IV SA/Gl 792/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] zatrzymującą mu prawo jazdy kat. AB nr [...] W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego wykonanie decyzji pozbawi go możliwości podjęcia zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. Wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, przez co należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Również wymaga podkreślenia, że to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Wnioskodawca poprzestał jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji pozbawi go gotowości do podjęcia odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bowiem poszukuje pracy jako kierowca i pracuje dorywczo jako kierowca w zakładzie pogrzebowym "[...]" (str. 4 skargi). Jednakże skarżący nie uprawdopodobnił tej okoliczności żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację w tym zakresie, a nawet jej dokładnie nie opisał. Tymczasem brak jest w aktach administracyjnych wystarczających danych na potwierdzenie oświadczeń wnioskodawcy. Przyjdzie dodatkowo zauważyć, że sam fakt trudnej sytuacji majątkowej nie stanowi wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia żądania wniosku i zastosowania instytucji procesowej wstrzymania, która jak już wcześniej podkreślono ma charakter wyjątkowy. Sam brak środków utrzymania nie może przesądzać o zasadności wniosku i kreować hipotetycznego założenia o możliwości powstania znaczącej szkody lub niebezpieczeństwa poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy to samego skarżącego czy też jego ojca. Przede wszystkim dochodzone od wnioskodawcy świadczenia z tytułu zaległych alimentów mają charakter pieniężny, a wydana w sprawie decyzja ma go przymusić do ich uiszczenia. Natomiast przesłanki wstrzymania wykonania decyzji odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r, sygn. akt GZ 138/2004, dostępne w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Na marginesie przyjdzie zauważyć, że wnioskodawca może zwrócić się do organu z wnioskiem o rozłożenie wymaganej z tytułu zaległych alimentów kwoty na raty lub odroczenie terminu jej płatności. W związku z powyższym Sąd, na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.