IV SA/Gl 801/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na uchwałę Zarządu Powiatu w Ż. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia należności pieniężnej za pobyt w domu opieki społecznej postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sprecyzowanym pismem z dnia [...] D. J. wniosła skargę na uchwałę Zarządu Powiatu w Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zgody na umorzenie należności pieniężnych za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ż. Sprawa niniejsza była jednakże już wcześniej przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym, albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 03 listopada 2003 r. , sygn. akt II SA/Ka 1379/03 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na ten sam akt. Jednocześnie trzeba wskazać , że NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 03 listopada 2003 r. wyraźnie wskazał, że przedmiotowa uchwała stanowi w istocie decyzję administracyjną I instancji od której służy odwołanie. (art. 127 § 1 k.p.a.) oraz to, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych. Na marginesie można wskazać, że wprawdzie przedmiotowa decyzja ta nie zawierała pouczenia o służących skarżącej środkach odwoławczych, to jednak skarżąca nie zwróciła się do organu w trybie art. 111 § 1 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że strona w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji może żądać jej uzupełnienia co do prawa odwołania. Stosownie do art. 58 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W tym stanie rzeczy wobec prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny przedmiotowej sprawy - skargi skargę na uchwałę Zarządu Powiatu w Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zgody na umorzenie należności pieniężnych za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ż. należało skargę odrzucić.