IV SA/Gl 796/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...]r. o odmowie przyznania M.S. pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał przede wszystkim, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wymaga uzupełnienia, gdyż dopiero w odwołaniu M.S. podniósł, iż pomimo zakupu mieszkania w dniu [...]r. jego potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone z uwagi na konieczność przeprowadzenia długotrwałego remontu przed zamieszkaniem w nim. Następnie decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Komendant Miejski Policji w B. ponownie odmówił przyznania M.S. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego znajdującego się w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wyżej wymieniony w dacie mianowania do służby stałej i w dacie złożenia wniosku posiadał już lokal mieszkalny, zgodny z normami zaludnienia. Nie został mu przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jednakże we własnym zakresie zrealizował prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz umowy kupna sporządzonej aktem notarialnym rep. "[...]" Nr [...] z dnia [...]r. W odwołaniu od powyższej decyzji M.S. wskazał, że uzupełnił wniosek o dodatkowe dokumenty potwierdzające przeprowadzenie prac remontowych w zakupionym mieszkaniu. Podniósł, że przede wszystkim przedłożył pismo inspektora budowlanego z dnia [...]r., potwierdzające konieczność wymiany wylewek betonowych, które z uwagi na ich spękanie, kruchość i miejscowe zapadliska, nie były zdatne do ułożenia na nich warstw wykończeniowych, a także wymiany instalacji elektrycznej, stolarki okiennej i drzwiowej, wyposażenia sanitarnego łazienki i kuchni oraz rur wodnych i naprawy uszkodzonych i spękanych tynków. Wskazał, że z uwagi na konieczność stosowania się do zasad i norm budowlanych, a także brak środków, nie było możliwości wcześniejszego ukończenia remontu. W tym zakresie podkreślił, że tynki i wylewki wymagają suszenia po ich wykonaniu dla uzyskania pełnej wytrzymałości i przy tym ich jednoczesnego nawilżania w celu uniknięcia popękania, a z kolei ich nadmierna wilgoć nie pozwala na wyłożenie warstwami wykończeniowymi. Dodał, że celem potwierdzenia powyższego, przedłożył oświadczenie firmy [...] z dnia [...]r. oraz zaświadczenie uprawnionego elektryka wskazujące czas montażu sieci elektrycznej. Podniósł, że przedstawione przez niego fakty i zaświadczenia wyjaśniają okoliczności i konieczność przeprowadzenia prac remontowych, a także brak możliwości zamieszkania w lokalu w dacie jego zakupu. Podkreślił, że na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność. Wskazał, że pomimo nabycia mieszkania w dniu [...]r., nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych do dnia zakończenia remontu kapitalnego, tj. do dnia [...]r. Podkreślił, że podczas trwania remontu mieszkania nie było możliwe przebywanie w nim. Zarzucił, że w decyzji nie zostały rozpatrzone przedstawione przez niego argumenty i nie poddano ocenie przedłożonych przez niego zaświadczeń. Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1, 95 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z póżn. zm.) oraz § 3 a ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie przyznania M.S. pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazał, że wyżej wymieniony został mianowany do służby stałej w dniu [...]r. Natomiast w dniu [...]r., na podstawie aktu notarialnego uzyskał lokal mieszkalny w B. przy ulicy [...], składający się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki z wc i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2. M.S. wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej w dniu [...]r. