IV SA/Gl 779/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "c", art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 6 pkt 6 lit. a ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez E.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że strona nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Pismem z dnia [...] r. E.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Odwołujący się zaznaczył, że w dniu [...] r. z Urzędu Pracy w B. otrzymał skierowanie do Urzędu Miejskiego w B.do pracy, jednakże do dnia wniesienia tego pisma nie został zatrudniony. Podkreślił, że w wydziale organizacyjnym złożył wymagane dokumenty, w tym kwestionariusz osobowy. W dalszej części odwołania strona podniosła, że zgodnie z informacjami przekazywanymi jej w organie zatrudnienia składała stosowne kwestionariusze, jednakże pracy nie otrzymała. Z tego powodu wnosi o przyznanie mu pracy. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ ten podkreślił, że przedmiotowa decyzja została stronie doręczona w dniu 9 lutego 2002 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W pouczeniu prawnym zamieszczonym w tej decyzji znajduje się informacja, że odwołanie od niej należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Pomimo prawidłowego pouczenia strona w przewidzianym terminie nie wniosła odwołania, jak również nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego wniesione odwołanie jest bezskuteczne. Pismem z dnia [...] r. E.K, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie. W motywach skargi zaakcentował, iż wniesienie jej spowodowane zostało tym, że nie otrzymał pracy, o przydzielenie której występował. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a w motywach przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że stosownie do postanowień art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Zasada ta zakłada zatem, że od każdej decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, jednakże odwołanie to musi być wniesione w określonym terminie. Upływ wskazanego terminu skutkuje tym, że dane rozstrzygnięcie nabywa walor ostateczności i wówczas weryfikacja takiej decyzji możliwa jest jedynie w ramach trybów nadzwyczajnych. Przywołany powyżej kodeks w art. 129 § 2 stanowi, iż odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji o ile przepis szczególny nie przewiduje innego terminu. Upływ tego terminu powoduje, utratę możliwości skorzystania ze zwykłego środka odwoławczego, a można zauważyć więcej, iż merytoryczne rozpatrzenie spóźnionego odwołania oznacza wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przedstawiony powyżej stan normatywny posiada duże znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, albowiem skarżący decyzję organu pierwszej instancji odebrał w dniu 9 lutego 2002 r. a wynika to z jego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru znajdującym się w aktach sprawy. Nadto z treści zamieszczonej w tej decyzji wynika, że zawiera ona prawidłowe pouczenie o zasadach i trybie wnoszenia odwołania. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 23 lutego 2002 r. We wskazanym terminie skarżący odwołania nie wniósł. Z takim pismem wystąpił dopiero [...] r., a zatem po upływie siedmiu lat od dnia wydania kwestionowanej przez niego decyzji. W świetle przedstawionego stanu normatywnego i faktycznego w sprawie przyjdzie zwrócić uwagę jeszcze na jedno zagadnienie, a dotyczące ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do postanowień art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosek ten winien być złożony wraz z odwołaniem w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i winien zawierać informacje wskazujące na to, że uchybienie terminu nie zostało zawinione przez odwołującego się. Przywołana możliwość prawna przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie posiada charakter informacyjny, ponieważ skarżący w swoim odwołaniu nie wspomniał o możliwości skorzystania z przysługującego uprawnienia, jak również nie zamieścił informacji pozwalających uznać, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w przypadku wniesienia odwołania zobowiązany jest w pierwszej kolejności sprawdzić, czy odwołanie to wniesione zostało w terminie. Jeżeli odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia a odwołujący się nie wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, wówczas organ odwoławczy zobligowany jest w drodze postanowienia stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, albowiem po wpłynięciu do niego odwołania dokonał ustalenia czy zostało ono wniesione w przewidzianym terminie, nadto organ ten wskazał na skutki prawne wydania rozstrzygnięcia pomimo upływu terminu do wniesienia odwołania. Na marginesie przeprowadzonych rozważań przyjdzie dostrzec, iż skarżący w skardze do tutejszego Sądu nie zamieścił żadnego zarzutu pod adresem zaskarżonego postanowienia, które wymagałoby odniesienia się przez Sąd. Skarga do tutejszego Sądu zawiera jedynie wyraz swoistej dezaprobaty działań podejmowanych przez organ zatrudnienia w B., który nie był w stanie umożliwić skarżącemu podjęcie pracy. Wskazana okoliczność nie może być jednakże brana pod uwagę przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji, albowiem sąd administracyjny uprawniony jest do badania legalności organów administracji, natomiast aspekty o charakterze społecznym nie są brane pod uwagę. Skoro zaskarżone postanowienie nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego to tym, samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW