IV SA/Gl 798/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie : NSA Zofia Borowicz WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skargi R. K. na orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany wymierzonej funkcjonariuszowi policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie i utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. z dnia [...] Nr [...], 2. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 134 i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 59 z późn. zm.) Komendant Powiatowy Policji w W. Ś. wszczął przeciwko sierżantowi sztabowemu R.K. postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu, iż obwiniony w nocy z [...] na [...] w godzinach [...] -[...] pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym jako kierowca, nie sprawdził poziomu i nie uzupełnił oleju w silniku pobranego radiowozu marki [...] nr rej. [...] narażając tym samym powierzone mu mienie na uszkodzenie, przez co nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z § 9 pkt 2 lit. a decyzji Nr [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w sprawie zasad eksploatacji pojazdów służbowych obowiązujących kierujących pojazdami, dysponentów i służby dyżurne poszczególnych jednostek garnizonu śląskiego. Zarzucany czyn stanowić miał naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w brzmieniu na dzień wydawania postanowienia. Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem Nr [...] wydanym w dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w W. Ś., na podstawie art. 135 j przywoływanej ustawy o Policji uznał sierżanta sztabowego R. K. za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci nagany uzasadniając swoje stanowisko ustaleniami dokonanymi w toku postępowania dyscyplinarnego. Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż przesłuchani w sprawie świadkowie, a to T. M. i T. S., którzy użytkowali jako kierowcy w patrolu zmotoryzowanym kolejno w dniu [...] oraz w dniu [...] radiowóz marki [...] nr rej. [...] zeznali, iż pobierając wskazany radiowóz do służby wykonali czynności w ramach obsługi codziennej, w tym dokonali sprawdzenia płynów łącznie ze sprawdzeniem poziomu oleju silnikowego. Świadek T. S. użytkujący pojazd na pierwszej zmianie w dniu [...] zeznał także, że w czasie gdy sprawdzał poziom oleju silnikowego w radiowozie nr rej. [...], poziom tego oleju sięgał na bagnecie 2 mm powyżej minimum, a w trakcie jego służby nie zapaliła się lampka kontrolna ani też nie zadziałała sygnalizacja dźwiękowa. Z tych przyczyn świadek ten, po zakończeniu służby, poziomu oleju nie kontrolował. Ustosunkowując się do twierdzeń obwinionego R. K. przedstawionych w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w których zaprzeczył, by użytkując radiowóz na drugiej zmianie był zobligowany do wykonywania czynności wchodzących w zakres obsługi codziennej, Komendant Powiatowy Policji uznał pogląd obwinionego za pozbawiony słuszności. Zdaniem organu bowiem, każdy kierowca pobierający radiowóz do służby powinien wykonać czynności w ramach obsługi codziennej, chociażby obsługa ta była już w danym dniu wykonana nawet kilkakrotnie przez innych policjantów. W uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] z dnia [...] przedstawiono nadto, iż w związku z faktem, iż użytkowany przez obwinionego radiowóz uległ awarii w czasie wykonywanej przez R. K. nocnej służby, pojazd ten poddano wstępnym oględzinom w warsztacie samochodowym i stwierdzono zerwanie paska rozrządu, a mechanik dokonujący oględzin pojazdu ustalił zbyt niski poziom oleju silnikowego, gdyż zamiast 6 litrów oleju w silniku pojazdu było wyłącznie około półtora litra. Uzasadniając rodzaj wymierzonej obwinionemu kary Komendant Powiatowy Policji w W. podniósł, iż kara nagany będzie współmierna do stopnia zawinienia obwinionego, rodzaju popełnionego czynu przy uwzględnieniu jego następstw dla służby, a także dotychczasowego przebiegu służby obwinionego. R. K. nie godząc się ze stanowiskiem organu I instancji wniósł odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] W odwołaniu obwiniony domagał się jednocześnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia od