IV SA/Gl 831/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu poszukującego pracy oddala skargę. Prezydent Miasta Ż. decyzją z dnia [...] r. orzekł o utracie przez skarżącą I.G. statusu osoby poszukującej pracy z dniem 27.03.2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że wyżej wymieniona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony podniósł, że zgłosił się 10.03.2015 r. jako pełnomocnik strony. Następnie uzyskał informację od rodziny skarżącej, która przebywa na stałe za granicą, że wydano decyzję o utracie statusu osoby poszukującej pracy. Wskazał, że nie zwrócono się do niego jako pełnomocnika o żadne informacje. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że strona zarejestrowała się w urzędzie pracy w charakterze osoby poszukującej pracy w dniu 21.09.2012 r. W dniu 27.01.2015 r. przyjęła do wiadomości ustalony między nią a Urzędem Pracy w Ż. kolejny wyznaczony termin zgłoszenia się w PUP na dzień 27.03.2015 r. W wyznaczonym terminie nie zgłosiła się i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ podkreślił, że z przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że poszukujący pracy nie zostaje pozbawiony statusu osoby poszukującej pracy, jeżeli zostały jednocześnie spełnione następujące warunki: - 1) poszukujący pracy powiadomił o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu; 2) przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona. Organ dodał, że za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez poszukującego pracy, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie. Następnie podniósł, że I.G. nie spełniła obowiązków wynikających z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Nie stawiła się bowiem w ustalonym między nią a Urzędem Pracy w Ż., kolejnym wyznaczonym terminie, tj. 27.03.2015 r., nie powiadomiła także organu zatrudnienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Odnosząc się do treści odwołania, w którym pełnomocnik skarżącej podniósł, że zgłosił się 10.03.2015 r. jako pełnomocnik strony, a pomimo tego nie zwrócono się do niego o żadne informacje - organ wskazał, że I.G. własnym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej potwierdziła przyjęcie do wiadomości ustalonego między nią a Urzędem Pracy w Ż. kolejnego wyznaczonego terminu zgłoszenia się w organie zatrudnienia na dzień 27.03.2015 r. Z dokumentacji wynika więc, że strona otrzymała właściwą informację na temat daty kolejnego stawienia się w urzędzie pracy. Potwierdzając pisemnie, że jest świadoma nałożonego na nią obowiązku, wzięła na siebie odpowiedzialność za jego spełnienie. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżąca, jak również jej pełnomocnik nie powiadomili organu zatrudnienia w ustawowym terminie 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, o przyczynach niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie, pomimo że wyżej wymieniona przyjęła do wiadomości obowiązek informowania organu zatrudnienia o powodach zakłócających wykonanie obowiązku stawiennictwa w PUP w Ż. W odpowiedzi na zarzuty odwołania, złożonego przez pełnomocnika strony – będącego radcą prawnym organ podkreślił, że z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż osoba poszukująca pracy powinna osobiście przyjąć do wiadomości kolejny termin zgłoszenia się w organie zatrudnienia, także stawiennictwo osoby poszukującej pracy w organie zatrudnienia ma charakter osobisty i obowiązek ten nie może być spełniony przez pełnomocnika. W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na niedopełnienie nałożonego na stronę obowiązku stawienia się w Urzędzie Pracy w dniu 27.03.2015 r., a także z uwagi na brak powiadomienia w okresie do 7 dni od dnia 27.03.2015 r., o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia się w urzędzie pracy, należało uznać, że organ I instancji zasadnie orzekł o utracie przez stronę statusu osoby poszukującej pracy. Podkreślił, że osoba poszukująca pracy powinna cechować się określoną dyscypliną, co oznacza właściwe dokumentowanie zdarzeń zakłócających jej zdolność i gotowość do pracy. W skardze złożonej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, I. G. – reprezentowana przez pełnomocnika – podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, tj. zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną, ponowną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ I instancji. Zarzuciła również naruszenie przez organ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji oraz art. 33 ust 4b pkt 2 wymienionej ustawy - strona działała przez pełnomocnika. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię art. 6 kpa, w wyniku czego podtrzymano błędną decyzję organu I instancji, co skutkowało nałożeniem kary na skarżącą w sytuacji, gdy była ona całkowicie nieuzasadniona. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wskazała, że w zakreślonym terminie jej pełnomocnik złożył informację do Urzędu Pracy w Ż. o jej absencji. Następnie w sposób należyty uzasadnił jej nieobecność. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji o utracie przez skarżącą statusu osoby poszukującej pracy, zostały wydane zgodnie z prawem. Według bowiem art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), starosta (Prezydent Miasta na Prawach Powiatu) pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z zawartej w aktach administracyjnych "Karty rejestracyjnej poszukującego pracy" (k.23 akt) wynika, że skarżąca w dniu 27 stycznia 2015 r. własnoręcznym podpisem potwierdziła przyjęcie do wiadomości kolejnego terminu zgłoszenia się w organie zatrudnienia – wyznaczonego na dzień 27.03.2015 r. Ponadto podkreślenia wymaga, że w dniu 21 września 2012 r. skarżąca podpisała "Oświadczenie" (k. 2 akt), w którym potwierdziła, że została pouczona o okolicznościach powodujących utratę statusu poszukującego pracy. Według tego pouczenia, pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje - m.in., jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika zatem, że pomimo prawidłowego pouczenia o konsekwencjach niestawiennictwa – skarżąca nie stawiła się w organie zatrudnienia w ustalonym terminie, wyznaczonym na dzień 27.03.2015 r. i nie powiadomiła tego organu – ani osobiście, ani poprzez pełnomocnika - w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Całkowicie bezpodstawne są więc w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego - zawarte w skardze twierdzenia, według których pełnomocnik skarżącej w zakreślonym terminie złożył informację do Urzędu Pracy w Ż. o absencji strony i następnie w sposób należyty uzasadnił jej nieobecność. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że zarzuty te nie zostały – w najmniejszym nawet stopniu – sprecyzowane, gdyż nie może być uznany za sprecyzowany zarzut, np. w zakresie naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. poprzez wskazanie przez pełnomocnika, że doszło do błędnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie – w sytuacji, gdy w ogóle nie określił, na czym polegała zarzucana błędna ocena dowodów. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na niedopełnienie przez stronę obowiązku stawienia się w urzędzie pracy w dniu 27.03.2015 r., a także z uwagi na brak powiadomienia w okresie do 7 dni od dnia 27.03.2015 r., o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa - organ I instancji zasadnie orzekł o utracie przez stronę statusu osoby poszukującej pracy. Stwierdzić bowiem należało, że wobec zaistnienia wyżej wymienionych przesłanek – zgodnie z art. art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania decyzji o utracie przez skarżącą statusu osoby poszukującej pracy. Treść przepisu nie nasuwa bowiem wątpliwości, że ma on charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymienionych wyżej przesłanek - nie pozostawia właściwemu organowi, zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania takiego rozstrzygnięcia. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, ani też przepisy postępowania administracyjnego. Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należało, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.