IV SA/Gl 80/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego na leki i leczenie – za okres: 04/2014 r. 2 faktury na kwoty 16,19 zł i 19,90 zł oraz 06/2014 r. 1 faktura na kwotę 28,48 zł oraz 07/2014r. 1 faktura na kwotę 75,08 zł. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący przedstawił rachunki za leki z okresu kwiecień – lipiec 2014 r., które zostały wykupione, a wobec tego potrzeba bytowa została zaspokojona. W odwołaniu skarżący podniósł przede wszystkim, że decyzja jest wynikiem wniosku złożonego ponownie do organu. Wskazał, że po raz pierwszy wnioskował o pomoc na pokrycie kosztów zakupu leków w okresie 04-09.2014 r. w dniu 09.09.2014 r. i MOPR w Z. przyznał mu wówczas zasiłek celowy w wysokości 30 zł wyłącznie na pokrycie części kosztów zakupu leków we wrześniu 2014 r. Dodał, że od tej decyzji złożył odwołanie do SKO w K., które utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż M. G. we wrześniu 2014 r. zaspokoił już zgłaszaną przez siebie potrzebę, co potwierdza faktura za wykupione leki, a innych niezrealizowanych recept nie przedstawił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku wnioskiem z dnia 24 września 2015 roku, którym skarżący zwrócił się o zasiłek celowy na leki na miesiąc X/15, zasiłek stały, zasiłek celowy na leki za m-c IV/2014 w wys. 16,19 i 19,90, zasiłek celowy na leki za mc Vl/14 w wys. 28,48, zasiłek celowy na leki za Vll/14 w wys. 75,08. Organ podniósł, że powyższe potrzeby zostały potwierdzone w dniu 25 września 2015 roku w trakcie wywiadu środowiskowego, w którym między innymi organ pierwszej instancji ustalił, iż skarżący zamieszkuje ze znajomym ale prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe na mocy Orzeczenia o Niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. z dnia [...] roku i w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie uzyskał dochodu. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w wyniku wywiadu środowiskowego ustalił należycie sytuację zdrowotną, osobistą i materialną strony i w ramach przedmiotowego postępowania wydał decyzje administracyjne w przedmiotach objętych wnioskiem strony, w tym przyznał skarżącemu od miesiąca września 2015 roku, świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego oraz zasiłek celowy na pokrycie w części lub w całości kosztów leków i leczenia. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane w ramach uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności. Podkreślił, że organ pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz zastosował właściwe przepisy prawa i odpowiednio uzasadnił swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji, dokonał wnikliwej analizy sytuacji związanej z potrzebami bytowymi skarżącego. Następnie organ odwoławczy podniósł, że skarżący zaspokoił w 2014 r., potrzeby bytowe wskazane w osnowie zaskarżonej decyzji. Dodał, że zwrot kosztów zakupionych leków został prawidłowo zakwalifikowany jako niezbędna potrzeba życiowa, "jednakże Gmina Z. nie posiada obecnie środków finansowych na jej zaspokojenie z uwagi na ustanowione procedury przyznawania świadczeń na takie potrzeby. Skoro wniosek został złożony we wrześniu 2015 roku to mają one zastosowanie w przedmiotowej sprawie". W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. G. przede wszystkim podniósł, że organ odwoławczy, rozpatrując jego odwołanie nie odniósł się w żaden sposób do wskazanych w nim: - 1. naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego; - 2. nieadekwatności i niezgodności ze stanem faktycznym argumentów uzasadniających decyzję MOPR w Z.; - 3. naruszeń ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 100 pkt 1 oraz art. 119 pkt 2, ppkt 1,2,3,4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie przez organ; - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 8 i 11 K.p.a., będące wynikiem nieprawidłowego informowania skarżącego o zasadach przyznawania świadczeń z pomocy społecznej oraz naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji wydanych przez organy I i II instancji. W związku z tymi zarzutami wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając odwołanie, organ odwoławczy nie odniósł się bowiem do podniesionego w nim zarzutu – powtórzonego również w skardze - że decyzja organu I instancji jest wynikiem wniosku złożonego ponownie do tego organu. Natomiast uzasadniając ten zarzut, skarżący wskazał, że po raz pierwszy wnosił o pomoc na pokrycie kosztów zakupu leków w okresie kwiecień – wrzesień 2014 r. w dniu 9 września 2014 r. i MOPR w Z. przyznał mu wówczas zasiłek celowy w wysokości 30 zł na pokrycie części tych kosztów. Pomimo podniesienia tak istotnego zarzutu, organ odwoławczy pominął ustalenia w powyższym zakresie, a w konsekwencji tego nie wyjaśnił, czy występuje w sprawie podstawa stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, określona w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., według którego – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Pominięcie przez organ, ustosunkowania się do zarzutów odwołania, a w konsekwencji pominięcie ustaleń co do tego, czy sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 8 K.p.a. Z uwagi na stwierdzenie powyższych uchybień organu odwoławczego, w aktualnym stanie sprawy, przedwczesna jest ocena zasadności pozostałych zarzutów skargi. W podsumowaniu wskazać zatem należało, że wobec istotnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję. Nie ulega bowiem wątpliwości, że brak ustalenia, czy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, miał wpływ na wynik niniejszego postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, należało orzec jak na wstępie.