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo to realizowane jest bądź w formie rzeczowej - poprzez przydział mieszkania, bądź w zastępczej formie finansowej - poprzez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Jednakże art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy stanowi, że omawiany przydział, nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który (lub którego małżonek) posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Organ odwoławczy podkreślił, że w uchwale z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż stosownie do przepisu art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 powołanej ustawy). Organ odwoławczy podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się rozbieżności w kwestii tego, czy przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być przyznana funkcjonariuszowi, który w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych uzyskał lokal, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej. W tym zakresie organ wskazał, że identyczne rozbieżności w orzecznictwie - dotyczące prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza Służby Więziennej, były powodem podjęcia uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08, według której nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej (analogicznie Policji) domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (analogicznie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji), nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy. W przypadku nabycia lokalu mieszkalnego (domu) w budowie lub w stanie surowym, który nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu cytowanej uchwały NSA wskazał przede wszystkim, iż kwestia, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne nie jest to, czy organy Służby Więziennej (analogicznie Policji) przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia odwołania M.S. od decyzji z dnia [...]r. odmawiającej przyznania świadczenia i do wydania decyzji zgodnie z jego żądaniem. Podniósł, że dokumenty, które zostały zgromadzone w sprawie, szczególnie dotyczące przeprowadzonego remontu, nie stanowią przekonywujących dowodów na konieczność przeprowadzenia tych prac. W ocenie organu trudno jest określić, czy przeprowadzone prace były niezbędne w celu zamieszkania w lokalu, czy też wynikały z potrzeby podniesienia jego estetyki i funkcjonalności. Policjant we wniosku z dnia [...]r. o przyznanie pomocy finansowej określił, że zamieszka w uzyskanym lokalu w dniu [...]r., natomiast w raporcie z dnia [...]r. (odwołanie od decyzji nr [...]) wskazał, że o zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych można mówić dopiero w dniu [...]r. po wykończeniu ostatniego z pomieszczeń mieszkania. Organ podniósł, że trwający około 11 miesięcy remont nie wynikał z nakazu właściciela budynku (spółdzielni), PINB (Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego), czy też innych uprawnionych organów (np. SANEPiD). Umowa sprzedaży lokalu również nie zawiera żadnej informacji dotyczącej jego złego stanu technicznego uniemożliwiającego zamieszkanie w nim ludzi. Jednocześnie organ podkreślił, że w materiałach sprawy znajduje się pismo [...] Spółdzielni Mieszkaniowej - [...] z dnia [...]r., w którym kierownik [...] wraz z inspektorem nadzoru robót konstrukcji budowlanych [...] Spółdzielni Mieszkaniowej stwierdzili, iż mieszkanie było kupione w stanie technicznym wymagającym remontu i wskazali spękanie posadzek betonowych w całym mieszkaniu, występowanie zapadlisk, kruszącego się betonu uniemożliwiającego ułożenie warstwy wykończeniowej, małą moc aluminiowej instalacji elektrycznej (4 kW), miejscowe uszkodzenia i spękanie tynków na ścianach i sufitach, zakwalifikowaną do wymiany stolarkę okienną, zły stan drzwi wejściowych i wewnętrznych oraz konieczność wymiany wyposażenia sanitarnego w łazience i kuchni oraz rur. Odnośnie powyższego organ wskazał, iż cytowane pismo powstało ponad rok od daty kupna lokalu, tj. [...]r. i wobec tego nie może stanowić dowodu potwierdzającego konieczność przeprowadzenia remontu. Podniósł, że w postępowaniu nie okazano np. protokołu przejęcia przedmiotowego lokalu po jego zakupie, o którym mowa w § 4 umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży. Wnioskodawca w żadnym stadium postępowania nie udowodnił w sposób rzetelny i niepodważalny konieczności przeprowadzenia tych wszystkich prac remontowych, jakie zostały w lokalu wykonane, jak również nie przedłożył żadnego przekonywującego dowodu uzasadniającego zamieszkanie w nim dopiero w [...]r. Z przedstawionych dokumentów wcale nie wynika, że zakupiony lokal nie nadawał się absolutnie do zasiedlenia przed przeprowadzeniem remontu i to tak długotrwałego. Organ wskazał, że w mieszkaniu było wyposażenie sanitarne w łazience i w kuchni, ale zostało wymienione, zaś umieszczenie rur wodnych pod