IV SA/Gl 82/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. A.M. jako przedsiębiorca złożyła w Urzędzie Miejskim w J. wniosek o dofinasowanie kosztów kształcenia młodocianej pracownicy E.K., w okresie od 1 września 2014 r. do 31 sierpnia 2016 r. Naczelnik Wydziału Edukacji, Kultury i Sportu Urzędu Miasta J., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta J., decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił A.M. przyznania wnioskowanych kosztów dofinansowania. W jego opinii osoba szkoląca młodocianą pracownicę, K.C., nie spełnia warunków określonych w § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. nr 244, poz. 1626), bowiem mimo ukończenia kursu pedagogicznego i ponad 14-letniego stażu pracy na stanowisku kierownika sklepu wielobranżowego A w J. (od 4 lutego 2002 r.), nie legitymuje się tytułem zawodowym w zawodzie którego nauczała, tj. sprzedawcy ani też w zawodzie pokrewnym, a także nie posiada tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego określonego zgodnie z przepisami, ale legitymuje się świadectwem dojrzałości technikum i posiada prawo używania tytułu technika chemika. Od powyższej decyzji A.M. wniosła odwołanie, wskazując na swoje niezadowolenie z treści podjętego w jej sprawie rozstrzygnięcia. Wskazała, że jej zdaniem kwalifikuje się do otrzymania wnioskowanego dofinasowania, gdyż K.C. (pełniąca obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu) jako technik chemik z długim stażem pracy w handlu już wcześniej uczyła młodocianych pracowników, a nauka zawodu sprzedawcy polega także na pozyskaniu przez młodocianego pracownika wiedzy o związkach chemicznych znajdujących się w produktach żywnościowych, aby mógł odpowiedzieć klientom na ich pytania o konserwanty wskazane na etykietach np. "czy są one szkodliwe, czy nie ". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji zwróciło uwagę, że z przedłożonych do wniosku dokumentów wynika, że E.K. została zatrudniona celem nauki zawodu sprzedawcy w sklepie wielobranżowym firmy "A" – A.M. w J. w dniu 1 września 2014 r., na okres 24 miesięcy. Do okresu nauki zawodu zaliczono młodocianej pracownicy, wcześniejszy 10 miesięczny okres pracy w B w J. Zatrudniając pracownicę celem nauki zawodu, obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu wykonywała K.C., zatrudniona od 2002 r. na stanowisku kierownika sklepu "A", która poza 14-letnim stażem pracy w handlu, legitymowała się zaświadczeniem o ukończeniu w 1995 r. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz wydanym w 1997 r. świadectwem dojrzałości Technikum Zawodowego [...] w J, uprawniającym jednocześnie do tytułu technika chemika o specjalności technologia procesów chemicznych. Tym samym, jako instruktor praktycznej nauki zawodu nie spełnia warunków określonych w art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 2156 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawa") w związku z § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. nr 244, poz. 1626 z późn. zm.), bowiem nie miała tytułu zawodowego sprzedawcy lub tytułu zawodowego w zawodzie pokrewnym, a także uczyła młodocianą w innym zawodzie niż sama była kształcona w technikum, oraz nie posiadała tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie sprzedawcy. Staż pracy K.C. w handlu, czy też ukończenie przez nią kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (notabene przed rozpoczęciem pracy w handlu) nie ma żadnego znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż wszystkie okoliczności wskazane jednym z punktów (1 - 4) ust. 5 § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej powinny być spełniane łącznie. K.C. nie mając odpowiednich kwalifikacji zawodowych nie powinna zajmować się praktyczną nauką młodocianych pracowników w zawodzie sprzedawcy. Podniesiona w odwołaniu okoliczność, że "wszystko co jemy to chemia" a tym samym tytuł zawodowy technika chemika jest pokrewny z zawodem sprzedawcy, nie odpowiada prawdzie. Zadaniem osoby wykonującej zawód sprzedawcy jest organizowanie zaopatrzenia i przyjmowanie dostaw towarów oraz ich przygotowywanie do sprzedaży, zawieranie transakcji sprzedaży, inkasowanie należności za sprzedany produkt, sporządzanie faktur za towar, załatwianie reklamacji, współudział w przygotowaniu oferty sprzedaży, przestrzeganie warunków sanitarnych sprzedaży, zabezpieczenie punktu sprzedaży przed włamaniem, kradzieżą, pożarem, itp. Natomiast zadaniem technika chemika jest wytwarzanie na drodze procesów chemicznych lub fizykochemicznych wyrobów powszechnego użytku lub półproduktów, prowadzenie bilansów zużycia materiałów, czasu pracy i energii oraz opracowywani normatywów ich wykorzystania, czy też szkolenie podległych mu aparatowych, operatorów, itp. Już tylko zestawienie tych podstawowych obowiązków sprzedawcy z technikiem chemikiem wskazuje, że zawody nie są wobec siebie pokrewne. Sam kontakt sprzedawcy z towarem zawierającym składniki chemiczne - zdaniem Kolegium - nie uprawnia do zrównywania obu zawodów. Zupełnie inne umiejętności praktyczne (a takie tylko mogły podlegać szkoleniu prowadzonemu przez instruktora praktycznej nauki zawodu) wymagane są od sprzedawcy w sklepie, a inne od osoby przygotowanej zawodowo do wykonywania pracę w ramach procesów chemicznych. Organ odwoławczy uwzględniwszy zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz zapoznawszy się z treścią