IV SA/Gl 793/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. NR [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej nie stwierdził u J. M. choroby zawodowej - [...] pochodzenia zawodowego - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący podczas pracy zawodowej na stanowisku [...] oraz [...] w "A" w C., w okresie od [...] r. do [...] r., był narażony na [...],[...],[...]. Jednak obie jednostki orzecznicze zgodnie orzekły, że nie ma podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej [...]. Wyniki przeprowadzonych badań nie ujawniły trwałego upośledzenia sprawności [...], co jest warunkiem koniecznym do rozpoznania [...] pochodzenia zawodowego. Nie ma związku przyczynowego rozpoznanej choroby [...] z przebytą ekspozycją zawodową, związaną z pracą w narażeniu na [...] w latach [...] – [...]. W odwołaniu z dnia [...] r. skarżący zakwestionował powyższą decyzję argumentując, że przez okres wykonywania pracy zawodowej był narażony na działanie szkodliwych czynników, które spowodowały wystąpienie obecnej choroby. Ponadto podniósł, iż objawy chorobowe mają zmienne natężenie, wyniki badań niejednokrotnie wykazywały u niego [...]. Wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy.. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie J. M. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracował w latach [...] – [...] jako [...] i [...] i był eksponowany na [...]. Wyżej wymieniony został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. Rozpoznane u niego [...] nie powodujące trwałego [...]– zgodnie z przyjętymi kryteriami orzeczniczymi nie daje podstaw do rozpoznania przewlekłego [...] pochodzenia zawodowego. Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) nie rozpoznali u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Odnośnie zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej u J. M. był zgodny z uregulowaniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Odwołujący się był badany w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych i brak rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników skutkował odmową stwierdzenia u J. M. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. M. zakwestionował powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. argumentując, że dolegliwości ze strony [...] są wynikiem ciężkich warunków pracy na stanowisku [...] oraz [...] w "A" w C.. Ponownie podniósł, że przez okres wykonywania pracy zawodowej był narażony na działanie szkodliwych czynników, które spowodowały wystąpienie obecnej choroby. Ponadto objawy chorobowe mają [...], wyniki badań niejednokrotnie wykazywały u niego [...]. Wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, iż lekarze orzecznicy obu placówek służby zdrowia nie zakwalifikowali rozpoznanego u J. M. schorzenia jako choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanego dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.), zwane dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego zostało bowiem rozpoczęte po dniu wejścia w życie wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem postępowania organu administracji jest więc ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r., tj. [...], wywołane [...]. Organy sanitarne obu instancji - w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – zgodnie przyjęły, że skarżący podczas zatrudnienia w latach [...]–[...] w "A" w C., pracował w narażeniu na kontakt z [...]. Nie ulega zatem wątpliwości okoliczność wykonywania przez niego pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania schorzenia wymienionego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Jednakże lekarze specjaliści obu jednostek orzeczniczych (I i II szczebla) nie rozpoznali u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Skarżący został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. Występujące u niego schorzenie nie stanowiło podstawy do rozpoznania [...] pochodzenia zawodowego. Na podstawie orzeczeń lekarskich wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych, organy obydwu instancji nie stwierdziły choroby zawodowej - [...], które spowodowało [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r., do uznania schorzenia za chorobę zawodową muszą zostać spełnione warunki wymienione w przepisie § 2, z których pierwszym jest rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Wobec tego już samo rozpoznanie u skarżącego [...], które nie powoduje [...], nie pozwala zakwalifikować jego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Wymienione rozpoznanie wyklucza zatem możliwość stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Niezależnie od tego podkreślić należało, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej w rozpatrywanej sprawie nastąpiło po upływie okresu, który został określony w wykazie chorób zawodowych – w przypadku choroby wymienionej w pozycji [...]– jako okres jednego roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że wyniki badań niejednokrotnie wykazywały u niego [...], wskazać należało, że w zakresie okoliczności wymagających wiedzy specjalnej, w tym przypadku wiedzy medycznej, organ orzekający dokonuje ustaleń na podstawie orzeczeń lekarskich. Orzeczenia te podlegają ocenie - podobnie jak pozostałe dowody - dokonanej na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, a więc z zachowaniem reguł tej oceny. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący był badany w dwóch placówkach diagnostycznych i obydwie – w orzeczeniach lekarskich - zgodnie stwierdziły, że [...], rozpoznane u niego, nie powoduje [...]. Orzeczenia jednostek medycznych zawierały wskazania podstaw przyjętych wniosków w postaci wyników przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji lekarskiej – zarówno przekazanej ze skierowaniem jak i przesłanej pocztą przez skarżącego. Organ orzekający prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, w tym orzeczenia jednostek medycznych i na podstawie całokształtu materiału dowodowego trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za ustalone. Zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wobec powyższego uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie – w konsekwencji – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd skargę oddalił.