IV SA/Gl 833/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu odbycia zasadniczej służby wojskowej postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na mocy art. 42 ust. 1 w związku z art. 39 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416 ze zm.) Wojskowy Komendant Uzupełnień w M., po rozpoznaniu wniosku poborowego T.S. odmówił mu udzielenia odroczenia zasadniczej służby wojskowej ze względu na pobieranie nauki. Zdaniem organu, co wynikało z uzasadnienia wskazanej decyzji, w myśl przepisu art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej odroczenia zasadniczej służby wojskowej ze względu na naukę udziela się poborowemu na jego wniosek ze względu na pobieranie nauki w szkole wyższej, jeżeli jest on studentem, na czas pobierania tej nauki. Wniosek poborowego, jak zauważono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, udokumentowany został decyzją Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej informującej o przyjęciu na pierwszy rok studiów w roku akademickim [...]. Z zaświadczenia wynikało, iż nauka rozpoczyna się [...]r. Organ zauważył, iż kartę powołania otrzymał poborowy w dniu [...]r., a w momencie jej odbioru nie zgłosił przeszkód do odbycia służby wojskowej. Odwołanie od decyzji wniósł T.S. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967r.o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416 ze zm.) Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T.S. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Uzasadniając skargę podniósł, że został przyjęty na pierwszy rok studiów stacjonarnych na Wydziale [...] Uniwersytetu Ś. w K. oraz, że naukę miał rozpocząć od dnia [...]r. Nadto wskazał, że w czasie gdy przewiduje się likwidację zasadniczej służby wojskowej i tworzy armię zawodową, powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej stanowi pewnego rodzaju szykanę. Następnie w dniu [...]r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo skarżącego datowane na dzień [...]r., którym cofnął on skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, dlatego też cofnięcie skargi przez T.S. było skuteczne i Sąd jest nim związany. W tej sytuacji na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.