IV SA/Gl 825/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. `Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. Z. [...]- choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.". W toku postępowania przeprowadzonego przed organem I instancji dokonano oceny narażenia zawodowego analizując pomiary [...], na które narażona jest osoba [...] ([...] strona w ramach wykonywania obowiązków zawodowych [...] przez ponad 30 lat), sporządzono kartę narażenia zawodowego J. Z., przesłuchano zainteresowanego w charakterze świadka. Poddano także stronę diagnostyce przeprowadzonej przez lekarzy zatrudnionych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., którzy na podstawie badania podmiotowego i przedmiotowego, badań [...],[...] oraz konsultacji [...] i [...] stwierdzili (w orzeczeniu z dnia [...] r.) brak podstaw do rozpoznania [...]. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w dniu [...] r. Podano także, iż J. Z. był zatrudniony na stanowisku [...] w latach: [...]–[...] w firmie "A" w M., [...]-[...] w Zakładzie "B" w W., [...]-[...] w "C" w B., [...]-[...] w Przedsiębiorstwie "D" w K., [...]-[...] w "E" we W., [...]-[...] w Przedsiębiorstwie "F" G., [...]-[...] w Przedsiębiorstwie "G" sp. z o.o, w G. (do [...] r. – [...]). W okresie zatrudnienia strona wykonywała [...], a zatem była narażona na [...] o ogólnym oddziaływaniu na człowieka, przenoszone poprzez [...]. Dalej organ I instancji wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest jej uprzednie rozpoznanie przez specjalistyczną placówkę służby zdrowia oraz wskazanie, że warunki pracy w okresie zatrudnienia miały wpływ na wystąpienie tego schorzenia. Przesłanki te nie zostały jednakże w niniejszej sprawie spełnione, gdyż lekarze zatrudnieni w kompetentnej jednostce orzeczniczej nie stwierdzili u strony choroby zawodowej pod postacią [...]. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia strona zakwestionowała zasadność orzeczenia wydanego w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i wskazała, że jest ono niezgodne z rzeczywistym stanem zdrowia zainteresowanego. Odwołujący się wyjaśnił, że po 33 latach ciężkiej pracy, w ramach której [...] (szczegółowo opisane przez stronę) [...], przeszedł na rentę związaną z jego ogólnym złym stanem zdrowia. Podał, że dolega mu [...] oraz wiele innych dolegliwości. Odwołujący się podniósł także iż podczas badań w S. otrzymał od jednego z lekarzy orzeczników informację, że aktualnie trudno uzyskać orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może zakwestionować orzeczenie wydane przez uprawnionych lekarzy. Wobec tych informacji strona zaniechała odwoływania się od orzeczenia z [...] r. i oczekiwała na rozstrzygnięcie organu sanitarnego I instancji. Dalej zainteresowany oświadczył, że "po zbadaniu mojej sprawy, znalazłem jednak zrozumienie prawne, jak i uczciwość osób, które badały stan faktyczny, za co jestem im bardzo wdzięczny". Po zapoznaniu się z treścią odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. skierował J. Z. do jednostki orzeczniczej II szczebla. W ramach diagnostyki przeprowadzonej w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. dokonano oceny [...] wykonanych w dniu [...] r. oraz [...] wykonanych w dniu [...] r., a szczegółowy ich opis zawarto w orzeczeniu. Wskazano również, że obraz [...] nie wykazuje zmian odpowiadających efektom [...]. Ujemny wynik [...], a także [...] nie pozwalają na rozpoznanie ewentualnych następstw [...] tego narażenia zawodowego. Stwierdzono również, że zgłaszane przez badanego dolegliwości należy jednoznacznie łączyć z zaawansowanymi [...] będącymi wyrazem, zapoczątkowanych już w 3 dekadzie życia i postępujących z wiekiem, samoistnych zmian wstecznych [...]