IV SA/Gl 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z., na podstawie art. 9, art. 50 ust. 1 - 5 oraz art. 106 ust. 1, art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku E. C. o przyznanie świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych (pedagoga, logopedy, rehabilitanta) na rzecz jej córki V. C. W uzasadnieniu wskazał, że z przeprowadzonych w sprawie ustaleń wynika, iż córka skarżącej jest uczennicą Szkoły Podstawowej Nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi, do której została skierowana na podstawie orzeczenia Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej. Na terenie szkoły jest objęta pomocą i opieką specjalistów szkolnych w postaci zajęć - rewalidacji ruchowej w wymiarze 2 godzin tygodniowo, zajęć korekcyjno – kompensacyjnych w wymiarze 2 godzin tygodniowo oraz zajęć logopedycznych w wymiarze 1 godziny tygodniowo. Ponadto organ podniósł, że V. C. ma również możliwość skorzystania nieodpłatnie z terapii specjalistów przy Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Z. oraz w Ośrodku Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych w Z. W podsumowaniu organ stwierdził, że odmówił przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania wyżej wymienionej z uwagi na to, że jest objęta rehabilitacją i opieką specjalistów szkolnych, ma możliwość skorzystania z nieodpłatnej pomocy specjalistów w wymienionych placówkach, z uwagi na wysokość dochodów, jakimi dysponuje rodzina oraz fakt posiadania samochodu osobowego, ułatwiającego dowóz dziecka do placówek rehabilitacyjnych. W wyniku rozpoznania odwołania E. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że córka skarżącej, z powodu choroby, wymaga specjalistycznej terapii, której wymiar został określony przez lekarza sprawującego specjalistyczną opiekę neurologiczną na 20 godzin tygodniowo (4 godziny dziennie). Jest objęta pomocą i opieką specjalistów na terenie szkoły, do której uczęszcza, w postaci zajęć - rewalidacji ruchowej w wymiarze 2 godzin tygodniowo, zajęć korekcyjno – kompensacyjnych w wymiarze 2 godzin tygodniowo oraz zajęć logopedycznych w wymiarze 1 godziny tygodniowo. W związku z tym podniósł, że szkoła nie zapewnia jej wystarczającej ilości godzin rehabilitacji, a z pisma dyrektora szkoły wynika, że przyznano jej maksymalny – możliwy do zrealizowania przez szkołę - wymiar godzin rewalidacyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, według którego skarżąca ma możliwość zapewnienia córce nieodpłatnej pomocy specjalistów w ramach zajęć o profilu psychopedagogicznym w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Z., a także zajęć rehabilitacyjnych w Ośrodku Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych w Z. Stwierdził, że nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja strony, że dojazd do tych placówek jest utrudniony, wskazał bowiem, że skarżąca ma samochód, którym może dowozić córkę na zajęcia terapeutyczne. Ponadto dodał, że nie zasługiwało na uwzględnienie twierdzenie skarżącej, że korzystanie przez nią z samochodu, jest ograniczone z uwagi na dojazdy jej męża do pracy. W tym zakresie wskazał, że mąż skarżącej ma możliwość korzystania z przejazdów pracowniczych, które są organizowane przez jego pracodawcę na wszystkich zmianach. Wobec tego podniósł, że samochód może pozostawać do dyspozycji skarżącej i jej córki w celu dojazdu na rehabilitację. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. C. podniosła, że specyfika choroby jej córki, nie pozwala na rehabilitację poza domem. Wskazała, że córka codziennie wraca ze szkoły do domu o godzinie 16-tej, a sam dojazd do placówki pedagogicznej zajmuje około 60 minut. Podkreśliła, że jej córka potrzebuje co najmniej godzinę na regenerację sił po powrocie ze szkoły, gdyż z powodu choroby, jest dzieckiem z ogromną męczliwością. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy rozpoznaniu sprawy doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych (pedagoga, logopedy, rehabilitanta) na rzecz córki skarżącej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji - podstawę odmowy przyznania świadczenia stanowiło stwierdzenie organu, że skarżąca ma możliwość zapewnienia córce nieodpłatnej pomocy specjalistów w ramach zajęć o profilu psychopedagogicznym w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Z., a także zajęć rehabilitacyjnych w Ośrodku Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych w Z. W tym zakresie organ uznał bowiem, że – wbrew twierdzeniom skarżącej - dojazd do wymienionych placówek nie jest utrudniony, a ponadto skarżąca ma do dyspozycji samochód, którym może dowozić córkę na zajęcia terapeutyczne. W przeprowadzonym postępowaniu organ pominął jednak całkowicie ustalenia w zakresie tego, czy z uwagi na stan zdrowia dziecka, w ogóle jest możliwe jego uczestnictwo w zajęciach terapeutycznych poza domem. Jest to tym bardziej rażące pominięcie, że w odwołaniu skarżąca podniosła, że ze względu na obniżoną masę mięśniową – do 30 % prawidłowej masy mięśniowej – jej córka ma znacznie podwyższoną męczliwość. Z tego powodu – po powrocie ze szkoły około godziny 16-tej i po dojeździe do wskazanych przez organ placówek - nie będzie w stanie uczestniczyć w zajęciach terapeutycznych. W związku tym skarżąca podniosła, że rehabilitacja poza domem, jest pozbawiona sensu. Organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do powyższych argumentów zawartych w odwołaniu, pomimo, że zostało do niego dołączone aktualne zaświadczenie lekarskie (z dnia [...] r.). Natomiast nie ulega wątpliwości, że dopiero pełne ustalenia w powyższym zakresie, mogły stanowić podstawę oceny, czy całokształt okoliczności sprawy, uzasadnia przyznanie świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych (pedagoga, logopedy, rehabilitanta) na rzecz córki skarżącej. Wobec tego, przy rozpoznaniu sprawy doszło do istotnego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, według których organ jest zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego. W konsekwencji – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również nie zostały przedstawione ustalenia dotyczące wyżej wymienionych, istotnych w sprawie okoliczności, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. W wyniku kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wyżej wymienionego świadczenia stwierdzić należało, że wydanie decyzji było przedwczesne, gdyż nie zostały ustalone okoliczności istotne dla rozpoznania wniosku w tym przedmiocie. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Wskazania w zakresie dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.