IV SA/Gl 839/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w S. orzekł o pozbawieniu J. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji podniósł, iż strona odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nadto organ wskazał, iż ponowne uzyskanie statusu bezrobotnego może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po upływie co najmniej trzech miesięcy. Z akt administracyjnych postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji wynika, iż w dniu [...]r. J. G. odmówił, w obecności trzech pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w S. , złożenia oświadczenia o zdolności i gotowości do podjęcia pracy oraz przyjęcia którejkolwiek z czterech przedstawionych mu ofert pracy, tłumacząc swoją odmowę niezdolnością do pracy. Przedstawione stronie oferty pracy odnosiły się do pracy na stanowiskach: pracownika magazynowego – pakowacza w Spółce z o.o. "[...]", pracownika porządkowego w firmie PHU "[...]", osoby do koszenia trawy w Spółce akcyjnej "[...]" oraz na stanowisku pracownika porządkowego – parkingowego w firmie "[...]". Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika natomiast, że J. G. ukończył Zasadniczą Szkołę Budowlaną we W., zatem legitymuje się wykształceniem zasadniczym zawodowym w zawodzie montera konstrukcji stalowych oraz, że ostatnio był zatrudniony na stanowisku górnika. W odwołaniu od tej decyzji J. G. podał, iż od [...] r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, co spowodowane było odmową przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem jakiemu uległ w przeszłości. Wskazał, iż dopiero w [...] r. otrzymał pierwszą ofertę pracy. Nie mógł jednak z niej skorzystać ze względu na stan zdrowia. W odniesieniu do zaoferowanych w dniu [...]r. propozycji zatrudnienia, oświadczył, iż nie skorzystał z nich ze względu na nieodpowiednie do wymagań pracodawców wykształceniem jakim się legitymuje oraz podał, że dowiedział się o tych przeszkodach po wizycie u pracodawcy. Dodał również, że stan jego zdrowia fizycznego i psychicznego wyłącza go faktycznie z kręgu osób, z którymi pracodawcy byliby skłonni nawiązać stosunek pracy. Nadto podniósł, iż stosownie do regulacji zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powinien być uznany za bezrobotnego długotrwale oraz zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 38 pkt 1, art. 49 oraz art. 50 cytowanej poprzez nie skierowanie go na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie w celu wydania opinii o jego przydatności zawodowej do pracy, zawodu lub kierunku szkolenia, nie zaliczenie go do grupy osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, a także nie zaliczenie do grupy bezrobotnych powyżej 50 roku życia, w stosunku do których ustawa przewiduje szczególny sposób przedstawiania propozycji zatrudnienia. Podsumowując wskazał, że stawiał się w Powiatowym Urzędzie Pracy w każdym wyznaczonym terminie, jednak nie przedstawiono mu nowej propozycji pracy zatem nie mógł odmówić jej przyjęcia. Wobec tego uznaje decyzję pierwszoinstancyjną za wydaną z naruszeniem przepisów stanowiących jej prawnomaterialną podstawę. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż J. G. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [...]r. i z tą chwilą przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Świadczenie to pobierał od dnia [...]r. do dnia [...]r. W dniu rejestracji strona złożyła oświadczenie o zdolności i gotowości podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie została pouczona o obowiązku zapoznania się z przepisami regulującymi tą materię. Po wejściu w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy strona została pouczona również o obowiązku zapoznania się z tym aktem prawnym oraz aktami wykonawczymi do tej ustawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w dniu [...]r. pośrednik pracy przedstawił stronie cztery oferty pracy w różnych zawodach, których J. G. nie przyjął. Odmowę przyjęcia propozycji Urzędu Pracy uzasadnił niezdolnością do pracy. Wobec tego organ odwoławczy wskazując na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, przytoczył legalną definicję pojęcia "bezrobotny", zwracając szczególną uwagę na tą jej część, która stanowi, iż bezrobotnym jest osoba, która jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Następnie wskazał art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która (między innymi) odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia i wyjaśnił, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje w takim przypadku na okres 90 dni. Równocześnie Wojewoda przytoczył zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 cytowanej ustawy, definicję pojęcia "odpowiednie zatrudnienie". Dokonując subsumcji stanu faktycznego z wyżej przytoczonymi przepisami, organ odwoławczy stwierdził, iż J. G. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Jako istotne dla sprawy podkreślił, że strona, w okresie swojej rejestracji jako bezrobotny, regularnie składała oświadczenia o zdolności i gotowości podjęcia pracy. Biorąc pod uwagę wykształcenie strony, Wojewoda [...] uznał, iż przedstawione oferty spełniały ustawowe kryteria odpowiedniego zatrudnienia. Organ odwoławczy wyjaśnił również stronie, iż na badania lekarskie, których celem jest stwierdzenie zdolności bezrobotnego do wykonywania pracy określonego rodzaju, kieruje się bezrobotnego dopiero po zakwalifikowaniu przez przyszłego pracodawcę jako kandydata do zatrudnienia. Zatem w sytuacji odmowy przez stronę skierowania na rozmowę kwalifikacyjną z pracodawcą, brak było podstaw do skierowania jej na badania lekarskie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. G. zażądał uchylenia decyzji organu odwoławczego. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, iż ze względu na utratę prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wywołanej wypadkiem przy pracy, od [...] r. jest zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. Rejestracji dokonał między innymi w celu znalezienia pracy. Podał również, iż w okresie od [...] r. do [...] r. urząd pracy nie przedstawił mu żadnej oferty zatrudnienia, pomimo tego , że stawiał się w każdym wyznaczonym terminie. Skarżący wskazał także, iż stosownie do regulacji art. 49 i art. 50 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powinien być uznany za bezrobotnego powyżej 50 roku życia oraz za bezrobotnego długotrwale. Co za tym idzie urząd pracy zobowiązany był przedstawić mu w okresie sześciu miesięcy od dnia rejestracji propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, stażu, odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych. Takich ofert urząd mu jednak nie przedstawił. Skarżący podniósł również, iż urząd nie przedstawił mu w okresie sześciu miesięcy od dnia utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania żadnej propozycji zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, stażu, odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych, przez co dopuścił się naruszenia art. 49 pkt 2 cytowanej ustawy. Następnie skarżący podał, że w [...] roku otrzymał kilka ofert pracy, jednak ze względu na brak kwalifikacji wymaganych do ich wykonywania, a także ze względu na stan jego zdrowia potencjalni pracodawcy odmówili, po przeprowadzeniu rozmowy kwalifikacyjnej, zatrudnienia. Pozostałe oferty pracy, zdaniem skarżącego, nie odpowiadały jego kwalifikacjom zawodowym. J. G. wskazał także, iż złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę, poświadczające jego niezdolność do pracy, co powinno skutkować skierowaniem go na badania lekarskie, bądź pozbawieniem już wtedy statusu osoby bezrobotnej. Podsumowując podniósł, iż zawsze wykonywał ciążące na bezrobotnym obowiązki, a w dniu [...]r. nie odmówił przyjęcia przedstawionych mu ofert zatrudnienia. Dodał również, że przedstawienie bezrobotnemu oferty zatrudnienia powinno być poprzedzone analizą wymagań stawianych przyszłym pracownikom z uwzględnieniem ich kwalifikacji. W jego ocenie przedstawienie jakiejkolwiek oferty pracy nie wiąże się z obowiązkiem jej przyjęcia przez bezrobotnego. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne badają czy wydawane przez te organy akty prawne nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowody i nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych. Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli sądowej decyzji organu odwoławczego, wskazać należy, iż zapadła ona w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Regulacja ta definiuje warunki, jakim odpowiadać musi osoba uzyskująca status bezrobotnego. Art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy określa przesłanki konieczne nabycia statusu bezrobotnego, a jedną z nich jest zdolność i gotowość do podjęcia, w przypadku osoby pełnosprawnej, zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, lub służbie lub innej pracy zarobkowej. Jak wynika z powyższego, status osoby bezrobotnej jest zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot pozbawiony pracy, znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej, jest osobą bezrobotną w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby bezrobotnej nie wynika bowiem z samego faktu braku zatrudnienia lecz ustawodawca powiązał te uprawnienia ze stosowną aktywnością osoby pozostającej bez źródeł dochodów w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1998 r. sygn. II SA 565/98 publ. LEX nr 41865). Jedną z form takiej aktywności jest gotowość osoby bezrobotnej do podjęcia zaoferowanej jej pracy, jeżeli praca ta spełnia określone w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, warunki odpowiedniej pracy. Wobec tego należy uznać, że ratio ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymaga by osoba bezrobotna pozostawała w pełnej gotowości do podjęcia zaoferowanej jej pracy, z uwzględnieniem ustawowego wyjątku, o którym mowa w art. 75 ust. 3 tej ustawy. Odmowa przyjęcia bez uzasadnionej przyczyny oferty odpowiedniej pracy skutkuje natomiast, stosownie do brzmienia art. 33 ust. 4 pkt 3 cytowanej ustawy, wydaniem decyzji pozbawiającej zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż J. G. został zapoznany z przywołanymi regulacjami prawnymi, o czym świadczą jego oświadczenia składane wielokrotnie w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. (k. 1-3 akt administracyjnych). Zatem zasadnym jest stwierdzenie, że miał on pełną świadomość uprawnień i obowiązków wynikających z posiadania tego statusu. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż okolicznością istotną dla oceny sytuacji skarżącego jest jego odmowa, w dniu [...]r., złożenia oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy oraz odmowa przyjęcia którejkolwiek spośród czterech przedstawionych mu w tym dniu ofert pracy. Z treści notatki służbowej sporządzonej w dniu [...]r. przez pracownika PUP (karta 7 akt administracyjnych) wynika, iż w tym dniu J. G. odmówił złożenia oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy oraz przyjęcia przedstawionych mu ofert pracy. Skarżący natomiast stanowczo zaprzeczał jakoby odmówił przyjęcia tych ofert. Jednocześnie jednak podał, iż rzeczywistym powodem odmowy przyjęcia zatrudnienia był brak kwalifikacji wymaganych przez przyszłych pracodawców. Ponadto wbrew swemu stanowisku sprzecznemu z treścią notatki służbowej znajdującej się w aktach nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby potwierdzić jego wersję przebiegu wydarzeń w dniu [...]r. W szczególności nie przedstawił dowodów, które wskazywać by mogły na przeprowadzenie rozmów z przedsiębiorcami oferującymi nawiązanie stosunku pracy, co mogłoby uzasadniać jego twierdzenie o braku kwalifikacji wymaganych do wykonywania zaoferowanych mu prac. W tym miejscu przyjdzie podnieść, iż wcześniej w [...]r. skarżący otrzymał inną ofertę pracy i poznał procedurę obowiązującą w tym zakresie. Wobec tego za miarodajną dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie należy uznać wyżej wskazaną notatkę służbową i konsekwentnie do tego przyjąć, iż w dniu jej sporządzenia skarżący rzeczywiście odmówił złożenia oświadczenia o zdolności i gotowości podjęcia pracy jak i przyjęcia ofert odpowiedniej pracy. Taki przebieg wypadków został potwierdzony przez dwóch innych pracowników PUP w S. obecnych podczas obsługi skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż skarżący wskazał również jako przyczynę odmowy przyjęcia ofert pracy, jego niezdolność do pracy. Jednak, w opinii Sądu, okoliczność ta nie może być uznana za przyczynę uzasadnioną. Stan niezdolności do pracy powinien być bowiem stwierdzony przez lekarza stosownym zaświadczeniem, które winno odpowiadać wzorowi zaświadczenia "[...]" określonemu w załączniku Nr 1 do - wydanego na podstawie ustawowej delegacji zawartej w art. 59 pkt. 14 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa- rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz. 741 ze zm.). Jakkolwiek ustawa o promocji zatrudnienia nie określała w chwili wydania zaskarżonej decyzji rodzaju zaświadczenia dokumentującego niezdolność bezrobotnego do pracy, jednak zgodnie z art. 80 tej ustawy bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku, stypendium lub dodatku szkoleniowego za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Taką odrębną regulację stanowi ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60, poz. 636 ze zm.). Skoro zatem w zakresie dokumentowania niezdolności do pracy i płynących stąd uprawnień ustawa o promocji zatrudnienia odsyłała do przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, konsekwentnie należy przyjąć, iż dla udokumentowania przez bezrobotnego niezdolności do pracy koniecznym jest przedłożenie przez niego w urzędzie pracy zaświadczenia lekarskiego wystawionego na druku "[...]". Należy przy tym podkreślić, iż wykazanie zarówno niepełnosprawności, jak i przeciwwskazań do wykonywania określonych prac, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262 poz. 2607 ze zm.), obciąża osoby rejestrujące się w powiatowych urzędach pracy. Tymczasem skarżący nie przedłożył w dniu [...]r. takiego zaświadczenia, a jedynie do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej dołączył zaświadczenie lekarskie datowane na dzień [...]r., z treści którego wynika zaledwie, iż w dniu jego wystawienia był on niezdolny do pracy. Dokument ten nie określał natomiast okresu tej niezdolności na przyszłość. Zatem nie mógł stanowić podstawy uznania, iż w dniu [...]r. skarżący był niezdolny do pracy. Wobec tego sygnalizowana przez skarżącego niezdolność do pracy nie może być uznana