zarzucanego mu czynu, a także nakazania prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zgodnie z prawem. Zdaniem odwołującego Komendant Powiatowy Policji błędnie zinterpretował treść § 9 pkt 2 lit. a decyzji Nr [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]. w sprawie zasad eksploatacji pojazdów służbowych obowiązujących kierujących pojazdami, dysponentów i służby dyżurne poszczególnych jednostek garnizonu ś. przez uznanie obowiązku obsługi codziennej jako czynności, która może mieć miejsce wielokrotnie w ciągu jednego dnia. Przeciwko takiej interpretacji, w opinii odwołującego, świadczył fakt pobierania za czynności obsługi codziennej wynagrodzenia, które przysługuje tylko temu kierowcy, który czynności te faktycznie wykonał i który potwierdził wykonanie tych czynności w dokumentacji. Obwiniony podniósł, iż przesłuchiwany w charakterze świadka T. S., który w dniu [...] wykonał obsługę codzienną powinien był przed złożeniem zeznań zostać uprzedzony o możliwości odmowy odpowiedzi na pytania, które mogłyby narazić go na odpowiedzialność karną. Brak takiego pouczenia pozbawiał zdaniem odwołującego zeznania T. S. wiarygodności. Polemizując z treścią postawionego mu zarzutu, R. K. wskazał, iż jego zdaniem wykonywanie czynności obsługi codziennej nie należy do obowiązków policjanta wynikających z ustawy o Policji lecz stanowi dodatkową czynność poza zakresem dotyczącym bezpośrednio działania Policji, a tym samym nie wykonanie czynności obsługi codziennej powierzonego funkcjonariuszowi środka transportu nie jest równoznaczne z niedopełnieniem obowiązków służbowych lub przekroczeniem uprawnień określonych w przepisach prawa. Podniósł również, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie wyjaśnia tej kwestii w sposób należyty. Ś. Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania złożonego przez R. K., działając na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji uznając, iż postępowanie dyscyplinarne poprzedzające jego wydanie przeprowadzone zostało prawidłowo, a orzeczenie to oparto na uzasadnionych i wiarygodnych przesłankach. Odnosząc się do zebranego materiału dowodowego Ś. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż zeznania świadka T. S., zapisy w Książce kontroli pracy sprzętu transportowego radiowozu marki [...] nr rej. [...] jak też wyjaśnienia obwinionego potwierdzają trafność przedstawionego mu zarzutu, a wina R. K. nie budzi wątpliwości. Analizując dokument w postaci Książki kontroli pracy pojazdu marki [...] nr rej. [...] Ś. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż zapisy zamieszczone we wskazanym dokumencie świadczą o fakcie powierzenia tego środka transportu do stałego prowadzenia i wykonywania obsługi codziennej między innymi R. K., a w konsekwencji był on zobowiązany do sprawdzenia i ewentualnego uzupełnienia poziomu oleju w silniku. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż obwiniony w przesłuchaniu z dnia [...] jak też w przesłuchaniu z dnia [...] przyznał się do popełnienia uchybienia. Odnosząc się do zarzutu postawionego przez odwołującego, iż czynności obsługi codziennej środka transportu nie należą do obowiązków służbowych policjanta, Ś. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż niedopełnienie obowiązków służbowych wynika z każdego aktu prawnego dotyczącego służby w Policji i wydanego zgodnie z obowiązującym prawem, a więc zarzut błędnej kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu jest nieuzasadniony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. zakwestionował orzeczenia organów obu instancji wnosząc o ich uchylenie i zobowiązanie wydania orzeczenia zgodnego z prawem. Ponawiając swoją argumentację przedstawianą w postępowaniu administracyjnym zarzucił organom błędną interpretację norm prawa i nieprawidłową subsumcję stanu faktycznego do zastosowanych przepisów prawa. Zarzucił nadto, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania organy nie zbadały okoliczności przemawiających na jego korzyść, a wątpliwości istniejące w sprawie rozstrzygnięto na jego niekorzyść. Powołując się na treść opinii biegłego wydanej na jego zlecenie, którą załączył do skargi podniósł, iż nie zachodził związek przyczynowy pomiędzy awarią radiowozu, którym kierował w dniu[...] a należytym stanem oleju w silniku tego pojazdu. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ stwierdził, iż argumenty przedstawione przez skarżącego nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone było bowiem prawidłowo, materiał dowody oceniono jako kompletny, a przede wszystkim skarżącemu nie postawiono zarzutu uszkodzenia mienia. Nie ma znaczenia zatem przyczyna awarii radiowozu jaka miała miejsce w czasie pełnienia służby przez skarżącego. Istotny dla oceny trafności zarzutu jest natomiast zapis w Książce kontroli pracy sprzętu transportowego, z którego wynika, iż R. K. powierzono do wykonywania czynności obsługi codziennej, a on obowiązkom tym uchybił. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący złożył do akt "wyjaśnienie" z dnia [...] podpisane przez asystenta zespołu Finansów i Zaopatrzenia aspiranta sztabowego H. F., z którego wynikało, iż przyczyną awarii jakiej uległ radiowóz policyjny nr rej. [...] w nocy z [...] na [...] było zablokowanie rolki napinającej pasek rozrządu i wiązanie faktu zerwania paska rozrządu z brakiem oleju w silniku samochodu było nieuzasadnione a także "informację" sporządzoną przez biegłego sądowego A. M. określającą na czym polegać powinny czynności związane z obsługą codzienną pojazdów silnikowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Jak nakazuje art. 3 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skardze częściowo nie można odmówić słuszności. Po myśli art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ) Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a naruszeniem dyscypliny służbowej w rozumieniu wskazanej normy prawnej jest przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Oceniając w tym miejscu stanowisko skarżącego odnoszące się do nieprawidłowej kwalifikacji zarzucanego mu czynu, należy uznać, iż zarzut ten jest bezzasadny. Przez obowiązki służbowe policjanta, o których mowa w przywołanym art. 132 ustawy o Policji nie można rozumieć bowiem wyłącznie czynności wynikających wprost z ustawy o Policji lecz również wykonywanie zadań zleconych, które co prawda, zgodnie z zapisem jej art. 108 ust. 1 pkt 4 wykraczają poza obowiązki służbowe, jednakże to, że wykraczają poza obowiązki służbowe nie oznacza, iż nie są to obowiązki wynikające z przepisów prawa. Szczegółową regulację tych zadań ustawodawca powierzył przepisom wykonawczym. Taką też delegację odsyłającą do przepisów wykonawczych zawiera art. 112 ust. 2 ustawy o Policji, na mocy której wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków otrzymania przez policjanta dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe. Z przepisu § 2 ust. 1 wskazanego aktu wykonawczego wynika, iż policjantowi można zlecić na piśmie wykonywanie zadań wykraczających poza obowiązki służbowe, polegających na obsłudze codziennej powierzonego mu do prowadzenia sprzętu transportowego. W znajdującej się na karcie[...] akt postępowania administracyjnego Książce kontroli pracy sprzętu transportowego widnieje zapis, z którego wynika, iż sprzęt transportowy w postaci furgonu marki [...] nr rej. [...] powierzono skarżącemu i osobom o nazwiskach M., D. oraz K. i tym samym osobom powierzono wskazany pojazd do obsługi codziennej. Bezspornym jest zatem, iż skarżącemu, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa można było zlecić na piśmie wykonywanie określonych zadań polegających na obsłudze powierzonego mu pojazdu a wpis w Książce kontroli pracy środka transportowego świadczy, iż skarżący przyjął do wykonania te zadania i tym samym był odpowiedzialny za ich wykonanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się natomiast z tymi zarzutami skargi, w [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w sprawie zasad eksploatacji pojazdów służbowych obowiązujących kierujących pojazdami, dysponentów i służby dyżurne poszczególnych jednostek garnizonu ś. wydanej w oparciu o zarządzenie Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] z późniejszymi zmianami w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania sprzętu transportowego w Policji, które