. Korzystając z zagwarantowanego stronie prawa do wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego J. Z. złożył pisemne oświadczenie z dnia [...] r. Wskazał w nim, że absolutnie nie zgadza się z orzeczeniem wydanym w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...] r. i opisał swój aktualny stan zdrowia, który wymaga [...], (a w przyszłości prawdopodobnie z [...]) i naraża stronę na częste upadki i obrażenia. Dalej zainteresowany podniósł, że orzecznicy z ZUS nie mieli żadnych wątpliwości, iż jego liczne schorzenia strony i stopień ich zaawansowania uzasadniają w pełni przyznanie badanemu renty i stwierdził, że ustalenia lekarzy wydających opinię w przedmiocie chorób zawodowych pozostają w całkowitej sprzeczności ze stanem faktycznym. Dalej podniósł, że "w przerwie pomiędzy badaniami miał możliwość posłuchać ocen osób badających i nie tylko – jakie główne kryteria decydują o przyznaniu choroby zawodowej tz. ile? itp. Koperta - a nie kasa fiskalna". Zasadność podejrzeń, że poza przepisami dotyczącymi stwierdzania chorób zawodowych, decydują również pozamerytoryczne kryteria potwierdza także, w ocenie strony, długi okres jaki upłynął pomiędzy datą badania w IMP i ZŚ w S. ([...] r.), datą wydania orzeczenia ([...] r. ) i datą wysłania go do organu sanitarnego ([...] r.) Zainteresowany zakwestionował także stwierdzenia lekarzy zatrudnionych w jednostce orzeczniczej II szczebla dotyczące przyczyny stwierdzonych u niego zmian w obrębie [...] i wskazał, że zaistnienie tak poważnych zmian w 3 dekadzie życia wymagałoby znacznego obniżenia wieku emerytalnego, a wręcz zakazania pracy w i i II dekadzie życia i podał, że niemożliwe jest, aby "po 33 latach ciężkiej i odpowiedzialnej pracy nabył chorobę w 3-ich dekadach". J. Z. podniósł także, że analityk sądowy, u którego leczy się od 10 lat twierdził, że w jego stanie zdrowia rozpoznanie choroby zawodowej jest pewne. Strona wyjaśniła także, iż już w [...] r. przechodziła zabiegi rehabilitacyjne związane z dolegliwościami ze strony [...], ale w tym czasie nie mogła, z uwagi na sytuację rodzinną i wymagania pracodawcy, zaniechać zawodowego [...] (trwającego często nieprzerwanie przez 12-14 godzin na dobę). Na dowód, że zauważone przez stronę wydawanie nieobiektywnych orzeczeń lekarskich nie jest praktyką odosobnioną, do pisma dołączono oryginał publikacji prasowej dotyczącej nieprawidłowości w działaniu funkcjonariuszy Policji. Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W kontekście opisanych powyżej zasad rozpoznawania chorób zawodowych organ II instancji stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że J. Z. pracujący w okresie od [...] r. do [...] r. jako [...], był [...], a zatem pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...]. Dalej organ II instancji stwierdził, że specjaliści placówek diagnostycznych I (orzeczenie z dnia [...] r.) i II szczebla (orzeczenie z dnia [...] r.) w konkluzjach swoich orzeczeń wykluczyli u w/w istnienie [...] (następstw zdrowotnych narażenia zawodowego na [...]). W uzasadnieniu orzeczeń stwierdzono, że w wyniku przeprowadzonych badań diagnostycznych i konsultacyjnych nie stwierdzono podstaw do rozpoznania [...] zarówno w jego postaci [...], jak i [...], natomiast zgłaszane przez stronę dolegliwości, które w ocenie specjalistów mają charakter samoistny powiązano z zaawansowanymi zmianami [...] wywołanymi samoistnymi zmianami wstecznymi [...]. W konkluzji uzasadnienia rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zakres i tryb rozpoznania choroby zawodowej został w niniejszej sprawie zachowany, a kwestionowanie orzeczeń wydanych przez uprawnione placówki diagnostyczne obu szczebli, które oparto na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich byłoby bezpodstawne. Konstatacja ta musi skutkować odmową stwierdzenia u J. Z. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Decyzję doręczono J. Z. w dniu [...] r., a pismem z dnia [...] r. (nadanym w urzędzie pocztowym z dniu [...] r.) strona zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o orzeczenia lekarskie niezgodne ze stanem faktycznym. Strona akceptując prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. zanegowała zasadność i tryb, w którym orzekały w jego sprawie lekarze specjaliści, zatrudnieni w obu jednostkach orzeczniczych. Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom medyków, jego schorzenie nie powstało w trzeciej dekadzie życia, ale na skutek 33 lat ciężkiej pracy, w ramach której [...]