IV SA/Gl 808/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, Sędziowie NSA Zofia Borowicz (spr.), NSA Tadeusz Michalik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.P. na orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji - kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B.-B. z dnia [...]r. numer [...]; 2) określa, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczeniem Nr [...] z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 135, ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) Komendant Miejski Policji w B.-B. uznał winnym [...]. S.P. zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i ukarał go karą dyscyplinarną [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...]r. na podstawie postanowienia nr [...] zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...]. S.P. – [...] KMP w B. – B. Obwinionemu zarzucono, że jako funkcjonariusz odpowiedzialny za [...] KMP w B. – B. od dnia [...]r. do [...]r. nie wykonał polecenia służbowego wynikającego z wytycznych pisma z KWP w K. L.dz. [...] dot. [...], nie zastosował się do dekretacji Naczelnika Sekcji Prewencji i nie zrealizował poleceń zawartych w ww. piśmie tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ wywiódł, iż na podstawie zebranego w ramach przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego ustalono, iż obwiniony w dniu [...]r. otrzymał zgodnie z dekretacją Naczelnika Sekcji Prewencji w B. – B. p.o. [...]. M.P. do realizacji polecenie zawarte w piśmie z KWP w K. z dnia [...]r., l.dz. [...], polegające na [...] KWP w K., wymienionego w nim sprzętu w postaci [...]. Na podstawie Decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. – B. z dnia [...]r. w związku z [...] oraz [...] w KMP w B. – B. została powołana Komisja w celu nadzoru nad tym [...]. Zadaniem Komisji było sprawdzenie [...] przechowywanego w pomieszczeniach KMP w B.-B. oraz [...]. Komisja w okresie od [...]r. do [...]r. dokonała [...], a w dniu [...]r. nastąpiło [...]. Organ ustalił, że obwiniony pismo L.dz. [...] pozostawił bez biegu i nie zrealizował zawartego w nim polecenia. Spośród wymienionego w tym piśmie [...], na [...] KMP w B. – B. znajdowały się [...] rok prod. [...] i [...] rok prod. [...]. Przedmiotowe [...] zostały [...] KWP w K. w dniu [...]r. przez [...]. W.T. w związku z pismem ponaglającym l.d.z. [...] z dnia [...]r. Natomiast sporne [...] przekazał do [...] J.K. w [...]r. po ujawnieniu przez [...]. W. T. z Wydz. Logistyki KWP w K., iż [...] ten nie został [...] zgodnie z poleceniem zawartym w piśmie l.dz. [...] z dnia [...]r. Organ wywiódł, że nie stwierdzono okoliczności, które przez ponad [...] uniemożliwiałyby w sposób obiektywny zrealizowanie obwinionemu polecenia zawartego w ww. piśmie. Organ oparł się przy tym na zeznaniach [...]. M.P. pełniącego w tym czasie obowiązki [...] w KMP w B. – B., z których wynikało, że obwiniony nie meldował mu o żadnych trudnościach związanych z realizacją tego polecenia. Nadto wskazał, że pisemne polecenie było precyzyjne, a dane w nim zawarte były wystarczające do [...] spośród znajdującego się [...] KMP w B. – B. [...], tego który [...]. [...], pomimo utraty gwarancji [...], do czasu ich [...] były użytkowane przez policjantów, co stanowiło potencjalne zagrożenie dla ich życia i zdrowia w przypadku wystąpienia wydarzenia nadzwyczajnego w postaci [...]. Organ wskazał, że przy rozstrzyganiu sprawy wziął pod uwagę zasady wymiaru kary określone w art. 134h cyt. ustawy o Policji, a kara [...] wymierzona obwinionemu jest współmierna do rodzaju przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. W odwołaniu od tego orzeczenia przywołując treść art. 135 n ust. 1 pkt 2 oraz art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, obwiniony wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji. Powołując się na treść postanowienia Nr [...], z dnia [...]r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, obwiniony zarzucił, że w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o Policji zachodziły podstawy do umorzenia tegoż postępowania. Zarzucił, że postanowienie Nr [...] z dnia [...]r. o uzupełnieniu zarzutów zostało wydane z naruszeniem art. 135 ust. 10 cyt. ustawy. Nadto wywiódł, iż z treści zaskarżonego orzeczenia wynika, że przełożony dyscyplinarny w [...]r. pominął wiadomość o popełnieniu przez niego zarzuconego przewinienia na co wskazuje przywołane w tym orzeczeniu pismo ponaglające L.dz. [...] z dnia [...]r., a zatem upłynął termin określony w art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Obwiniony zarzucił, że ustalenie dnia [...]r. jako daty, do której miał wykonać przedmiotowe polecenie służbowe, w oparciu o sporządzony [...] przez powołaną decyzją Komendanta Miejskiego Policji Komisję jest bezzasadne i nie ma jakiegokolwiek odniesienia do treści obwinienia, gdyż nie wynika " z wytycznych" pisma KWP w K. L.dz. [...]" ani też z "...dekretacji Naczelnika Sekcji