tynkiem służyło polepszeniu estetyki wnętrza - w wielu starszych, zamieszkałych budynkach biegną one na powierzchni ścian lub stropów, a tak samo instalacje elektryczne aluminiowe działają, choć oczywiście gorzej niż miedziane. Wobec tego organ podniósł, że po dokonaniu analizy dokumentów nie znalazł przesłanek umożliwiających zastosowanie innego rozstrzygnięcia od tego, jakie zastosował Komendant Miejski Policji w B. W skardze wniesionej od powyższej decyzji M.S. przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i podniósł zarzut, że nie istnieją przepisy nakazujące właścicielowi mieszkania uzyskanie stwierdzenia konieczności remontu lokalu mieszkalnego przez Państwowego Inspektora Budowlanego czy też Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną. Podniósł, że jako osoba prywatna, właściciel mieszkania spółdzielczego w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, konsultował z wymienioną spółdzielnią wszelkiego rodzaju kwestie dotyczące remontu przedmiotowego lokalu. Dodał, że nie można mieć też zarzutu co do treści umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w której nie został określony jego stan techniczny, gdyż umowy takie konstruowane są w oparciu o pewne standardy, w których zapisy takie po prostu nie istnieją. Podniósł, że z wizualnej oceny stanu zakupionego przez niego mieszkania wynikała konieczność przeprowadzenia prac remontowych związanych z wymianą stolarki okiennej i drzwiowej, a także powierzchni wykończeniowych podłóg i ścian. Jednakże nic nie wskazywało na konieczność wymiany w nim betonowych posadzek. Ponadto bez wcześniejszego demontażu nie był znany stan techniczny rur wodnych i odpływowych w tym lokalu. Dopiero po ich demontażu okazało się, że są one skorodowane od wewnątrz i muszą zostać wymienione dla prawidłowego działania sieci wodnej. W tym zakresie wskazał, że o ile można przyjąć, iż kafelkowanie ścian i podłóg służy podniesieniu estetyki pomieszczeń, o tyle wymiana sieci wodnej i kanalizacyjnej w celu zabezpieczenia jej prawidłowego funkcjonowania jest koniecznością. Ponadto przyjęte obecnie standardy w budownictwie powodują, że sieć wodna i kanalizacyjna są umieszczane pod tynkiem pomieszczeń, w których się znajdują. Podobnie – wymiana aluminiowej sieci elektrycznej na sieć o przewodach miedzianych, nie była czynnością podnosząca estetykę lokalu mieszkalnego, ale wynikała z nowych standardów budownictwa, które praktycznie wykluczają stosowanie instalacji aluminiowych w budynkach mieszkalnych, ponieważ po dłuższym okresie użytkowania istnieje możliwość ich zapłonu. Ponadto nowe urządzenia elektryczne, w których znajduje się bardzo dużo elektroniki, są bardzo wrażliwe w przypadku powstania awarii sieci elektrycznej. Wymiana sieci elektrycznej na miedzianą wynikała z konieczności zabezpieczenia jej przed ewentualnymi skutkami przepięć i przed nagrzewaniem, które mogłyby skutkować pożarem, a także zniszczeniem sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Następnie skarżący podniósł, że organ odwoławczy zakwestionował zaświadczenie wystawione przez [...][...] Spółdzielni Mieszkaniowej twierdząc, iż nie może być ono dowodem z uwagi na fakt, że powstało rok po zakupie mieszkania. W tym zakresie wskazał, że istotą powyższego zaświadczenia jest potwierdzenie stanu lokalu mieszkalnego na dzień jego zakupu. Ponadto dopiero w [...]r. został zobligowany do uzupełnienia wniosku o powyższy dokument i to przez organ odwoławczy. Nie było zatem możliwości otrzymania zaświadczenia z [...] z wcześniejszą datą. Zarzucił, że to wskazanie organu odwoławczego jest sprzeczne z jego wcześniejszymi zaleceniami dotyczącymi uzupełnienia wniosku. Następnie podniósł, że protokół przekazania mieszkania nie określa jego stanu technicznego, gdyż dotyczy spisania stanu liczników wody, gazu i podzielników ciepła. Ponadto skarżący zarzucił, że ocena organu, iż nie udokumentował zamieszkania w przedmiotowym lokalu dopiero w [...]r. jest sprzeczna z oświadczeniem wystawionym przez [...], w którym została wskazania data montażu paneli podłogowych, czyli warstwy wykończeniowej podłogi, bez której niemożliwe jest zamieszkanie w lokalu W tym zakresie podniósł, że tylko w pomieszczeniach przemysłowych nie jest konieczne wykończenie posadzek betonowych. Natomiast