IV SA/Gl 775/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 27 ust. 2, art. 27c ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązał A Sp. z o.o. w K. do wstrzymania wprowadzania do obrotu oraz zatrzymał produkty o nazwie: [...] na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, ale nie dłużej niż 18 miesięcy. Nadto obciążono stronę kosztami niezbędnymi do przeprowadzenia oceny i badań jak również nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 31 maja 2012 r. adwokat M.G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji i wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na fakt, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony postępowania. W odwołaniu tym zarzucono powyższej decyzji szereg uchybień, natomiast w uzasadnieniu wskazano na okoliczności, które spowodowały, że odwołanie nie zostało wniesione w terminie. Podkreślono, że strona o treści powyższej decyzji dowiedziała się w dniu 31 maja 2012 r., dopiero po przeprowadzeniu przez pracownika organu pierwszej instancji kontroli sklepu przy ul. [...] w R.. Zdaniem odwołującego się powyższa decyzja nie została nigdy należycie doręczona zarówno stronie postępowania jak również jego pełnomocnikowi. Z informacji posiadanych przez stronę wynika, że decyzja ta została doręczona osobie, która znajdowała się w budynku, w którym mieści się siedziba Spółki i osoba ta nie była w żaden sposób uprawniona do odbioru poczty w imieniu odwołującej się spółki A sp. z o.o., ani nie jest stronie bliżej znana. W dalszej części odwołania przywołano treść art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz postanowienie z 5 października 1994 r. dotyczące doręczania pism w spółce. Dalsza część odwołania poświecona została merytorycznej ocenie wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 59 w związku z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...]r. Nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył działania podjęte przez organ pierwszej instancji zmierzające do doręczenia przywoływanej powyżej decyzji. Zaakcentowano, że pełnomocnictwo udzielone zostało adwokatowi w dniu 26 kwietnia 2012 r. i do siedziby organu dotarło w dniu 30 kwietnia 2012 r., natomiast decyzja wydana została w dniu 27 kwietnia 2012 r. i w tym samym dniu nadana w urzędzie pocztowym. Tym samym organ za bezzasadny uznał zarzut nie doręczenia przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi strony. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący doręczenia decyzji do rąk osoby nieupoważnionej do odbioru przesyłek. Jak bowiem ustalił organ pierwszej instancji w dniu 31 stycznia 2012 r. B Sp. z o.o. oraz upoważnieni przez jej Zarząd pracownicy i podwykonawcy spółki zostali przez "C" Sp. z o.o. (z dniem 13 marca 2012 r. zmieniła nazwę na "A" Sp. z o.o.) do odbioru przesyłek pocztowych adresowanych na Spółkę i informowania jej drogą mailową o odebranych przesyłkach. Podkreślono również, że pomimo zmiany nazwy Spółki nie cofnięto udzielonego upoważnienia do odbioru korespondencji, a sygnalizowany sposób doręczania korespondencji funkcjonuje, a potwierdzeniem tego jest odbiór pisma przez R.G. W następstwie przeprowadzonych ustaleń organ odwoławczy doszedł do przekonania, że przedmiotowa decyzja doręczona została w sposób prawidłowy, a zarazem brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ podane przez stronę okoliczności nie wyczerpują przesłanek ustawowych przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konkluzji organ ten stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, to jest nie wykazała, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło na skutek przeszkody, której nie mogła usunąć. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w imieniu "A" sp. z o.o. wniósł reprezentujący ją adwokat M.T. W skardze tej zarzucono powyższemu postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 i art. 40 § 1 oraz art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego i wystąpiono o jego uchylenie. W motywach skargi przybliżono wpierw okoliczności, w których strona postępowania dowiedziała się o treści decyzji. Ponownie podkreślono, że decyzja została doręczona osobie, która nie była uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki, ani nie jest stronie bliżej znana. W dalszej części uzasadnienia skargi przywołano treść art. 40 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz treść postanowienia z 5 października 1994 r. Nadto podkreślono, że organ odwoławczy wskazuje, że C sp. z o.o. upoważniła pracowników i podwykonawców B sp. z o.o. do odbioru korespondencji jednakże nie przedłożyła na tę okoliczność żadnego dowodu. W konkluzji swoich rozważań zaznaczono, że strona o decyzji dowiedziała się w dniu przeprowadzania kontroli, czyli 30 maja 2012 r., a tym samym uprawdopodobniła, że nie złożyła odwołania w terminie nie ze swej winy. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. W replice na odpowiedź na skargę pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, iż nie była mu znana okoliczność dotycząca upoważnienia udzielonego przez C sp. z o.o. pracownikom B sp. z o.o. do odbioru korespondencji, jednakże w jego opinii upoważnienie to nie może odnosić się do nowego podmiotu, którym jest "A" sp. z o.o., ponieważ podmiot ten nie udzielił takiego upoważnienia i takie stanowisko w wystarczający sposób uprawdopodabnia okoliczności, że zainteresowany uchybił terminowi bez swojej winy. Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. organ odwoławczy podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie kwestionowane jest postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zatem zakres kontroli Sądu musi ograniczyć się wyłącznie do aspektów związanych z prawidłowością wydania tego aktu administracyjnego, a tym samym poza zakresem rozważań znajdować się będą kwestie dotyczące prawidłowości działań organu pierwszej instancji i wydanej przez ten organ decyzji. Z tego zakresu kontroli poddany zostanie jedynie tryb doręczania decyzji tegoż organu z dnia [...] r. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie przywołać unormowania prawne, które normują problematykę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak również związane z doręczaniem korespondencji. Stosownie do postanowień art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że organ administracji obowiązany jest przywrócić termin do wniesienia odwołania, gdy wystąpią okoliczności przewidziane w przepisie, a mianowicie strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, jak również ze stosownym wnioskiem wystąpi w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dokona prawem przewidzianej czynności. Podkreślić należy, że strona postępowania obowiązana jest jedynie uprawdopodobnić brak własnej winy, a zatem nie ciąży na niej obowiązek udowodnienia braku swojej winy. Jednocześnie należy mieć świadomość, że wszelkie przejawy niedbalstwa będą przeszkodą w przywróceniu terminu. W niniejszej sprawie przywołać należy również przepisy dotyczące doręczania korespondencji, ponieważ problematyka ta odgrywa w tej sprawie kluczową rolę. Zgodnie z treścią art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Natomiast po myśli art. 45 tegoż Kodeksu jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przywołane powyżej unormowania określają reguły doręczania pism, natomiast strona postępowania może wprowadzać w tym zakresie odstępstwa, które mają pierwszeństwo przed unormowaniami wynikającymi z postanowień przepisów prawa. Przywołane powyżej przepisy posiadają istotne znaczenie w sprawie, jednakże widzieć je należy w kontekście sytuacji faktycznej, która w niej występuje. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...]r. została w dniu 27 kwietnia 2012 r. nadana w urzędzie pocztowym, a odebrana została w dniu 30 kwietnia 2012 r. przez pracownika B.pl Sp. z o.o. w K., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Z pism procesowych pełnomocnika strony wynika, że kwestionuje on zasadność doręczenia powyższej decyzji. W tej sytuacji rozważyć należy, czy działania organu pierwszej instancji miały umocowanie w przepisach prawa i czy można uznać je za legalne. Jak wynika z akt administracyjnych oraz uzasadnienia kwestionowanego postanowienia w dniu 31 stycznia 2012 r. M.B. działający w imieniu C Sp. z o.o. udzielił upoważnienia firmie B sp. z o.o. oraz uprawnionych przez Zarząd pracowników i podwykonawców spółki B sp. z o.o. do odbioru przesyłek adresowanych do C sp. z o.o. Podkreślić należy, że z dniem 13 marca 2012 r. dokonano zmiany polegającej na tym, że w Krajowym Rejestrze Sądowym wykreślono C sp. z o.o. i w to miejsce wpisano A sp. z o.o. Nadto w dniu 22 marca 2012 r. dokonano zmiany w zarządzie spółki, ponieważ M.B. zastąpił R.G. Zatem od tego dnia Prezesem Zarządu przedmiotowej spółki jest R.G. Okoliczność ta posiada o tyle istotne znaczenie, że po wskazanym dniu R.G. odbierał korespondencję kierowaną do A sp. z o.o. za pośrednictwem B sp. z o.o. W tej sytuacji nie jest trafne stanowisko prezentowane przez pełnomocnika skarżącej spółki, że z uwagi na zmianę podmiotu udzielone upoważnienie do odbioru korespondencji utraciło