Prewencji". Odwołujący zarzucił też, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie odpowiada wymogom prawa określonym w art. 135j ust. 2pkt 6 cyt. ustawy. Zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania zgłaszał szereg wniosków i zażaleń, w których zwracał uwagę na powyższe nieprawidłowości, lecz nie zostały one uwzględnione. Nie rozważono w ocenie odwołującego się wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które szczegółowo wskazał w uzasadnieniu swego odwołania, przez co naruszono art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Orzeczeniem z dnia [...]r. na podstawie art. 135 h ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgromadzone w toku postępowania materiały świadczą, iż zostało ono przeprowadzone prawidłowo, a ocena materiału dowodowego daje pełny obraz naruszenia dyscypliny służbowej i pozwala uznać, że [...]. S.P. swym postępowaniem wypełnił znamiona czynu objętego treścią zarzutu. Tym samym organ odwoławczy zaakceptował w całości ustalenia faktyczne i ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie podnoszone w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności wywiódł, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, gdy obwinionemu zarzucono popełnienie naruszenia dyscypliny służbowej w okresie od [...]r. do [...]r., a w tej sprawie nie toczy się inne postępowanie dyscyplinarne ani nie zapadło w tym przedmiocie prawomocne orzeczenie. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy wskazuje, że przełożony dyscyplinarny wiadomość o uzasadnionym przypuszczeniu naruszenia dyscypliny służbowej przez odwołującego się powziął w dniu [...]r. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 135 e ust. 10 cyt. ustawy, wskazując, iż ustalenia Komisji powołanej decyzją nr [...] dawały podstawy do zarzucenia odwołującemu się popełnienia naruszenia dyscypliny służbowej do dnia [...]r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ orzekający uznał je za nieuzasadnioną polemikę z dokonanymi w sprawie ustaleniami. Jednocześnie wskazał, że odrębne zapiski na piśmie L.dz. [...], na które wskazywał odwołujący się nie mają żadnego związku ze stanem faktycznym [...], który należało [...]. Organ odwoławczy za nietrafny uznał też zarzut naruszenia art. 135 ust. 1 cyt. ustawy, wskazując jakie okoliczności uwzględniono przy wymiarze kary. W skardze S.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Nr [...] z dnia [...]r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenie oraz czynności, na podstawie których zostało wydane narusza art. 132 w zw. z art. 132a ust.2, art. 134 i ust. 6 pkt 4 i 5, art. 134h ust. 1, art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4, art. 135c ust.2, art. 135 e ust.1, ust. 10, art. 135 f ust. 6, art. 135 g ust. 1 i 2, art. 135 h ust.2, art. 135 i ust. 1 oraz art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Na uzasadnienie zarzutów skargi S.P. przedstawił argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu, poszerzając ją o szczegółową analizę czynności postępowań podjętych w sprawie a także uzasadnienie wniosków, które składał w toku postępowania, a które nie zostały uwzględnione. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) zwanej w skrócie ppsa, wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z mocy art. 134 § 1 ppsa sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżone orzeczenie jak i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Problematyka postępowania dyscyplinarnego została kompleksowo uregulowana w znowelizowanej ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Przepis art. 132 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego m.in. na naruszeniu dyscypliny służbowej. Z kolei ust. 2 cyt. przepisu określa, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast przepis art. 132 ust. 3 tej ustawy wskazuje przykładowe przypadki naruszenia dyscypliny służbowej, wśród których m.in. wymienia się odmowę wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ( pkt 1 ). Warunkiem zastosowania przywołanego wyżej przepisu jest jednoznaczne ustalenie faktu naruszenia przez funkcjonariusza ciążących na nim obowiązków. Ustalenie to musi być konkretne tzn. wskazywać na czas, miejsce i sposób naruszenia obowiązków przez funkcjonariusza. Precyzyjne określenie czasu popełnienia zarzuconego czynu ma istotne znaczenie w celu wyjaśnienia czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki wskazane w art. 135 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Chwilą popełnienia czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej jest moment zachowania się funkcjonariusza. Aby precyzyjnie ten moment wskazać należy z kolei ustalić sposób naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza. W przypadku skarżącego wskazano, że S.P. jako funkcjonariusz odpowiedzialny za [...] KMP w B. – B. nie wykonał polecenia służbowego, wynikającego z wytycznych pisma z KWP w K. dot. [...], nie zastosował się do dekretacji Naczelnika Sekcji Prewencji i nie zrealizował poleceń zawartych w tym piśmie. Jak wskazały orzekające w sprawie organy wykonanie przez skarżącego ww. polecenia służbowego miało polegać na [...] KWP w K. wymienionego w piśmie [...]