w pomieszczeniach mieszkalnych istnieje konieczność wykończenia posadzki - czy jest to lokal socjalny, czy też mieszkanie własnościowe. Według instrukcji montażu paneli i podłóg gumolitowych, a także stosowania farb używanych bezpośrednio na posadzki - podłoże ma być suche, czyste, zwarte i nie pylące. Tymczasem posadzka w zakupionym przez niego mieszkaniu przy ul. [...], wymogów tych nie spełniała, ponieważ znajdowały się w niej zapadliska, była spękana i pyliła. Skarżący podniósł, że okoliczności te ewidentnie wskazują na konieczność wykonania wymienionych prac i na brak możliwości zamieszkania w lokalu do czasu ukończenia remontu. Podkreślił, że stan liczników wody i energii elektrycznej w okresie od [...]r. do [...]r. i za okres od [...]r. do [...]r. wskazuje, że w pierwszym okresie rozliczeniowym woda ciepła była praktycznie nie używana, natomiast niewielkie zużycie wody zimnej wynikało z wykorzystania jej do prac budowlanych. W drugim okresie rozliczeniowym zużycie wody ciepłej było niskie, ponieważ w lokalu przy ul. [...] zamieszkał dopiero w [...]r. W podsumowaniu skarżący zarzucił, że decyzja organu odwoławczego jest niezgoda z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., w którym stwierdził, iż nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej (analogicznie Policji) domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (analogicznie art. 94 ust. 1 Ustawy o Policji), nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego (domu) w budowie lub stanie surowym, (który nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący podtrzymał żądania i wnioski skargi. Przedstawiciel organu odwoławczego wnosił jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami określonymi w skardze. W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...]r. o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W ramach uzasadnienia rozstrzygnięcia organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Trafnie dodał jednocześnie, że art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy stanowi, że omawiany przydział, nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który (lub którego małżonek) posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. W powyższym zakresie organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...]r., na podstawie aktu notarialnego skarżący uzyskał lokal mieszkalny w B. przy ulicy [...], odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Natomiast z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej wystąpił w dniu [...]r. Odnośnie zatem kwestii, czy przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być przyznana funkcjonariuszowi, który w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych uzyskał lokal, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej, organ przytoczył fragment uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08, dotyczącej podobnej regulacji, tj. prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza Służby Więziennej. Następnie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ trafnie podkreślił, że według cytowanej uchwały, nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej (analogicznie Policji) domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (analogicznie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji), nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy, w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego (domu) w budowie lub w stanie surowym, który nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Zgodnie zatem z treścią cytowanej uchwały organ odwoławczy podniósł, że dla oceny, czy zostały spełnione warunki przyznania przedmiotowego świadczenia istotne jest, czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę otrzymania takiego przydziału, tj. czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Jednakże pomimo trafności przytoczonych wyżej stwierdzeń, organ odwoławczy nie przeprowadził ustaleń na okoliczność, czy zakupiony przez skarżącego w dniu [...]r. lokal mieszkalny, nadawał się do zamieszkania w dacie złożenia przez niego wniosku. W tym zakresie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w jego ocenie trudno jest określić, czy przeprowadzone prace remontowe były niezbędne w celu zamieszkania w lokalu, czy