IV SA/Gl 830/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy służby więziennej postanawia: odrzucić skargę. Stosownie do regulacji art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie A. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w T. z dnia [...] r. o odmowie wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za pełnienie służby poza rozkładem czasu pracy. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] r. Z treści decyzji wynika, że zawierała ona prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi w tym, że skargę należy wnieść do Sądu za pośrednictwem Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zatem skarga na tę decyzję mogła być wniesiona bezpośrednio do organu, który ją wydał, tj. złożona w siedzibie tego organu bądź nadana w urzędzie poczty na adres tegoż organu do dnia [...] r. Tymczasem skarga datowana na dzień [...] r. wpłynęła do Aresztu Śledczego w K. w dniu [...] r. (odcisk pieczęci na skardze). Natomiast Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w K. odnotował wpływ tej skargi w dniu [...] r., co potwierdza odcisk datownika. W odpowiedzi na skargę wskazano, że skarga A. G. została przekazana przez Areszt Śledczy w K. do siedziby organu odwoławczego w w/wym. dniu. W tej sytuacji należało stwierdzić, że wniesienie skargi nastąpiło dopiero w dniu [...] r. tj. w dniu jej przekazania przez Areszt Śledczy w K. w którym nieprawidłowo została złożona, do siedziby Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K.. Na marginesie tylko należy zauważyć, że w zakresie wnoszenia skargi do Sądu nie znajduje zastosowania art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Powyższa regulacja dotyczy bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego, które z chwilą doręczenia stronie zaskarżonej decyzji uległo w sprawie zakończeniu. W tej sytuacji w sprawie zaskarżenia tej decyzji do Sądu zastosowanie ma wyłącznie procedura sądowa, a zatem tryb określony w art. 54 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty osobistego złożenia bądź nadania skargi do organu niewłaściwego. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Skarga ta została bowiem przekazana do organu właściwego w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia, który upłynął [...] r. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację, stosownie do postanowień art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, należało odrzucić. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji postanowienia.