IV SA/Gl 768/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. Nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. złożonego przez S. K., Prezydent Miasta Z. decyzją Nr [...] z dnia [...] r., powołując w podstawie prawnej art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wnioskującemu przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że [...] rodzina wnioskującego uzyskuje stałe dochody (w postaci [...], [...] i [...]) w wysokości [...] zł w okresie rozliczeniowym, co daje miesięcznie kwotę [...] zł. Podkreślił, że w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym ustalono, iż mieszkanie wnioskującego urządzone jest standartowo w podstawowy sprzęt AGD i RTV oraz komputer z łączem internetowym, a miesięczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą kwotę [...] zł. Ponadto potwierdzono fakt posiadania samochodu marki [...] rok produkcji [...], który rodzina nabyła w roku [...] r. W tym stanie rzeczy organ administracji stwierdził rażącą dysproporcję pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, stwierdzając jednocześnie, że jest rodzina jest w stanie uiszczać wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Kwestionując powyżej przestawione stanowisko organu administracji pierwszej instancji S. K. złożył odwołanie od wymienionej powyżej decyzji. Wskazując, iż jego rodzina spełnia kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania dodatku mieszkaniowego (określone w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych), stwierdził, iż organ dokonał "daleko idącej, niedopuszczalnej nadinterpretacji obowiązującego prawa" pisząc w uzasadnieniu decyzji "dodatki mieszkaniowe przeznaczone są dla osób będących w trudnej sytuacji materialnej, które nie są w stanie samodzielnie ponieść wysokich wydatków z tytułu zajmowanego lokalu". W jego odczuciu ustawodawca uzależnił przyznanie dodatku jedynie od spełnienia określonego kryterium dochodowego, co w przypadku jego rodziny zostało wykazane i spełnione. Odnośnie przywołanej przez organ rażącej dysproporcji w postaci [...] samochodu, wyjaśnił, iż podczas wywiadu środowiskowego nikt nie zapytał i nie wyjaśnił do czego służy ten samochód i kto faktycznie ponosi koszty jego utrzymania. Według niego, przy miesięcznym dochodzie [...] zł, wydatki stałe związane z utrzymaniem mieszkania w kwocie [...] zł, nie mogą przesądzać o rażącej dysproporcji pomiędzy dochodami wykazanymi a faktycznie stwierdzonymi. Uznając, że kwestionowana decyzja została powzięta na błędnych przesłankach i z rażącym naruszeniem obowiązującego prawa, wniósł o przyznanie przysługującego mu dodatku mieszkaniowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej przywołało na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 17 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta Z. jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium uwzględniając ogólną zasadę ubiegania się o powyższe świadczenie, podkreśliło, że zgodnie z art. 7 ust. 3 organ rozpoznający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, stwierdzając w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego występowanie rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy wskazującą, że jest on w stanie samodzielnie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkaniowym, może odmówić przyznania tego świadczenia. Mając na uwadze powyższe Kolegium wywiodło, że decyzja stanowiąca przedmiot odwołania nie narusza obowiązującego prawa, gdyż ustalona w toku przeprowadzonego postępowania sytuacja materialna rodziny wnioskującego, a mianowicie dochody miesięczne w wysokości [...] zł, co stanowi [...] zł na osobę – członka gospodarstwa domowego przy miesięcznych kosztach utrzymania mieszkania wynoszących [...] zł oraz posiadaniu samochodu osobowego [...] (o wartości [...] zł zakupionego w [...] r.) świadczy o występowaniu rażącej dysproporcji pomiędzy zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym a zatem organ pierwszej instancji słusznie odmówił wnioskodawczy przyznania dodatku mieszkaniowego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPK 21/ 2002) Kolegium wskazało na charakter dodatku mieszkaniowego jako szczególnego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez gminę na rzecz wskazanych w ustawie osób o niskich dochodach, znajdujących się w trudnej sytuacji, (...) w celu umożliwienia im zapłaty czynszu oraz pokrycia innych obciążających je wydatków na zajmowany lokal. Podkreśliło, że głównym zadaniem instytucji dodatku mieszkaniowego jest zrekompensowanie osobom uzyskującym niskie dochody, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania mieszkania, skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, wynikających ze zwiększonych wydatków