też wynikały z potrzeby podniesienia jego estetyki i funkcjonalności. Przytoczony fragment uzasadnienia w sposób oczywisty potwierdza zarzut braku ustaleń organu w zakresie podstawowej okoliczności dla wydania rozstrzygnięcia. Organ stwierdził przecież, że nie jest w stanie określić, czy przeprowadzone prace były niezbędne w celu zamieszkania w lokalu, a właśnie do ustalenia tej okoliczności był zobowiązany w przedmiotowej sprawie. Jest to tym bardziej rażące pominięcie, że już w odwołaniu skarżący podniósł zarzut, iż organ pierwszej instancji nie rozpatrzył przedstawionych przez niego argumentów i zaświadczeń dotyczących konieczności przeprowadzenia prac remontowych w zakupionym lokalu i czasu ich zakończenia. Organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził oceny w powyższym zakresie, a jednocześnie wskazał, że dokumenty, które zostały zgromadzone w sprawie, szczególnie dotyczące przeprowadzonego remontu, nie stanowią przekonywujących dowodów na konieczność przeprowadzenia tych prac. Pominął jednak całkowicie wskazanie przyczyn swojego uznania, że – jak to określił - powyższe dokumenty nie stanowią przekonywujących dowodów. Stanowi to istotne naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., według którego uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej. Natomiast odnośnie pisma [...] Spółdzielni Mieszkaniowej - [...] z dnia [...]r., w którym kierownik [...] wraz z inspektorem nadzoru robót konstrukcji budowlanych stwierdzili, iż przedmiotowe mieszkanie było kupione w stanie technicznym wymagającym remontu – organ odwoławczy stwierdził tylko, że cytowane pismo powstało ponad rok od daty kupna lokalu i wobec tego nie może stanowić dowodu potwierdzającego konieczność przeprowadzenia remontu. Organ nie wskazał jednak, z jakiej przyczyny powyższe zaświadczenie – stwierdzające stan lokalu w dacie jego zakupu - nie może stanowić dowodu na okoliczność, że w dacie zakupu mieszkania konieczne było przeprowadzenie remontu. Przede wszystkim nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie fakt, że zaświadczenie zostało wystawione w dacie późniejszej niż data zakupu mieszkania, uniemożliwia stwierdzenie na podstawie tego zaświadczenia stanu mieszkania z daty zakupu. W dalszej części motywów rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że trwający około 11 miesięcy remont nie wynikał z nakazu właściciela budynku (spółdzielni), PINB (Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego), czy też innych uprawnionych organów (np. SANEPiD). Jednakże w tym zakresie organ w ogóle nie określił, co ma wynikać z powyższej wypowiedzi, w szczególności czy stwierdził tym samym, że konieczność przeprowadzenia remontu, powinna być dla potrzeb niniejszego postępowania, potwierdzona w drodze nakazów lub decyzji wymienionych przez niego podmiotów. Jeśli tak, to był zobowiązany do wskazania podstaw prawnych w tym zakresie. Brak wskazania przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych i ocen w wymienionym wyżej zakresie – zwłaszcza wobec treści twierdzeń odwołania - stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a i art. 77 § 1 K.p.a., organy administracji mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto – jak stanowi art. 107 § 3 K.p.a. - uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej. Jak już była o tym mowa, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymienionych warunków. Nie zawiera bowiem w ogóle odniesienia do – wyżej przedstawionych - zarzutów odwołania w zakresie braku ustosunkowania się przez organ I instancji do argumentów i zaświadczeń przedstawionych przez skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte zarówno przez organ odwoławczy, jaki i organ pierwszej instancji, wskazanie ocen i ustaleń w sprawie dotyczyło przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uwzględni powyższe zarzuty w zakresie pominięcia wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, istotnych ocen i ustaleń w sprawie i przede wszystkim wskaże – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom. Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie miała przymiotu wykonalności - jako utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej - bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a.