IV SA/Gl 779/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi K. I. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100) w tym 82,80 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dnia 3 lipca 2012 r. W.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W skardze W.P. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 16 października 2012 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. pismem z dnia 30 października 2012 r. wskazała, że dla W. P. wyznaczony został pełnomocnik z urzędu w osobie adwokata K.I. z Kancelarii Adwokackiej w G. przy ul. [...]. Pełnomocnik zgłosiła się do sprawy i brała udział w postępowaniu. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 4 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę w całości oraz wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r. mocą którego skarga W.P. została oddalona Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wyżej wskazanego adwokata. Następnie w piśmie procesowym z dnia 9 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniósł o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie adwokat oświadczyła, że przedmiotowe koszty nie zostały uregulowane ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), zwanego dalej rozporządzeniem. Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. W myśl § 18 ust.1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł. Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Mając powyższe uregulowania na uwadze Sąd, biorąc również pod uwagę niezbędny nakład pracy oraz charakter sprawy, przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w stawce minimalnej w łącznej kwocie 360,00 zł, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT. Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie wyżej przywołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.