IV SA/Gl 766/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W dniu 22 kwietnia 2013 r. W.K. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z treści wniosku wynika, że domaga się on przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczył, że sytuacja materialna nie pozwala mu na spełnienie wymogu sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Z treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskujący zamieszkuje samotnie w mieszkaniu o powierzchni 37,18 m2, nie posiada środków pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że na jego stały dochód składa się zasiłek stały w wysokości 365,30 zł, dodatek mieszkaniowy w wysokości 190,47 zł, dofinansowanie do leków w wysokości 22 zł, dofinansowanie do energii w wysokości 20 zł, dofinansowanie do bieżących opłąt czynszowych w wysokości 20 zł. Powyższe W. K. uprawdopodobnił dołączonymi do wniosku stosownymi decyzjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie zakres wniosku obejmował ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Co do zasady prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje jedynie zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków bądź też od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego bądź rzecznika patentowego. Jest również regułą, że przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy będącemu osobą fizyczną w tym zakresie następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu sytuacja skarżącego w pełni wypełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Jak wynika bowiem z treści wniosku skarżącego środki finansowe, które posiada pozwalają jedynie na utrzymanie jego samego. Dochód skarżącego nie pozwala, zdaniem Sądu, na poczynienie oszczędności, które umożliwią opłacenie fachowego pełnomocnika z wyboru, bez ryzyka powstania uszczerbku dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych W. K. Z tych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.