. Skoro zlecone skarżącemu polecenie służbowe związane było – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – z wykonaniem czynności istotnych dla bezpieczeństwa policjantów w służbie to dla przyjęcia odpowiedzialności z art. 132 ust. 1 cyt. ustawy należało precyzyjnie skonkretyzować moment ( czas ), w którym skarżący zobligowany był do wykonania tego rodzaju czynności. Rodzaj, sposób zachowania do którego skarżący został zobligowany w związku z charakterem otrzymanego polecenia służbowego wskazywał, że jego prawidłowa realizacja nie powinna była trwać przez cały czas, w którym pełnił on obowiązki w zakresie [...]. Takie rozumowanie, które zdeterminowało określenie czasu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu od dnia [...]r. do dnia [...]r. jest nielogiczne. Tym bardziej, gdy się zważy, co wynika z ustaleń poczynionych w toku postępowania dyscyplinarnego, że zgodnie z zakresem czynności [...] L.dz. [...], do obowiązków skarżącego dopiero od dnia [...]r. należało prowadzenie [...] KMP B.– B. i wykonywanie całokształtu zadań związanych z [...] ( kareta [...] akt ). Zgodnie z wcześniejszym zakresem czynności powierzonych skarżącemu ( l.dz. [...] z dnia [...]r. k. [...] akt ) do jego obowiązków nie należała [...], jednakże w oparciu o pkt [...] tego zakresu był on zobowiązany do realizacji innych zadań i poleceń przełożonych. W tej sytuacji skoro w dniu [...]r. skarżący otrzymał polecenie służbowe zawarte w piśmie KWP w K. [...] z dnia [...]r., to z uwagi na charakter pełnionej wówczas funkcji oraz rodzaj czynności, które miał wykonać w celu realizacji tegoż polecenia służbowego należało ustalić rzeczywisty moment, w którym skarżący powinien był wykonać zlecone mu działanie. W tym celu należało przeprowadzić wnikliwą i wszechstronną analizę nie tylko czynności, które miał wykonać skarżący, ale przede wszystkim analizę trybu przewidzianego prawem , wymaganego do realizacji tego rodzaju polecenia służbowego. Zatem należało dokonać analizy całokształtu okoliczności z uwzględnieniem hierarchi ważności, dyspozycji, funkcji i roli funkcjonariuszy różnych szczebli zobowiązanych do współrealizowania tego zadania, a także sposobu i termin przepływu informacji przy jego wykonaniu. Na te okoliczności częściowo zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując tryb czynności, które należało podjąć w celu wykonania przedmiotowego polecenia służbowego, jednakże nie dokonując analizy okoliczności związanych z ustaleniem terminowości podejmowania tego rodzaju czynności. Nie wynika też z akt sprawy, czy wskazany przez świadka M.P. sposób postępowania w zakresie [...] KWP w K. był i ewentualnie w jakich formach prawnych uregulowany, czy też postępowanie to regulował "przyjęty zwyczaj". Ma to istotne znaczenie w sprawie dla ustalenia popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej. Prawidłowe określenie czasu popełnienia zawinionego czynu jest niezbędne dla ustalenia czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w art. 135 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 cyt. ustawy. Wyjaśnienie powyższej okoliczności o ile jednoznacznie nie wynikała ona z dokumentów będących w dyspozycji przełożonego dyscyplinarnego winno nastąpić przy wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 134 i ust. 4 cyt. ustawy. W sytuacji gdy nastąpiło wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przedmiotowa okoliczność powinna stanowić jeden z istotnych elementów wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności gdy skarżący od początku toczącego się postępowania podnosił zarzuty w tym kierunku. Z akt sprawy wynika, że w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego w opisie zarzuconego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego czas popełnienia tego czynu określono nieprecyzyjnie : "od dnia [...]r." W uzasadnieniu tego postanowienia co do tej okoliczności powołano się na pisemne polecenie służbowe z dnia [...]r. przekazane skarżącemu do realizacji. Zatem faktycznie w dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego brak było precyzyjnych ustaleń co do czasu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Z kolei w dniu [...]r. zostało wydane w trybie art. 135 e ust. 10 ustawy o Policji postanowienie nr [...] o uzupełnieniu zarzutów, w którym sprecyzowano czas zarzucanego skarżącemu czynu określając go : "od [...]r. do [...]r." W uzasadnieniu tegoż postanowienia jedynie wskazano, że zostało ono wydane, gdyż w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego w treści zarzutu nie określono daty do kiedy skarżący był osobą zobowiązaną do realizacji ww. poleceń. Otóż postanowienie to zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 135 e ust. 10 cyt. ustawy, a naruszenie to miało wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przywołany ostatnio przepis uprawnia przełożonego dyscyplinarnego do wydania postanowienia o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia. Jak już wyżej Sąd wskazał, w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]r. nie wskazano w oparciu o jakie dowody dokonano ustaleń, które uprawniałoby do sformułowania tej treści zarzutu. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika natomiast, że podstawą do przyjęcia tego rodzaju zarzutu był fakt, iż w okresie od [...] do [...]r. powołana decyzją Nr [...]r. Komendanta Miejskiego Policji Komisja dokonała sprawdzenia [...] w pomieszczeniach KMP oraz dokonano sprawdzenia [...], a to w związku z przekazaniem [...] przez skarżącego. Fakt, że z dniem [...]r. skarżący nie pełnił już obowiązków w zakresie [...] nie może oznaczać w świetle dotychczasowych okoliczności sprawy, że dopuścił się zarzuconego mu czynu do tego dnia. Należy też zauważyć, że uzupełnienie zarzutów, w rozumieniu art. 135 e ust. 10 cyt. ustawy ma miejsce, gdy obwinionemu należy zarzucić czyn nie objęty uprzednio wydanym postanowieniem o przedstawieniu zarzutów. Natomiast postanowienie o zmianie zarzutów stanowi modyfikację poprzednio wydanego postanowienia i podlega wydaniu, gdy materiał dowodowy uprawnia m.in. do zmiany w opisie czynu w zakresie czasu, miejsca, sposobu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zatem w okolicznościach sprawy nie było podstaw do wydania tej treści postanowienia o uzupełnieniu zarzutów. Natomiast postanowienie o zmianie zarzutów poprzez np. modyfikację czasu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wymagałoby uprzedniego wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności. Prawidłowe ustalenie wszelkich okoliczności związanych z trybem, formą i czasem realizacji polecenia służbowego zawartego w piśmie z dnia [...]r., a przekazanego skarżącemu do realizacji w dniu [...]r. pozwoliłoby ustalić w sposób jednoznaczny czas, miejsce i sposób naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego oraz ustalić czy w sprawie wystąpiły negatywne przesłanki określone w art. 135 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. ustawy bądź też czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 a tej ustawy. Należy wskazać, że i w tym ostatnim aspekcie, sprawa nie została wnikliwie wyjaśniona. W szczególności przepis art. 132 a cyt. ustawy wskazuje kiedy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w tej kwestii nie zawiera bliższej analizy. Należy natomiast zwrócić uwagę, że z treści art. 135 f ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wynika, że obwiniony ma prawo do odmowy składania wyjaśnień. Z tych zatem przyczyn zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi. Odnośnie pozostałych zarzutów, należy zauważyć, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżącemu doręczono postanowienie z dnia [...]r., jednakże treść notatki urzędowej z dnia [...]r. wskazuje, że został on zapoznany z przedstawionym mu zarzutem, oraz treścią tego postanowienia z pouczeniem. Natomiast postanowienie z dnia [...]r. skarżący otrzymał, co poświadczył osobistym podpisem. Postanowienia te nie są zaskarżane. Z kolei z treści protokołu przesłuchania obwinionego z dnia [...]r. wynika, że został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 135 f ust. 1-3 ustawy o Policji. Zważywszy na treść wniosku z dnia [...]r. można stwierdzić, że pismo to w istocie zawierało stanowisko w sprawie reprezentowane przez skarżącego, a nie formułowało konkretnych wniosków dowodowych. Wobec brzmienia art. 135 p ust. 1 cyt. ustawy należy wskazać, że orzekające organy trafnie uznały, iż wniosek o uzupełnienie akt postępowania skarżący zgłosił z uchybieniem terminu wskazanego w przepisie art. 135 i ust. 6 tej ustawy. Nie trafny jest też zarzut kwestionujący prawidłowość wydanego w dniu [...]r. postanowienia. Nie można też uważać za zasadny zarzut naruszenia art. 135 c ust. 2 w zw. z ust. 5 cyt. ustawy postanowieniem z dnia [...]r., gdyż skarżący we wniosku z dnia [...]r. nie przedstawił argumentacji, która uzasadniałaby wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego w oparciu o art. 135 c ust. 2 tej ustawy. Ponieważ jednak przedstawione na wstępie uchybienia wskazują, że w sprawie nie wyjaśniono istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, dlatego zaskarżone orzeczenie jak i poprzedzające je orzeczenie podlegały uchybieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 135 ppsa. Ponieważ uwzględnienie skargi wpływa na wykonanie zaskarżonego aktu dlatego orzeczono po myśli art. 152 ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uzupełni postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej kierunku dokonując stosownych ustaleń w celu wydania właściwego rozstrzygnięcia przewidzianego w ustawie o Policji. su.