, czy ustosunkowano się w opinii do innych dowodów oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny przedstawiono tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia lekarzy wymogów tych nie spełnia, wątpliwości strony co do rozstrzygnięcia zaistniałych w sprawie rozbieżności oraz jej wniosek o powołanie innych biegłych uznać należało za zasadne. Poczynione rozważania uprawniają do sformułowania tezy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a., albowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 ostatnio powołanego aktu. Z tych względów należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. W toku ponownego rozpatrywania niniejszej sprawy organ odwoławczy uzupełni postępowanie we wskazanym powyżej kierunku i dopiero w oparciu o tak skompletowany materiał dowodowy podejmie stosowną decyzję. Przede wszystkim zgromadzi materiał dowodowy, który stworzy podstawy do wyjaśnienia wszelkich rozbieżności, jakie powstały na tle sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich. Zadba przy tym, aby w kolejnym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej przedstawiono szczegółową analizę wyników przeprowadzonych badań i wydanych wcześniej opinii, a nie tylko poda, że taka "szczegółowa analiza" się odbyła, jak miało to miejsce w przypadku orzeczenia z dnia [...]r. Organ powinien dążyć do tego, aby nie tylko wskazano przyczyny powstania stwierdzonego uszczerbku (lub wykluczono poszczególne źródła tego uszczerbku), ale także w sposób staranny uzasadniono dokonaną ocenę. Sporządzający opinię muszą pamiętać także o tym, iż wydane orzeczenie oraz jego uzasadnienie są adresowane nie tylko do organu administracyjnego, ale również do badanego, który na ogół nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Uzasadnienie wniosków zawartych w orzeczeniu lekarskim powinno przedstawiać argumentację w sposób na tyle przejrzysty, by zrozumiałe było także dla osób nie posiadających wykształcenia medycznego. W tym miejscu podkreślić trzeba, że uwaga organu orzekającego powinna być skupiona także na konieczności gromadzenia dowodów obiektywnych. Trudno uznać za takie te orzeczenia lekarskie, które wydane zostały przez tę samą jednostkę diagnostyczną, zwłaszcza gdy oceny stanu zdrowia badanego kolejny raz dokonywali specjaliści, którzy wypowiadali się już w sprawie. To między innymi zajęte wcześniej przez nich stanowisko powinno być przedmiotem analizy w szczegółowej opinii koniecznej dla rozstrzygnięcia badanej kwestii. Dla zapewnienia maksymalnego stopnia obiektywizmu orzeczenie to powinno być wydane przez inną kompetentną placówkę diagnostyczną i inne uprawnione osoby. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd zwraca uwagę, że pomimo obowiązywania nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzania chorób zawodowych oraz pomiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) - z uwagi na treść przepisu § 10 tego aktu - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nadal zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia z 1983 r.