na mieszkanie i podwyżki czynszów. Zdaniem Kolegium z powyższego wynika, iż dodatek mieszkaniowy przeznaczony jest dla osób niezamożnych, często pozostających bez pracy lub innego stałego źródła utrzymania, które przy wykorzystaniu własnych możliwości finansowych nie są w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb bytowych, do jakich niewątpliwie należy utrzymanie zajmowanego mieszkania. Zdaniem Kolegium rodzina wnioskującego nie należy do takich osób, o czym świadczy jej faktyczny stan majątkowy ustalony przez organ pierwszej instancji. Nadto posiadanie samochodu powoduje, iż rodzina ponosi koszty jego utrzymania (ubezpieczenie, paliwo, naprawy, przeglądy techniczne, rejestracja, naprawy), które obciążają budżet domowy. W ocenie Kolegium sprzeczne z interesem ogólnym oraz zasadami współżycia społecznego byłoby przyznawanie dodatków mieszkaniowych, będących szczególnego rodzaju świadczeniem wypłacanym z pieniędzy publicznych, osobom, które stać na utrzymywanie samochodów, zwłaszcza, że w województwie ś. jest dobrze rozwinięta sieć komunikacji publicznej i korzystanie z pociągu, autobusu lub tramwaju jest niewspółmiernie tańsze od posługiwania się samochodem. Nie godząc się z powyższą decyzją S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego czyli ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Analizując dochód swojej rodziny w trzymiesięcznym okresie rozliczeniowym - wynoszący [...] zł, co stanowi kwotę [...] zł na osobę miesięcznie, stwierdził, iż wyczerpał tym samym kryterium dochodowe (określone w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) uprawniające do przyznania dodatku mieszkaniowego. Odmowę wnioskowanego świadczenia organy administracyjne – zarówno organ pierwszej instancji jaki organ odwoławczy - oparły na przesłance rażącej dysproporcji pomiędzy dochodami deklarowanymi a faktycznymi, przy czym organy administracyjne ową niezgodność upatrywały przede wszystkim w posiadaniu samochodu osobowego. W jego odczuciu samo posiadanie samochodu nie może stać się podstawą do odmowy przyznania świadczenia, dopiero wykazanie rażącej dysproporcji pomiędzy zadeklarowanymi niskimi dochodami a faktycznym stanem majątkowym może tym skutkować. Nie podzielając argumentacji zaprezentowanej przez Kolegium, podkreślił, że w przypadku jego [...] rodziny samochód jest niezbędnym narzędziem służącym zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych rodziny. Według niego, roczne koszty utrzymania samochodu rekompensowane są w przypadku kilkukrotnego użycia samochodu w celu wyjazdu rodziny na wieś czy na wakacje, a nadto ułatwiają zakupy w hipermarkecie a także dojazd dzieci do szkoły czy na zajęcia dodatkowe. Dodał także, że dzięki posiadaniu samochodu może starać się o dodatkowe zatrudnienie w postaci różnych szkoleń z zakresu [...] czy szkoleń [...]. W jego przekonaniu wskazane przykłady potwierdzają, że posiadanie samochodu nie jest w jego przypadku luksusem. Orzekające w sprawie organy administracyjne wykazały daleko idącą i niedopuszczalną w państwie prawa rozszerzającą interpretację obowiązujących przepisów prawa, naruszając tym samym art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie naruszyły obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, stania na straży praworządności i orzekania na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, koniecznego do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy zwrócił się o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz zasądzenia kosztów sądowych. W odpowiedzi na złożoną skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdziło, że przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy ma charakter szczególny i stanowi wyjątek od ogólnej zasady przyznawania tego świadczenia osobom spełniającym kryteria określone w art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy nie podzielając twierdzeń skarżącego, iż koszty utrzymania samochodu są niższe od kosztów transportu publicznego, podtrzymało swoją tezę, że dodatek mieszkaniowy nie powinien być przyznany osobom, których sytuacja materialna jest na tyle dobra, że stać je na utrzymanie samochodów. Nie uznając zarzutu naruszenia zasad postępowania administracyjnego, postanowiło jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolę zaskarżonych aktów sąd administracyjny sprawuje pod względem zgodności z prawem (art. 1 ( 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), a zatem w toku właściwego postępowania sąd bada czy akty organów administracyjnych nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontroluje także, czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie ich nieważność (art.145 §1 pkt 2 wymienionej ustawy). Rozstrzygając zaś w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wioskami skargi ani przywołaną w sprawie podstawą prawną (art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), czyli oceniają legalność kwestionowanych aktów badając również zarzuty z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie może ona pozostać w obrocie prawnym. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Stosownie zatem do treści art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Rozpoznając niniejszą sprawę, godzi się stwierdzić, iż nie budzi zastrzeżeń ustalenie organów prowadzące do potwierdzenia, iż skarżący spełnia przesłanki warunkujące uzyskanie przedmiotowego świadczenia. Należy jednak podkreślić, iż na mocy art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., organ właściwy do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego może odmówić przyznania wymienionego świadczenia, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazująca, że rodzina jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Właśnie ten przepis został powołany przez orzekające w sprawie organy jako materialnoprawna podstawa rozpatrywanego rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy, dlatego też w ocenie Sądu konieczność pełnego i przekonywującego zaprezentowania w uzasadnianiu takiej decyzji wszystkich tych argumentów, które legły u podstaw wydania właśnie takiej decyzji. Uznanie administracyjne nie może bowiem oznaczać dowolności działania organu, który zmuszony jest uwzględniać w takim rozstrzygnięciu pewne kryteria faktyczne i prawne o charakterze subiektywnym i obiektywnym, zwłaszcza pozwalające na ocenę nieprzekroczenia jego granic. Należy przy tym stwierdzić, że w przypadku decyzji uznaniowych obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż w przypadku rozpatrywania decyzji ustawowo związanych. Dlatego też w przypadku uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i przeprowadzić wszystkie czynności prowadzące do jednoznacznego i wiarygodnego ocenienia sytuacji rodziny wnioskującego o świadczenie. Tym wymogom organy orzekające w sprawie nie sprostały. Uzasadnienia obu decyzji nie odpowiadają wymogom z art.107 §3 k.p.a., bowiem nie zawierają pełnych ustaleń faktycznych i nie wskazują dowodów, na jakich organy się oprały wydając swoje decyzje. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołuje się na fakt posiadania samochodu i ponoszenia kosztów z tym związanych, co nie należy do podstawowych potrzeb bytowych i wiąże się z dodatkowymi wydatkami, które ponieść musi rodzina. W opinii organu świadczy to o rażącej dysproporcji pomiędzy wtykanymi niskim dochodami a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy. Z kolei w innym zdaniu uzasadnienia organ ten stwierdza, "że dodatki mieszkaniowe przeznaczone są dla osób będących w trudnej sytuacji materialnej, które nie są w stanie samodzielnie ponieść wysokich wydatków z tytułu zajmowania lokalu". Zatem w uzasadnieniu tej decyzji organ wskazuje na sprzeczne powody odmowy i powołuje nieostre i niezdefiniowane prawnie pojęcia typu "posiadanie samochodu i ponoszenie kosztów z tym związanych", "podstawowe potrzeby bytowe", "rażąca dysproporcja". W potocznym znaczeniu wskazane powyżej pojęcia interpretowane są w zróżnicowany sposób. Należy nadto wskazać, że organ ten nie zadał sobie trudu ustalenia wysokości wydatków ponoszonych przez wnioskującego związanych z utrzymaniem samochodu. Zatem jego wywody w omawianej materii przyszło uznać za gołosłowne, zaś decyzję za uchylającą się spod oceny legalności. Podobnie zresztą rzecz się ma z decyzją organu drugiej instancji. Na mocy art.138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego także organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w jej całokształcie, czyli organ ten jest także organem orzekającym, a nie tylko kontrolującym. Natomiast organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w uzasadnieniu stwierdzając, że z uwagi na występującą rażącą dysproporcję pomiędzy zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym organ pierwszej instancji, powołując się na art. 7 ust. 3 pkt ustawy o dodatkach mieszkaniowych, słusznie odmówił S. K. przyznania wnioskowanego świadczenia. Ze stanowiskiem tym trudno się zgodzić i wypadnie je uznać co najmniej za nieprzekonywujące i przedwczesne, a twierdzenia co do różnicy między dochodami i wydatkami za gołosłowne. W ocenie Sądu norma art.7 ust.3 cytowanej ustawy ma jednoznaczne brzmienie i cel. Pod pojęciem dysproporcji należy rozumieć "brak proporcji, symetrii, równowagi, brak harmonijnego stosunku między przedmiotami, zjawiskami, cechami występującymi łącznie, niewspółmierność, niesymetryczność" (patrz: Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s. 