IV SA/Gl 775/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Kierownik Dzielnicowego Punktu Pomocy Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] (Nr sprawy: [...]) odmówił J. T. przyznania zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja została wydana w związku z rozpatrzeniem wniosku strony z dnia 24 listopada 2016 r. i w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającej zasiłku okresowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji wskazał, że odmówiono stronie zasiłku okresowego za listopad 2016 r., ponieważ decyzją z dnia [...]r. Nr [...] strona została już objęta tą formą pomocy od 01 października 2016 r. do 28 lutego 2017 r. Od powyższej decyzji J. T. złożył odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Strona w odwołaniu stwierdziła, że przy ustaleniu prawa do zasiłku okresowego w pierwszej kolejności powinna być brana pod uwagę sytuacja finansowa wnioskującego o pomoc, a nie sytuacja finansowa organu, który zasiłek wypłaca. J. T. podniósł, że jako osoba bezrobotna i bardzo ciężko chora nie ma za co się utrzymać, a nikt nie chce go w jego stanie zdrowia zatrudnić. Decyzją z dnia [...]r. wydana m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze wskazało, że ponieważ odwołanie złożone zostało za pośrednictwem poczty, a organ I instancji nie posiada koperty, w której nadano odwołanie, należało uznać, że odwołanie zostało złożone z zachowaniem terminu ustawowego. Dalej organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...]r. Nr [...] organ I instancji, rozpatrując wniosek J. T. o przyznanie zasiłku okresowego z dnia 18 października 2016 r. przyznał mu zasiłek okresowy na okres od 01 października 2016 r. do 28 lutego 2017 r. w wysokości 201,39 zł. miesięcznie. Decyzja ta została wydana na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...]r., w trakcie którego ustalono, że strona jest osobą samotną, jej dochód wynosi 231,22 zł., a różnica między kryterium dochodowym (w przypadku strony jest to kwota 634 zł.) a dochodem strony wynosi 402,78 zł., dlatego przyznano stronie zasiłek okresowy w gwarantowanej wysokości, tj. 50% tej różnicy, czyli kwotę 201,39 zł. miesięcznie. Kolegium nadmieniło, iż strona ma na dalszy okres przyznany zasiłek okresowy (na podstawie wniosku strony z dnia 06 marca 2017 r.) na mocy kolejnej decyzji z dnia [...]r. Nr [...] na okres od 01 marca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. w wysokości 207,04 zł. miesięcznie. Kolegium zaznaczyło, że wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony przez stronę w dniu 24 listopada 2016 r. o przyznanie zasiłku okresowego. Organ I instancji mając na uwadze wskazane wyżej decyzje, zaskarżoną decyzją, rozpatrując wniosek strony z dnia 24 listopada 2016 r. odmówił J. T. przyznania zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności, gdyż strona to świadczenie ma już przyznane. Organ przywołał i omówił treść przepisów art. 38 ust. 1 pkt. 1, ust. 2 pkt. 1, ust. 3 pkt. 1 oraz ust. 5 i art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Nastepnie Kolegium wskazało, że mając na uwadze fakt, że strona ma przyznany zasiłek okresowy, począwszy od października 2016 r. do sierpnia 2017 r. odrębnymi decyzjami administracyjnymi, należało stwierdzić, że zasadna była odmowa przyznania tego świadczenia na podstawie wniosku strony z dnia 24 listopada 2016 r. przy zaznaczyło, że nie można jednakże uznać, że postępowanie w przedmiotowej sprawie jest bezprzedmiotowe, ponieważ wnioski o zasiłek okresowy zostały złożone w różnych miesiącach, tj. w dniu 24 października 2016 r., w dniu 24 listopada 2016 r. oraz w dniu 06 marca 2017 r., a zatem nie można mówić o tożsamości stanu faktycznego tych spraw w zakresie sytuacji strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. T. wskazał, że zaskarża wyżej opisana decyzje w calości i nie zgadza się z jej uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. W dalszej kolejności wskazać należy, że świadczenia dla osób wymagających wsparcia ze strony pomocy społecznej podlegają regulacji zawartej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017, poz. 1769). Przy czym skarżący wystąpił do organów pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie zasiłku okresowego. Zgodnie z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego , w przypadku rodziny – rodzinie której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (ust. 2). Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (ust. 3). Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (ust. 4). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (ust. 5). Zgodnie z treścią art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. W myśl art. 3 powołanej ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Bez wątpienia wyżej opisane warunki przyznania skarżącemu pomocy zostały w sprawie spełnione. W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego organy ustaliły, że decyzją z dnia [...]r. Nr [...] organ I instancji, rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku okresowego z dnia 18 października 2016 r. przyznał mu zasiłek okresowy na okres od 01 października 2016 r. do 28 lutego 2017 r. w wysokości 201,39 zł. miesięcznie. Decyzja ta została wydana na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...]r., w trakcie którego ustalono, że strona jest osobą samotną, jej dochód wynosi 231,22 zł., a różnica między kryterium dochodowym (w przypadku strony jest to kwota 634 zł.) a dochodem strony wynosi 402,78 zł., dlatego przyznano stronie zasiłek okresowy w gwarantowanej wysokości, tj. 50% tej różnicy, czyli kwotę 201,39 zł. miesięcznie. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący ma na dalszy okres przyznany zasiłek okresowy (na podstawie wniosku strony z dnia 06 marca 2017 r.) na mocy kolejnej decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...] na okres od 01 marca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. w wysokości 207,04 zł. miesięcznie. Ponieważ wniosek o przyznanie zasiłku okresowego w przedmiotowej sprawie został złożony przez stronę w dniu 24 listopada 2016 r., organ I instancji mając na uwadze wskazane wyżej decyzje, rozpatrując wniosek strony z dnia 24 listopada 2016 r. trafnie odmówił skarżącemu przyznania zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności, gdyż strona to świadczenie ma już przyznane, a zatem wnioskowana potrzeba została zaspokojona. Konkludując przyjdzie wskazać, że Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy omawianego tu aktu prawnego. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy w sposób dostateczny wykazał, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonym orzeczeniu argumentacja zapadłego rozstrzygnięcia nakazuje uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia. Reasumując w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez stronę skarżącą dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności sprawy. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a.