to zarządzenie określało zasady wykonywania obsługi codziennej sprzętu transportowego. Zgodnie z zapisem wskazanego wyżej § 9 pkt 2 lit. a decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji osoby, którym przydzielono pojazd do prowadzenia zobowiązane są do wykonywania obsługi codziennej samochodu, przez którą to obsługę rozumie się, jak stanowi załącznik nr 1 do decyzji szereg czynności, w tym sprawdzanie i ewentualne uzupełnienie oleju w silniku pojazdu. Za czynności te, jako za czynności wchodzące w zakres zadań zleconych, funkcjonariuszowi policji przysługuje na mocy § 2 ust. 1 cytowanego wcześniej rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy o Policji - za każdy dzień wykonywania tych czynności - dodatkowe wynagrodzenie. Dodatkowe wynagrodzenie wypłaca się na podstawie imiennej listy zatwierdzonej przez przełożonego ( § 8 ust. 1 ). W aspekcie przywołanego wyżej zapisu § 8 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2002 r., w trakcie analizy znajdującej się w aktach sprawy Książki kontroli pracy sprzętu transportowego Sąd zwrócił uwagę, iż jako osoba, która przyjęła do realizacji wykonanie obsługi codziennej pojazdu w dniu [...] figurowało nazwisko T. S. Ten też kierowca, przesłuchany w charakterze świadka potwierdził, iż w dniu [...] wykonał czynności wchodzące w zakres codziennej obsługi, w tym sprawdził stan oleju silnikowego. Sięgając wstecz do zapisów znajdujących się w analizowanym dokumencie, mimo, iż w dniu [...] pojazd o nr rej. [...] użytkowało dwóch kierowców, wyłącznie jeden wpisany został jako osoba wykonująca obsługę codzienną. Nota bene, był to właśnie skarżący, a mimo tego przesłuchano na okoliczność wykonania czynności obsługi codziennej świadka T. M., który nie potwierdził w dokumentacji wykonywania tych czynności, a w trakcie przesłuchania zeznał, iż nie pamięta czy sprawdził stan oleju silnikowego. Mimo tak brzmiących zeznań świadka, w uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji przypisano mu potwierdzenie wykonania tego obowiązku. Wątpliwość Sądu, w aspekcie cyt. wyżej § 2 ust. 1 rozporządzenia wzbudził również fakt, iż jako uprawniona i zobowiązana do dokonania obsługi codziennej pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] uznana została przez organ osoba T. S., którego nazwisko nie zostało wymienione w Książce kontroli pracy sprzętu transportowego, jako osoby, której pojazd ten został powierzony. Jak stanowi art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi policji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, iż w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego organ powinien przedstawić swoje rozumowanie, w tym ustosunkowanie się do stanowiska obwinionego i w sposób nie budzący wątpliwości wykazać słuszność swego stanowiska. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo stawianych przez obwinionego R. K. konkretnych zarzutów błędnej interpretacji przepisu § 9 pkt 2 lit. a decyzji Nr [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w aspekcie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków otrzymania przez policjanta dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe organ nie odniósł się do przepisów wykonawczych regulujących wynagrodzenie za wykonanie czynności obsługi codziennej powierzonego pojazdu. Nie przeprowadził także dowodu z imiennej listy zatwierdzonej przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych lub upoważnioną przez niego osobę, stanowiącej podstawę do wypłaty wynagrodzenia za codzienną obsługę pojazdu. Z listy takiej wynikałoby zdaniem Sądu, kto istotnie dokonał obsługi codziennej radiowozu o nr rej. [...], czy rzeczywiście obsługa ta wykonywana była, w taki sposób w jaki stwierdził organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, czyli - ...." każdy z policjantów pobierający radiowóz do służby powinien wykonać czynności w ramach obsługi codziennej, chociażby obsługa ta była w danym dniu wykonywana nawet kilka razy przez innych policjantów" i jaki zachodziłby stosunek tak wykonywanych czynności obsługi codziennej do wypłacanego funkcjonariuszowi policji za wykonywanie zleconych zadań wynagrodzenia. Sąd zauważa również, iż