odwołania uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie mimo, iż młodociana pracownica E.K., po zakończeniu nauki w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w J., w dniu 26 sierpnia 2016 r. zdała egzamin i otrzymała dyplom Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w J. potwierdzający kwalifikacje w zawodzie sprzedawcy. W skardze na wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej A.M. domagał się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w celu przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, zwłaszcza art. 70b ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 232) i § 10 ust. 5 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że o posiadaniu odpowiednich kwalifikacji przez instruktora praktycznej nauki zawodu będącego absolwentem technikum uzupełniającego decyduje w każdym przypadku, poza odpowiednim stażem pracy, także posiadanie tytułu zawodowego lub tytułu pracownika wykwalifikowanego w zawodzie, którego będzie nauczał lub w zawodzie pokrewnym, podczas gdy z § 10 ust. 5 pkt 3 tego ostatniego rozporządzenia wystarczającym jest posiadanie między innymi świadectwa ukończenia technikum uzupełniającego oraz sześcioletniego stażu pracy instruktora w zawodzie, którego będzie nauczać. Dodatkowo, zarzucił naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 k.p.a., polegającego na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w drodze podjęcia czynności urzędowych zmierzających do ustalenia wykazu przedmiotów objętych procesem kształcenia w technikum uzupełniającym, ukończonym przez K.C. i pominięcie faktu zdobycia przez nią wiedzy z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw, świadczącej o pokrewieństwie zdobytego tytułu zawodowego technika chemii z tytułem sprzedawcy, a także jej doświadczenia w praktycznym nauczaniu wykonywania zawodu sprzedawcy, które nie było kwestionowane zarówno przez Powiatowy Urząd Pracy w J., jak i szkoły kierujące młodocianych na praktyki. W końcowych wnioskach skargi pełnomocnik skarżącej wnosił o przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP treści § 10 ust. 5 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu w zakresie, w jakim różnicuje sytuację osób prawnych osób ubiegających się o stwierdzenie ich kwalifikacji do pełnienia funkcji inspektora praktycznej nauki zawodu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, pozornie dwa zawody mogą nie wydawać się pokrewne z powodu ich nazwy, czy podporządkowania określonej kategorii objętej klasyfikacją zawodów, ale istnienie zbieżności programu nauczania powinno mieć w tym zakresie decydujący wpływ na uznanie, że pomiędzy zawodem technika chemii i sprzedawcy zachodzi podobieństwo. W ocenie pełnomocnika skarżącej, konstrukcja § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu wskazuje, że ustawodawca przewidział kilka równorzędnych warunków, które musi spełnić instruktor praktycznej nauki zawodu nie mający tytułu mistrza w zawodzie, przy czym każdy z tych warunków stanowi samodzielną podstawę - przy współistnieniu z ukończonym kursem pedagogicznym lub przygotowaniem pedagogicznym - do uznania, że instruktor może prowadzić szkolenie zawodowe młodocianych i z tego tytułu starać się o uzyskanie stosownego dofinansowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej ponownie przedstawił zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., odmawiającą przyznania skarżącej dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika E.K. Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę, w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. 2) oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 przywołanego przepisu, dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie: 1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego; 3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2. Zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. nr 60, poz. 278 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 wskazanego rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, lub osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. W rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. nr 244, poz. 1626, dalej w skrócie "rozporządzenie", zostały określone warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Jednakże kolejne dyspozycje tego paragrafu statuują zasadę, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli (ust. 2 pkt 1); 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy (ust. 2 pkt 2); Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwane są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Natomiast tacy instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: 1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Celem unormowania zawartego w art. 70b ust. 1 ustawy, jest nie tylko zachęcanie pracodawców do prowadzenia praktycznej nauki zawodu (przygotowania zawodowego młodocianych), poprzez przyznanie tym pracodawcom dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych i tym samym zwiększenie możliwości kształcenia dla młodocianych, ale przede wszystkim umożliwienie uczestniczenia młodocianych w przygotowaniu zawodowym na odpowiednim poziomie, który mogą zapewnić osoby prowadzące posiadające wymagane kwalifikacje. Oczywistym jest również, że pracodawca powinien zawierać z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, tylko