IV SA/Gl 806/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną adwokata P.D.; Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] z uwagi na fakt, iż została ona wniesiona po upływie przewidzianego prawem terminu. Następnie, to jest w dniu 10 stycznia 2011 r. skarżący nadał do Sądu pismo procesowe datowane na 8 stycznia 2011 r., w którym zawarł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od tego orzeczenia oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. Sąd orzekł o ustanowieniu dla strony adwokata, natomiast postanowieniem wydanym w dniu 5 kwietnia 2011 r. odrzucił wspomnianą skargę kasacyjną W. P. z dnia 8 stycznia 2011 r. W dniu 13 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy przez Okręgową Radę Adwokacką w K. - adwokat P. D. złożył skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 9 listopada 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wspomniany wniosek został rozstrzygnięty postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 1 czerwca 2011 r. mocą którego odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Złożone przez pełnomocnika strony zażalenie na to orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w dniu 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie przy tym z art. 177 §1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi upłynął z dniem 7 stycznia 2011 r. Omawiane postanowienie z dnia 9 listopada 2011 r. zostało doręczone W. P. w trybie art. 73 p.p.s.a. Mianowicie, awizowano je w dniu 24 listopada 2010 r. oraz powtórnie w dniu 2 grudnia 2010 r. (vide: adnotacje na zwróconej przesyłce - karta nr 25 akt sprawy), a tym samym, za datę doręczenia należało uznać 8 grudnia 2010 r. (14 dni od daty pierwszego awizowania). Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że termin ten nie został w sprawie zachowany. Jak bowiem wskazano powyżej, upłynął on w dniu 7 stycznia 2011 r., zaś złożenie skargi kasacyjnej przez reprezentującego stronę adwokata nastąpiło w dniu 13 maja 2011 r. Chybione jest przy tym stanowisko pełnomocnika strony, zgodnie z którym termin do wniesienia tego środka zaskarżenia powinien być liczony od daty doręczenia W. P. postanowienia Sądu z dnia 5 kwietnia 2011 r. o odrzuceniu jego osobistej skargi kasacyjnej. Jednoznaczne brzmienie przywołanego art. 177 §1 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu wskazanego w nim trzydziestodniowego terminu, a w konsekwencji nie sposób zgodzić się z poglądem, aby początek ten ulegał przesunięciu z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie wpadkowe o przyznanie prawa pomocy, obejmujące ustanowienie pełnomocnika czy też z uwagi na wniesienie przez stronę osobistej skargi kasacyjnej. Uregulowania ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują wstrzymania biegu terminów ustawowych i dlatego fakt, iż skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od zapadłego w sprawie postanowienia z dnia 9 listopada 2010 r. pozostaje bez wpływu na ocenę terminowości skargi kasacyjnej wniesionej następnie przez reprezentującego go adwokata. Osobista skarga kasacyjna W. P. nie spełniała bowiem wymogu określonego w art. 175 §1 p.p.s.a., a tym samym, wniesienie tego środka zaskarżenia nie było prawnie skuteczne, co spowodowało, iż Sąd orzekł o jego odrzuceniu. Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast, aby w takiej sytuacji termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez ustanowionego dla strony pełnomocnika należało liczyć w sposób odmienny niż ten, który wynika wprost z art. 177 §1 cytowanej regulacji. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że skarga kasacyjna adwokata P. D. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Skoro przy tym wniosek o przywrócenie tego terminu został oddalony prawomocnym postanowieniem Sądu, skargę kasacyjną należało odrzucić działając na podstawie art. 178 p.p.s.a.