brak jest również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do czynności określonych w § 8 ust. 8 decyzji Nr [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w sprawie zasad eksploatacji pojazdów służbowych obowiązujących kierujących pojazdami, dysponentów i służby dyżurne poszczególnych jednostek garnizonu śląskiego. Obwiniony, powołując się na wskazany § 8 ust. 8 wskazał w swoim odwołaniu, iż do jego obowiązków, jako kierowcy pracującego na drugiej zmianie należało wyłącznie sprawdzenie stanu technicznego pojazdu, co uczynił, organ przeto miał obowiązek ustosunkować się do tych twierdzeń. Jak stanowi art. 135 g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w jej brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji prowadzący postępowanie dyscyplinarne obowiązani są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Zgodnie natomiast z przejętymi z postępowania karnego zasadami - obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zdaniem Sądu wobec istotnych braków w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym trudno jest mówić o "niedających się rozstrzygnąć wątpliwościach", a w konsekwencji postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo obowiązującej prowadzącego postępowanie dyscyplinarne po myśli art. 135 g ust. 2 z treści art. 135 g ustawy o Policji uznał za co najmniej przedwczesny. Odnosząc się w dalszym ciągu do stanowiska skarżącego zawartego w skardze, a w tym do przedłożonych przez skarżącego na rozprawie dokumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż skarżący uznany został za winnego popełnienia czynu polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych, polegających na sprawdzeniu uzupełnieniu oleju silnikowego, przez co naraził powierzone mu mienie na uszkodzenie. Jak z powyższego wynika zarzucony czyn nie obejmował skutku w postaci awarii powierzonego skarżącemu mienia lecz jedynie narażenie na taką możliwość. Wszelkie zatem dowody przedstawione przez skarżącego na okoliczność przyczyn awarii pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie winy. Mogłyby mieć natomiast wpływ na wysokość wymierzonej skarżącemu kary. Jednak mimo załączenia przez skarżącego już do odwołania od orzeczenia I instancji opinii biegłego sądowego, co wynika z treści odpowiedzi na skargę, a także mimo stwierdzenia tego faktu w ramach przeprowadzonej naprawy pojazdu przed wydaniem orzeczenia przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, bo w dniu[...] - organ II instancji kwestii tej nie porusza. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż przeprowadzone postępowanie administracyjno - sądowe pozwoliło na stwierdzenie takich uchybień procesowych, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli jednak potrzebne jest to do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Z uchybieniem powyższego obowiązku organ II instancji, nie zauważywszy nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji, opierając się na jego niepełnych ustaleniach, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego organu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady proceduralnej opisanej w treści art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza również, co znajduje uzasadnienie w niniejszych wywodach, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do nieprawidłowego wykonania obowiązku, jaki obciąża prowadzącego postępowanie dyscyplinarne na mocy art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Na marginesie można zaznaczyć, iż organ I instancji uchybił temu obowiązkowi również w zakresie pkt 7 art. 135 j ust. 2 tej ustawy. Wobec konieczności przeprowadzenia powtórnego postępowania dowodowego z uwzględnieniem uwag zawartych powyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny korzystając z uprawnienia zawartego w treści art. 135 p.p.s.a., uznając uchylenie orzeczenia zaskarżonego i orzeczenia wydanego w pierwszej instancji za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy co wiąże się z obowiązującą organy administracji zasadą dwuinstancyjności, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W zakresie wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a.