IV SA/Gl 827/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] M. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Głównego Inspektora [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 2.400 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został oparty o treść przepisów art. 61 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 108 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szczegółowa analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał żadnego argumentu, który wskazywałby na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzestając praktycznie na przywołaniu treści tego przepisu. Nie wskazano nawet, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołano się wyłącznie na hipotetyczną możliwość zapobieżenia powstania szkody po stronie skarżącego, bez precyzyjnego określenia na czym ta szkoda miałaby polegać. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw przemawiających za wstrzymaniem decyzji, które pozwoliłyby na działanie z urzędu. W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. jak w sentencji.