IV SA/Gl 818/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) C. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę między innymi na decyzję [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego. Postanowieniem z dnia 14 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił jego skargę na wskazaną na wstępie decyzję [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. wobec stwierdzenia uchybienia terminu do jej wniesienia. Odpis powyższego postanowienia został skarżącemu doręczony w dniu [...] r., co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 23). Pismem z dnia [...] r. C.P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie tym wskazał, iż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z treści postanowienia tutejszego Sądu z dnia 14 października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podał natomiast, że zaskarżona decyzja organu administracji została mu doręczona w istocie w dniu [...] r., a więc termin do wniesienia skargi mijał w dniu [...] r. wobec czego jego skarga została wniesiona w terminie. W kolejnym piśmie procesowym datowanym na [...]r. oświadczył, że decyzje zostały mu doręczone w dniu [...] r., na co przedkłada kserokopie decyzji z oznaczoną datą wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek C.P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast w myśl postanowień art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazał, że uważał, iż skarga została nadana w terminie bowiem decyzje organu administracji zostały mu przekazane w dniu [...]r. Natomiast o uchybieniu terminu dowiedział się z treści postanowienia Sądu odrzucającego jego skargę. Sąd więc przyjął, że w dniu [...] r. (data odbioru postanowienia) ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Dlatego wniosek ten nadany w dniu [...] r. został wniesiony w terminie. Należało ocenić zaistnienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z dowodu doręczenia skarżonej decyzji znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż została ona doręczona na adres: Zakład Produkcyjno – Usługowy "A" C.P., B. ul. [...] w dniu [...] r. Przesyłkę tą odebrała K. J. legitymująca się pełnomocnictwem nr [...], co potwierdza podpis oraz adnotacja zamieszczone na dowodzie doręczenia. Korespondencja zawierająca wskazaną decyzję została więc doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru, w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał, że decyzja została doręczona w istocie osobie nieuprawnionej do jej odbioru, brak jest więc podstaw do uznania, że inna była data jej doręczenia. W tym miejscu zaznaczyć należy, że kwestie dotyczące doręczeń oraz formę sporządzania dokumentów pocztowych regulują przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. nr 130, poz. 1188 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. nr 5, poz. 34 ze zm.). Zgodnie z treścią § 35 ust. 1 wskazanego rozporządzenia przesyłki rejestrowane i przekazy pocztowe doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Ust. 4 wskazanej normy prawnej stanowi natomiast, że jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 wyżej powołanej ustawy przesyłka rejestrowa to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczona za pokwitowaniem odbioru więc z taką przesyłką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy, że przedmiotowe pokwitowania odbioru spełnia wszystkie wymagania, a skarżący nie wskazał okoliczności mogących podważyć domniemanie prawidłowego jej doręczenia. Konkludując stwierdzić przyjdzie, że osoba uprawniona do odbioru korespondencji zobowiązuje się do jej doręczenia adresatowi oraz do oznaczenia prawdziwej daty jej odbioru. Jednocześnie zaznaczyć należy, że osoba taka, legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym, udzielonym z własnej woli przez skarżącego, podejmując się przekazania korespondencji urzędowej adresatowi winna dochować szczególnej staranności bowiem zazwyczaj z datą doręczenia takiej przesyłki wiążą się określone skutki procesowe bądź materialnoprawne. Ponadto należy podkreślić, iż skarżący nie musiał czekać ze złożeniem skargi do ostatniego dnia terminu. Nawet więc jeśli osoba odbierająca korespondencję przekazała ją skarżącemu w dniu [...] r. miał on wystarczająco dużo czasu na sporządzenie oraz wniesienie skargi w terminie. Należyta staranność w prowadzeniu własnych spraw wymagała dokonania ustaleń, co do daty doręczenia przesyłki. Bowiem opieranie się w tym zakresie jedynie na oświadczeniu osoby odbierającej korespondencję świadczy o braku należytej staranności. Fakt późniejszego wydania skarżącemu przesyłki przez pełnomocnika nie zmienia prawnej skuteczności doręczenia i w ten sposób nie przedłuża terminu do wniesienia skargi. W postępowaniu administracyjnym strona jest przecież uprawniona do przeglądania akt sprawy, ma również możliwość zasięgnięcia telefonicznej informacji związanej z możliwością oraz terminem zaskarżenia decyzji. Skarżący natomiast nie poczynił żadnych kroków aby potwierdzić, że w istocie przesyłka została doręczona w dniu [...] roku dlatego trudno mówić o należytej dbałości o własne interesy. Sąd uznał więc, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu uzasadniają przyjęcie, że jego uchybienie było przez skarżącego zawinione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.