. Dzień roboczy trwał często przed 10, 12, a nawet 14 godzin, a mimo takiego obciążenia skarżący (posiadający liczne uprawnienia [...]) nie [...] i był nagradzany za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych. W tym stanie rzeczy strona stwierdziła że nie może zrozumieć odmowy rozpoznania u niej choroby zawodowej i uważa, że orzeczenia takie wydano, gdyż nie zaoferował lekarzom gratyfikacji finansowej za wydanie korzystnych dla badanego opinii. Wydaje się również, że skoro organ II instancji nie ma stronie za złe ostrego tonu wypowiedzi pisemnej z dnia [...] r. i podnoszonych w niej zarzutów to uznać należy, że "Pan Inspektor zapewne to zrozumiał (...) i nie miał wpływu na lekarzy z S., o których głośno było w telewizji". Skarżący kwestionując rzetelność lekarzy z S. wniósł o skierowanie go przez Sąd na niezależne badania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. skarżący podtrzymał skargę, opisał warunki wykonywania obowiązków zawodowych, w ramach których przez długi okres czasu [...], a brak [...] przyczyniał się do znacznego wydłużania dobowego czasu pracy. Oświadczył również, że badania wymienione w orzeczeniu wydanym w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. zostały rzeczywiście przeprowadzone, a strona była konsultowana przez kilku specjalistów. W placówce panowała jednak nieprzyjazna atmosfera, a lekarze byli wobec skarżącego nieuprzejmi. W ramach badania w placówce medycznej II szczebla strona była również konsultowana przez kilku specjalistów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p.a. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym przez choroby zawodowe należy rozumieć jednostki chorobowe ujęte w wykazie chorób zawodowych (stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia), jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zaistnienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający zobowiązany jest ustalić przy zastosowaniu przepisów k.p.a. Wspomniane rozporządzenie określa (w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych), że chorobę zawodową stanowi [...], który może mieć postać [...]. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I stopnia lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych; przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia: od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy; a od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy. Bezsporne jest, że skarżący podczas wieloletniej pracy na stanowisku [...] eksponowany był na [...], a więc pracował w warunkach stwarzających ryzyko zaistnienia choroby zawodowej określanej mianem [...]. Istotę sądowej kontroli zaskarżonej decyzji stanowi przede wszystkim zbadanie, czy postępowanie dowodowe, w rezultacie którego nie stwierdzono podstaw do rozpoznania u skarżącego [...] zostało przeprowadzone w sposób zgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz zasadami wynikającymi z k.p.a. W niniejszej sprawie wydano dwa orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zainteresowany był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie na podstawie szczegółowej diagnostyki obejmującej poza badaniem podmiotowym i przedmiotowym, wykonaniem badania [...], wykluczono istnienie u badanego [...]. Mimo otrzymania prawidłowego pouczenia, że w razie kwestionowania tego orzeczenia można złożyć wniosek o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, strona zaniechała takich czynności (oczekując, jak wynika z pisma z dnia [...] r., że orzeczenie to zostanie zakwestionowane przez organ I instancji). Poddanie zainteresowanego diagnostyce w jednostce orzeczniczej II szczebla nastąpiło zatem z inicjatywy organu odwoławczego, który kierując stronę do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. prawidłowo zastosował § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniach lekarskich oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jednakże, jeżeli organ ten przed wydaniem decyzji uzna, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający może podjąć różnorodne czynności niezbędne do jego uzupełnienia, w tym m.in. wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Wskazać należy, że orzeczenie wydane w przychodni chorób zawodowych jednostki badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy; a więc w placówce orzeczniczej II stopnia, podpisane przez specjalistę [...] i specjalistę medycyny pracy, wyklucza istnienie u badanego jakiejkolwiek postaci [...]. Opinia ta oparta jest na szczegółowej ocenie [...]. Dodatkowo tłumaczy ona także przyczyny zgłaszanych przez badanego dolegliwości i wskazuje na ich jednoznaczny związek z zaawansowanym procesem [...], będącym wyrazem zapoczątkowanych już w 3 dekadzie życia i postępujących z wiekiem, samoistnych zmian wstecznych [...]