wtedy gdy jest w stanie zagwarantować, że przygotowanie do zawodu będzie prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje. Zatem podstawowym celem całego systemu jest zapewnienie młodocianym pracownikom takich warunków, które pozwalają im na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego określone warunki instruktora. Ustawodawca powołał do życia "instruktora praktycznej nauki zawodu", aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika i prawidłowy sposób kształtowania zawodowego przyszłego rzemieślnika. Tym samym wymogi stawiane pracodawcom powołanymi przepisami ustawy, powinny być oceniane przez organy - poprzez pryzmat zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu kształcenia, który ma gwarantować uzyskanie przez młodocianego pracownika stosownej wiedzy oraz umiejętności w danym zawodzie. Bezsporne było w sprawie, że skarżąca zatrudniając pracownicę celem nauki zawodu, obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu powierzyła K.C., zatrudnionej na stanowisku kierownika sklepu "A", która poza 14-letnim stażem pracy w handlu, legitymowała się zaświadczeniem o ukończeniu w 1995 r. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz wydanym w 1997 r. świadectwem dojrzałości Technikum Zawodowego [...] w J., uprawniającym jednocześnie do tytułu technika chemika o specjalności technologia procesów chemicznych. Młodociana pracownica – E.K., po zakończeniu nauki w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w J., w dniu 26 sierpnia 2016 r. zdała egzamin i otrzymała dyplom Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w J. potwierdzający kwalifikacje w zawodzie sprzedawcy. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczył właściwej interpretacji § 10 ust. 5 rozporządzenia, który reguluje wymogi kwalifikacyjne przewidziane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu nie mających tytułu mistrza w zawodzie, którego będą nauczać. Poszczególne cztery punkty § 10 ust. 5 rozporządzenia różnią się w pierwszej kolejności rodzajem wymaganego wykształcenia. W punkcie 1 tej normy prawnej dopuszcza się uprawnienie do wykonywania obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu o ile poza przygotowaniem pedagogicznym lub kursem osoba posiada świadectwo i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do nauczanego. W przypadku sprzedawcy takim zawodem jest pracownik sprzedaży w sklepach, co wynika z załącznika do rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 13 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2094), wydanego na podstawie art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zintegrowanym systemie kwalifikacji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 64 z późn. zm., tzw. Polska Rama Kwalifikacji), stanowiącego klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego (obszar kształcenia administracyjno-usługowy - pkt 1 A, grupa średnia 522, poz. 52.5 - symbol cyfrowy i nazwa grupy wielkiej - pracownicy usług i sprzedawcy). Tymczasem K.C. legitymowała się świadectwem dojrzałości Technikum Zawodowego [...] w J., uprawniającym do tytułu technika chemika o specjalności technologia procesów chemicznych, czyli w odniesieniu do Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD, jest to obszar kształcenia wymieniony w pozycji 311 - technik nauk fizycznych, chemicznych i technicznych (razem 53 zawody), sklasyfikowany jako średni personel nauk fizycznych, chemicznych i technicznych (poz. 31 załącznika do rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 13 grudnia 2016 r.). Porównanie obu klasyfikacji nie daje podstaw do uznania, że są to zawody pokrewne z uwagi na odmienne grupy średnie struktur klasyfikacji szkolnictwa zawodowego (poz. 522 i 311). Dodatkowo, w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia przewiduje się trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego. Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego - robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. W ocenie składu orzekającego, użycie w przepisie alternatyw nierozłącznych "lub" oraz koniunkcji "i" również wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Zapatrywanie to potwierdza sformułowanie wymogu 6 - letniego stażu pracy "w tym zawodzie", który ma być nabyty "po uzyskaniu tytułu zawodowego". Staż pracy odnosi się zatem do zawodu, który będzie nauczany i co do którego instruktor posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie. Jest bowiem oczywiste, że instruktor powinien mieć praktykę w zawodzie, którego będzie nauczał nabytą po uzyskaniu tytułu zawodowego (§ 10 ust. 5 pkt 3 in fine rozporządzenia). W tym stanie sprawy zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, jak również za nieusprawiedliwiony należy uznać wniosek o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Tak samo należy ocenić zarzuty naruszenia prawa procesowego, bowiem organy orzekające nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Wydanie obu kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych i mających znaczenie dla sprawy okoliczności (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Dokonana przez organy ich ocena nie nosi nadto cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wydane przez organy decyzje zawierają również wszystkie elementy wymagane treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.