IV SA/Gl 803/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją wydana przez Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...]r. odmówił A.N. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu wynosi 73,50 m2 i przekracza kryterium określone ustawą. Powierzchnia normatywna mieszkania zgodnie z art. 5 ust. 1 dla 2 osób w tym w niepełnosprawnej wynosi 55 m. Dopuszczalne przekroczenie powierzchni normatywnej zgodnie z art. 5 ust. 5 wynosi 71,50 m. Na podstawie złożonego wniosku organ pierwszej instancji ustalił, że powierzchnia użytkowa lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30% a mniej niż 50% gdzie procentowy udział powierzchni pokoi i kuchni wynosi 79,04 % w powierzchni użytkowej lokalu i przekroczył określone ustawą 60%. Od powyższej decyzji w terminie odwołanie wniosła strona wyrażając swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Strona przedstawiła bardzo trudną sytuację swojej rodziny spowodowaną przez niepełnosprawność swojego syna. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966). W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy, od roku 2005 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującym w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego dla 2 osób wynosi 40 m². Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) (art. 5 ust. 3 ustawy). Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 5 cyt. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W tej mierze podniesiono, iż powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 73,50 m2. Strona prowadzi 2 osobowe gospodarstwo domowe, a syn strony jest osobą niepełnosprawną. Sta też w rozpatrywanej sprawie powierzchnia normatywna dla gospodarstwa strony wynosi 71,50 m2 (40 m2 + 15 m x30% = 55m2 + 16,50 m = 71,50 m2 - zgodnie z art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy ), natomiast strona zamieszkuje lokal o powierzchni użytkowej 73,50 m2. Z akt sprawy wynika także, że udział procentowy powierzchni pokoi i kuchni 58,10 m2 w powierzchni użytkowej lokalu 73,50 m2 zajmowanego przez stronę przekracza 60% i wynosi 79,04 % ( 58,10: 73,50 ) xl00% = 79,04%. Tym samym nie mógł zostać w niniejszej sprawie zastosowany przepis art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy nadmienił, że podniesione w odwołaniu okoliczności dotyczące trudnej sytuacji życiowej strony nie mogą zostać uwzględnione w ramach niniejszego postępowania, gdyż ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa sztywne zasady ich przyznawania, a podniesione w odwołaniu okoliczności nie stanowią w myśl ustawy podstawy do wyłączenia tych zasad. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A.N. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przyznania jej dodatku mieszkaniowego ze względu na nowe okoliczności w sprawie, albowiem w dniu 30 czerwca 2014 r. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności syna D.N. Skarżąca podniosła, że skoro syn wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju, to spełnione są już wymogi ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu skarżąca podnosiła, że stosowanie przepisów prawa polega na racjonalnej i zgodnej z zasadami współżycia społecznego dostosowywaniu poszczególnych regulacji do sytuacji w których znajdują one zastosowanie. Bezduszne, literalne i dosłowne stosowanie przepisów prawa z pominięciem istoty człowieka i jego problemów, z całkowitym pominięciem rzetelnego i prawidłowego poczynienia ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na wydawane decyzje sprawia, że powoływane regulację są puste i wykorzystywane niezgodnie z ich celem i istotą. Wskazała, że warunki bytowe jej i syna i ich sytuacja materialna oraz rodzinna w pełni uzasadnia konieczność umożliwienia skarżącej skorzystania z ze wsparcia pochodzącego ze środków publicznych. Skarżąca podniosła, że uzasadnienie odmowy przyznania zasiłku przekroczeniem powierzchni normatywnej o 2 metry kwadratowe, rodzi uzasadnione zastrzeżenia co do ustaleń poczynionych przez podmioty wydające decyzje i rozpoznające odwołanie od niej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując przedmiotową skargę, Sąd nie stwierdził, aby wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem prawa, o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła odnieść skutku. Obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. z 2013 r., poz. 966) w art. 2, art. 5 do 7 reguluje zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria - powierzchniowe i dochodowe. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Wskazać należy, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, iż normatywna powierzchnia uprawniająca do uzyskania dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 40 m2 w przeliczeniu na dwie osoby. W niniejszej sprawie powierzchnia ta jest przekroczona, gdyż skarżąca wraz z synem będącym osoba niepełnosprawną zajmuje lokal o powierzchni 73,50 m2 podczas, gdy dopuszczalna powierzchnia dla takiej 2 - osobowej rodziny wynosi 71,50 m2. Zasadnie zatem uznano, że dodatek mieszkaniowy - na podstawie powołanego przepisu - nie przysługuje. Powierzchnię, o której mowa w powołanym wyżej przepisie - zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych - powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Podkreślić należy, że przepis ten zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Organ prowadzący postępowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego okoliczność faktyczną w postaci wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, może ustalić jedynie na podstawie orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Natomiast określenie "wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju", o którym mowa w art. 5 ust. 3 powołanej ustawy będzie miało zastosowanie tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna zamieszkuje z innymi osobami lub przynajmniej chociaż z jedną osobą. Wykładnia gramatyczna tego pojęcia oznacza, że jest to pokój, którego osoba niepełnosprawna nie musi dzielić z innymi osobami. Ten warunek jest spełniony w niniejszej sprawie, albowiem mieszkanie strony nie jest mieszkaniem jednopokojowym, a zatem jej syn może zamieszkiwać w odrębnym pokoju (nie musi dzielić pokoju z innymi osobami). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy administracyjne prawidłowo uznały, że podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące trudnej sytuacji życiowej strony nie mogły zostać uwzględnione w ramach przedmiotowego postępowania, gdyż ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa sztywne zasady ich przyznawania a podniesione w odwołaniu okoliczności nie stanowiły w myśl ustawy podstawy do wyłączenia tych zasad. Odnosząc się do treści skargi wskazać przyjdzie, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy uwzględnił w ramach przedmiotowego postępowania przepis art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.). Ustalając uprawnienie strony do dodatku mieszkaniowego powierzchnię normatywną powiększono o 15 m2, tym samym wydane przez Miejski Zespół ds. Orzeczenia o Niepełnosprawności w K. w dniu [...]r. orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności syna D.N. nie wpływa na rozpatrzenie niniejszej sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.