. Podkreślić należy, że opinie uprawnionych lekarzy specjalistów (o specjalnościach istotnych w rozpoznawaniu [...]) zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych obu stopni są zbieżne i spójne, opierają się na szczegółowych, kompleksowych badaniach diagnostycznych, których faktyczne wykonanie skarżący potwierdził. Nie zachodzą zatem okoliczności, które nakazywałyby uzupełnić w jakimkolwiek zakresie zebrany w sprawie materiał dowodowy; w szczególności za zbędne uznać należy kolejne badanie zainteresowanego w innej jednostce orzeczniczej. Trzeba mieć także na uwadze, że określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tryb rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych nie wymaga, aby postępowanie dowodowe w tym przedmiocie obejmowało - w razie stwierdzenia braku przesłanek rozpoznania choroby zawodowej – ustalenia dotyczące innych niż choroba zawodowa przyczyn dolegliwości i dysfunkcji poszczególnych narządów, które ujawniły się u zainteresowanego. Istotą postępowania dotyczącego rozpoznawania chorób zawodowych jest bowiem przede wszystkim badanie stanu zdrowia zainteresowanego i diagnostyka różnicowa uwzględniająca objawy i parametry charakterystyczne dla poszczególnych chorób zawodowych. Ustalenia stanowiące rezultat poszukiwania innych, niż związane z warunkami pracy, przyczyn rozpoznanego schorzenia stanowią jednakże istotne uzupełnienie przedmiotowych orzeczeń lekarskich, gdyż dodatkowo wyjaśniają pozazawodową etiologię chorób. Kwestionowanie zasadności spostrzeżeń dotyczących pozazawodowych przyczyn konkretnego schorzenia nie może zatem samo w sobie skutecznie podważyć orzeczenia lekarskiego w przedmiocie choroby zawodowej. Odnotować również trzeba, iż skarżący podkreśla bezpodstawność twierdzenia lekarzy z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., że aktualny stan [...] badanego wiąże się z samoistnymi zmianami wstecznymi [...], przy czym nie zauważa, że orzecznicy w III dekadzie życia strony umiejscowili początek tych zmian, a nie zaawansowane ich skutki. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uzależniania ostatecznej treści orzeczeń lekarskich od finansowej gratyfikacji uiszczanej przez badanego stwierdzić należy na wstępie, że nie mogą one stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Skarżący nie konkretyzuje ich w żaden sposób, wskazując jedynie, że powziął je z mediów oraz na podstawie informacji zasłyszanych podczas oczekiwania na badania. Potwierdzenie zasadności tych przypuszczeń stanowi, w ocenie strony, czasokres jaki upłynął pomiędzy datą badania, sporządzenia orzeczenia oraz przesłania go do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., a także nieuprzejmość lekarzy i nieprzyjazna atmosfera panująca w placówce. Stanowczo pokreślić trzeba, iż domniemania te dotyczą działań przestępczych, a zatem do ich weryfikacji uprawnione są wyłącznie organy ścigania, a w dalszej kolejności sąd powszechny. Zauważyć należy, że skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do zweryfikowania przez wskazane podmioty podnoszonych w postępowaniu odwoławczym i w skardze hipotez dotyczących nieobiektywności orzeczeń lekarskich, a bez wspomnianej weryfikacji nie jest możliwe skuteczne podważenie prawidłowości i rzetelności wydanych w sprawie opinii medycznych. Ewentualne potwierdzenie wskazywanych przez stronę nieprawidłowości (przez organy ściągania i sąd powszechny) może stanowić wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Wyjaśnić również należy, abstrahując od wykazanej powyżej, bezpodstawności uzupełniania postępowania dowodowego o kolejne orzeczenie lekarskie, że uwzględnienie zawartego w skardze wniosku o skierowanie skarżącego na "badania sądowe", jest niedopuszczalne, gdyż zgodnie z art. 106 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak więc wykazano powyżej postępowanie dowodowe przeprowadzone w związku ze zgłoszonym podejrzeniem wystąpienia u J. Z. [...] zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w szczególności orzeczenia wydane w jednostkach orzeczniczych obu stopni, które mają charakter opinii biegłych w rozumieniu art. 84 k.p.a.) został, zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 k.p.a. poddany swobodnej, a nie dowolnej, ocenie właściwego organu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co nakazuje, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.