swoje znaczenie. Z takim stanowiskiem można byłoby się zgodzić jedynie wówczas, gdyby sposób doręczania korespondencji odbywał się w inny sposób, natomiast jak wynika to z karty akt administracyjnych nr 99 podmiot odbierający zaznacza obie nazwy firmy do której kierowana jest korespondencja. Nadto w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu odwołującego udzielone upoważnienie. W świetle powyższego uznać należy, że organ pierwszej instancji doręczając w dniu 30 kwietnia 2012 r. pismo do rąk pracownika B sp. z o.o. doręczył pismo stronie skarżącej i od tego dnia płynie termin do skorzystania ze środka odwoławczego. Przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane powyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące doręczania korespondencji do podmiotów instytucjonalnych pozwalają podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, sprowadzające się do uznania, że decyzja z dnia [...]r. została doręczona stronie w sposób odpowiadający przepisom prawa. Powyższe ustalenie oznacza, że bezzasadnym są twierdzenia pełnomocnika skarżącej Spółki, iż Spółka nie otrzymała przedmiotowej decyzji, jak również twierdzenia, że decyzję tę odebrała osoba nie legitymująca się stosownym upoważnieniem do odbioru korespondencji. Na marginesie należy zauważyć, że stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z żądaniem kierowanym do organu odwoławczego, ponieważ w przypadku nie doręczenia decyzji adresatowi (rzeczywistego jak również fikcyjnego) brak jest podstaw do domagania się przywrócenia terminu do skorzystania ze środka odwoławczego. Możliwość przywrócenia terminu do skorzystania ze środka odwoławczego możliwa jest wyłącznie w przypadku skutecznego doręczenia danej korespondencji. W świetle powyższych ustaleń rozważyć należy teraz czy w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jak zostało to zaakcentowane z treści art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że strona ma uprawdopodobnić, że niedochowanie terminu do dokonania określonej czynności prawnej nastąpiło bez jej winy oraz winna to uczynić w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia i dokonać przewidzianej czynności. Analiza akt administracyjnych pozwala uznać, że skarżąca Spółka w dniu 31 maja 2012 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz takie odwołanie złożyła jak również wskazała przyczyny, które jej zdaniem uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu. W świetle powyższego w pierwszej kolejności należy ustalić, w którym dniu ustała przyczyna nie wniesienia odwołania. Jak zostało to podkreślone decyzja organu pierwszej instancji w sposób prawidłowy została doręczona stronie w dniu 30 kwietnia 2012 r. i jak można się domyślać dzień ten uznaje za początek biegu terminu, w trakcie którego należy wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą nie można zaakceptować, ponieważ jest ono wewnętrznie sprzeczne. Skoro decyzja została w sposób prawnie skuteczny doręczona w dniu 30 kwietnia 2012 r. i jedyną okolicznością przemawiającą za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania jest to, że strona faktycznie tej decyzji nie otrzymała, to w sprawie tej brak jest przyczyny uchybienia terminu, ponieważ taką nie może być nie odebranie decyzji od podmiotu, któremu udzieliło się upoważnienia do odbioru korespondencji. Zatem z jednej strony brak jest podstawowej przesłanki uzasadniającej możliwość przywrócenia terminu, a mianowicie złożenie wniosku w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej skorzystanie ze środka odwoławczego, a z drugiej strony zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie strona nie wykazała braku winy, ponieważ jej postępowanie charakteryzuje się niedbalstwem polegającym na nieterminowym odbieraniu korespondencji. W świetle powyższego organ odwoławczy zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nadto zauważyć należy, że nie można akceptować sytuacji, kiedy strona postępowania z własnych zaniedbań czyni oręż w walce z organem administracji i zarzuca mu dokonywanie nieprawidłowych czynności prawnych. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy dopełnił ciążących na nim obowiązków i wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, natomiast z pism pełnomocnika skarżącej Spółki wynika, że nie był on w sposób wystarczający poinformowany o okolicznościach faktycznych związanych z funkcjonowaniem skarżącej Spółki, co mogło skutkować podejmowanie nie optymalnych działań zmierzających do ochrony pozycji prawnej. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. sw