490). Dysproporcja wymieniona w cytowanym art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powinna być nadto rażąca a zatem dająca się łatwo stwierdzić, wyraźna, oczywista, niewątpliwa, bezsporna, bardzo duża" (tamże, tom III, s. 24). Mając na uwadze powyższe godzi się podnieść, że organ orzekający o przyznaniu spornego świadczenia upoważniony był do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego wyłącznie w sytuacji, gdyby poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne wskazywały jednoznacznie, że sytuacja materialna, w tym wysokość wydatków zainteresowanej rodziny odbiegała w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości od deklarowanego rozmiaru jej dochodów. Decyzja taka powinna zatem zostać poprzedzona szczegółowym postępowaniem wyjaśniającym a nadto poparta wyczerpującym uzasadnieniem, zawierającym gruntowne i obszerne omówienie przesłanek stanowiących podstawę wyrażonego w jej treści stanowiska. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący zadeklarował dochody pozwalające na uwzględnienie żądania. Osiągania przez niego innych dochodów organy nie wykazały. Natomiast powołały się na jego dobry stan majątkowy wynikający z posiadania i utrzymywania samochodu. Stwierdzenie rażącej dysproporcji dochodów wnioskującego w takich okolicznościach budzi zastrzeżenia Sądu. Mający o niej świadczyć samochód osobowy – [...] (rok produkcji [...]) nabyty został w [...] r. i posiada wartość [...] zł. Należy zatem podkreślić, że samochód ten nie został kupiony w czasie objętym staraniem o dodatek, a nadto trzeba dodać, że rodzina korzystała wcześniej z dodatku mieszkaniowego, czyli fakt posiadania samochodu nie był wówczas przeszkodą w jego uzyskaniu. Jednakże orzekającej sprawie organy uznając odmiennie nie przeprowadziły postępowania zmierzającego w kierunku jednoznacznego ustalenia sytuacji rodziny wnioskującego. Przede wszystkim nie ustaliły wysokości wydatków związanych z utrzymaniem samochodu, nie przeprowadziły analizy porównawczej "zysków i strat" z tytułu posiadania tego samochodu, tym bardziej, że w odwołaniu wnioskujący chociaż w sposób lakoniczny, to jednak zasygnalizował ten problem. Wypada w tym miejscu zaznaczyć , że przy ocenie omawianych przesłanek należy wykazać dużą ostrożność oraz odnieść ją do indywidualnej – szeroko rozumianej – sytuacji wnioskodawcy. Wprawdzie dopiero w skardze skarżący poniósł, że posiadanie spornego samochodu to niejednokrotnie wielokrotnie niższe koszty codziennego życia rodzinnego, a także możliwość wykorzystania tego samochodu dla uzyskania dodatkowych źródeł utrzymania, to jednak, co należy podkreślić, przy dokładnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organy powinny samodzielnie przeprowadzić analizę kosztów utrzymania tego samochodu oraz jego wpływu na zmniejszenie codziennych kosztów utrzymania. Brak dokładnych danych dotyczących rozmiaru wskazanych wydatków uniemożliwia w ocenie Sądu, formułowanie wniosku, iż nie znajdują one pokrycia w deklarowanej kwocie dochodów, przypadającej na gospodarstwo domowe skarżącego. Warto tu zwrócić uwagę na fkakt6, który podniósł skarżący podczas rozprawy, iż samochód ten wykorzystywany jest przez niego w pracy (z tego tytułu uzyskuje także dodatkowe środki pieniężne) oraz wpływa na zmniejszenie kosztów utrzymania rodziny poprzez możliwość tańszych zakupów, dojazdów do pracy i szkoły. Rozważenia wymaga także okoliczność, czy sprzedaż tego samochodu wpłynęłaby na poprawę sytuacji finansowej rodziny. W ocenie Sądu na aprobatę nie zasługuje również argumentacja, zgodnie z którą skarżący powinni byli wydatkować posiadane środki finansowe w pierwszym rzędzie na uiszczenie opłat czynszowych a nie na utrzymanie i eksploatację samochodu, gdyż nie należy to do podstawowych potrzeb bytowych gospodarstwa domowego. Przedstawione powyżej zagadnienia nie zostały należycie wyjaśnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., co zdaniem Sądu stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rzeczone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż brak dokładnych ustaleń w powyższym zakresie spowodować mógł nieuzasadnioną odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy nieodzowne będzie precyzyjne określenie wysokości wydatków, jakie ponoszone są przez skarżącego w związku z korzystaniem z samochodu, dokonanie analizy wydatków i ewentualnych zysków przy uwzględnieniu potencjalnych dochodów z racji dodatkowych prac skarżącego. Dopiero bowiem wyjaśnienie powyższych okoliczności umożliwi dokonanie prawidłowej oceny co do możliwości odmowy przyznania spornego świadczenia na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 §1. - Kodeks postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.