IV SA/Gl 832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał K. K. (dalej skarżącej) świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem J. K. w wysokości 620 zł miesięcznie bezterminowo. Kolejną decyzją z dnia [...] nr [...] organ działając między innymi na podstawie art. 17, art. 20 ust. 3, art. 24 i art. 28 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 114, zwanej dalej: "ustawa o świadczeniach rodzinnych") oraz art. 104 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie: "K.p.a."), zmienił decyzję z dnia [...] w ten sposób, że uchylił skarżącej z dniem 23 kwietnia 2015 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, bowiem w dniu 23 kwietnia 2015 r. przyznano jej prawo do emerytury. W odwołaniu skarżąca wskazała na rosnące koszty utrzymania jej syna, który ma znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga opieki. Akcentowała, że od miesiąca kwietnia 2015 r. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1200,- zł., natomiast emerytura wynosi jedynie 1.010,16- zł., dlatego domagała się przywrócenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, które podlega waloryzacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazując, że zgodnie z jego ust. 5 pkt 1 lit. a) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Jak wynika z decyzji ZUS Oddział w B. z dnia [...] nr[...], skarżąca od dnia 23 kwietnia 2015 r. ma ustalone prawo do emerytury, stąd też nawet jej trudna sytuacja życiowa nie może przemawiać za przyznaniem jej świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na powyższą decyzję, skarżąca nie zgodziła się z podjętym w jej sprawie rozstrzygnięciem. Powtórzyła, że domaga się przywrócenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż pobiera emeryturę w niższej wysokości oraz wskazała na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 29 października 2015 r. skarżąca wskazała, że wypłacone jej nienależnie świadczenie wpłaciła na konto MOPS w C., za okres od 23 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. w kwocie 320,-zł. Natomiast w kolejnych pismach z dnia 23 listopada 2015 r. poinformowała, że postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zostało umorzone, a wpłaconą przez nią kwotę jej zwrócono oraz podtrzymała złożoną skargę. W piśmie z dnia 21 marca 2016 r. skarżąca zawarła oświadczenie, iż nie ma roszczeń w tej sprawie i złożyła wniosek o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa albo spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Analiza akt sprawy, w tym zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdyż nie występują w niej negatywne przesłanki, o których mowa jest w art. 60 p.p.s.a., zatem należy przyjąć, że skarżąca w piśmie z dnia 21 marca 2016 r. skutecznie cofnęła skargę. Brak jest także przesłanek, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.