IV SA/Gl 769/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: NSA Zofia Borowicz WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant referent Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody Ś z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta R. Ś., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a", art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) orzekł o utracie przez A. N. statusu osoby bezrobotnej z dniem ukończenia przez niego 65 lat życia. Nie godząc się z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta R. Ś., A. N. wniósł do Wojewody Ś. odwołanie, w którym wskazując, iż prowadzi przed sądem powszechnym spór o uznanie wypowiedzenia mu umowy o pracę za bezskuteczne, pozostaje bez środków do życia, a status osoby bezrobotnej zabezpiecza go od strony medycznej. Odwołujący podniósł nadto, iż w jego opinii osiągnięcie wieku emerytalnego nie jest powodem do wypowiedzenia pracy. Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazując na bezsporny fakt, jakim było ukończenie przez odwołującego 65 lat życia, organ II instancji przywołał przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, iż bezrobotnym może być osoba, która, w przypadku mężczyzny nie osiągnęła wieku 65 lat. Zdaniem Wojewody Ś. treść wskazanego przepisu przemawia za słusznością zaskarżonej decyzji organu I instancji, w której pozbawiono odwołującego statusu bezrobotnego z chwilą ukończenia przez niego 65 lat, gdyż przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy nakazuje właściwemu organowi administracji pozbawić statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego. A. N. nie zgodził się również ze stanowiskiem Wojewody Ś. składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję organu II instancji. W skardze swojej, wnosząc o uchylenie i jednocześnie zmianę zaskarżonej decyzji w całości zarzucił wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W opinii skarżącego rażące naruszenie prawa polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przed uzyskaniem przez skarżącego prawomocnego wyroku w toczącym się postępowaniu sądowym z jego powództwa przeciwko pracodawcy i następcom prawnym. Odnosząc się do faktu osiągnięcia wieku 65 lat, skarżący podniósł, iż przywilejem obywatela, a nie jego przymusem jest przejście na emeryturę. Uznając za sprawcę swojej obecnej sytuacji życiowej swego byłego pracodawcę, A. N. wyraził opinię, iż pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji pozbawienie go ochrony medycznej narusza prawo materialne i domagał się przedłużenia statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wnosząc o jej oddalenie wskazał, iż zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, o czym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. określając, iż decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powyższym, rozpoznając skargę A. N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta wydana została z uwzględnieniem zasad procedury administracyjnej przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego. W chwili wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i Wojewodę Ś. jako organ II instancji, aktem prawnym regulującym zasady przyznawania i utraty statusu osoby bezrobotnej była ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Jak słusznie zauważa się w zaskarżonej decyzji, przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 od lit. a do lit. k ustawy o promocji zatrudnienia definiuje na użytek tej ustawy pojęcie bezrobotnego poprzez wskazanie warunków, jakie należy spełnić w celu uzyskania takiego statusu. Jednym z warunków, od którego ustawodawca uzależnił posiadanie statusu bezrobotnego jest w przypadku mężczyzny nieukończenie 65 lat życia. Charakter tej regulacji, polegający na stanowczym i jednoznacznym wskazaniu warunków, od których ustawodawca uzależnia przyznanie statusu osoby bezrobotnej, odbiera możliwość dokonywania rozszerzającej interpretacji poprzez objęcie jej zastosowaniem szerszego niż wskazany przez ustawodawcę kręgu podmiotów uprawnionych. Jedną z podstawowych zasad proceduralnych, jaką kierować się musi organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej jest zasada praworządności określona w treści art. 6 k.p.a. Mając na względzie przywołaną zasadę organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Tak też wydając decyzję rozstrzygającą w przedmiocie uprawnień skarżącego do posiadania statusu bezrobotnego organ administracji był zobowiązany do stosowania właściwych przepisów. Kierowanie się szczególnymi względami i traktowanie sytuacji skarżącego jako wyjątkowej, na gruncie prawa administracyjnego nie jest możliwe, gdyż przepisy procedury administracyjnej nie zawierają odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego. Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdyby ustawodawca w przepisach prawa materialnego, a zatem w ustawie o promocji zatrudnienia nadał organom administracji uprawnienie do orzekania na podstawie zasad współżycia społecznego. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia definiuje jednakże w sposób nie budzący wątpliwości pojęcie osoby bezrobotnej i nie pozostawia miejsca na decyzje uznaniowe w tym zakresie. W tym stanie rzeczy prośba skarżącego o przedłużenie mu prawa do posiadania statusu osoby bezrobotnej mimo ukończenia 65 lat życia nie była zasadna, tak również jak zarzut rażącego naruszenia prawa polegający na zakończeniu sprawy administracyjnej decyzją ostateczną przed zakończeniem toczącego się sporu o uznanie wypowiedzenia skarżącemu umowy o pracę jako bezskuteczne. Bez związku z rozpoznawaną sprawą pozostaje bowiem toczące się, jak wynika z twierdzeń skarżącego, postępowanie z zakresu prawa pracy. Po myśli art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Rozstrzygnięcie jakie miałoby zapaść w sprawie z powództwa skarżącego przeciwko jego byłemu pracodawcy nie ma znaczenia prejudycjalnego dla postępowania administracyjnego, prowadzonego w przedmiocie utraty przez A. N. statusu osoby bezrobotnej z powodu ukończenia 65 roku życia. Organy administracji przeto prawidłowo oceniły tę sytuację, jako nie uzasadniającą zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed sądem powszechnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.