za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia oferty pracy, bowiem nie wykazał on istnienia tego stanu w dniu [...] r. Za pozbawiony podstaw należy uznać także zarzut skarżącego, sprowadzający się do stwierdzenia, iż przedstawione mu w dniu [...]r. oferty nie spełniały warunków ustawowej definicji odpowiedniej pracy. Skarżący, legitymując się wykształceniem zasadniczym zawodowym w zawodzie montera konstrukcji stalowych, dysponował z pewnością kwalifikacjami pozwalającymi na wykonywanie prostych prac w zawodach pracownika magazynowego – pakowacza w Spółce z o.o. "[...]", pracownika porządkowego w firmie PHU "[...]", osoby do koszenia trawy w Spółce Akcyjnej "[...]" lub na stanowisku pracownika porządkowego – parkingowego w firmie "[...]". Tym samym za chybiony należy uznać kolejny zarzut skarżącego dotyczący braku przeprowadzenia wstępnej analizy przedstawionych mu ofert pracy, pod kątem wykształcenia i doświadczenia zawodowego jakim dysponuje, albowiem przedstawione oferty odpowiadały zarówno poziomowi jego wykształcenia jak i doświadczeniu zawodowemu. Trudno byłoby przyjąć odmienna ocenę, która musiałaby skutkować stwierdzeniem, że monter konstrukcji stalowych, ostatnio zatrudniony jako górnik, nie jest w stanie wykonywać prac polegających na pakowaniu towarów, koszeniu trawy, czy pobieraniu opłat parkingowych. Należy zatem stwierdzić, że przedstawione oferty spełniały kryteria ustawowej definicji pojęcia odpowiedniej pracy, przez które należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin (art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia). Z kolei stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 3 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r.) cytowanej ustawy bezrobotny, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 90 dni. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy ustaliły w sposób prawidłowy, że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia którejkolwiek z czterech ofert odpowiedniego zatrudnienia, jakie w dniu [...]r. zostały mu przedstawione przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w S. W takim natomiast przypadku zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, rozpoznający sprawę organ administracyjny obligatoryjnie pozbawia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W tym miejscu przyjdzie wyjaśnić, iż odmowa złożenia przez skarżącego w dniu [...]r. oświadczenia o jego zdolności i gotowości do pracy stanowiła także samodzielną przesłankę ustawową uzasadniającą pozbawienie go statusu bezrobotnego, albowiem pomimo nie wskazania przez orzekające w sprawie organy, w podstawie prawnej ich decyzji art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organy te zobligowane były do wydania decyzji pozbawiającej J. G. tego statusu. Przywołany przepis zobowiązuje organ administracyjny do pozbawienia statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak natomiast wyżej wskazano zdolność i gotowość do podjęcia zaproponowanej pracy jest jedną z ustawowych przesłanek, o których mowa w ostatnim z przywołanych przepisów. W sytuacji braku wykazywania takiej gotowości właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. Zatem odmowa złożenia oświadczenia o zdolności i gotowości do podjęcia pracy stanowiła wystarczającą przyczynę wykluczenia skarżącego z kategorii osób, do których adresowana jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Akt ten określa bowiem zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia oraz aktywizacji zawodowej (art. 1), zaś zamanifestowany braku gotowości do podjęcia pracy świadczy o tym, iż skarżący nie jest bezrobotnym oczekującym na ofertę pracy, czy aktywizację zawodową. Tym samym nie może on zachować statusu osoby bezrobotnej. Dodać należy, iż status osoby bezrobotnej zainteresowany nabywa z własnej inicjatywy, składając we właściwym urzędzie pracy stosowny wniosek. Wobec tego uprawnionym jest stwierdzenie, iż jest to dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, na osobie której taki status przyznano, ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez Powiatowy Urząd Pracy w S. przepisów art. 49 i 50 ustawy o promocji zatrudnienia należy wyjaśnić, iż w dniu rejestracji J. G. nie był osobą, o której mowa w art. 49 pkt 3 tej ustawy, bowiem był wówczas 48 – letnim mężczyzną, do którego nie miał zastosowania ten przepis, zatem urząd pracy nie był zobowiązany do zastosowania wobec niego działań, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, należy zauważyć, iż w aktach sprawy brak dokumentów wskazujących, iż skarżący jest bezrobotnym korzystającym ze świadczeń pomocy społecznej. Bezsprzecznie nie każdy bezrobotny korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, lecz ten tylko, który w toku odrębnego postępowania administracyjnego wykaże, że on lub jego rodzina spełnia ustawowe kryteria, o jakich mowa w ustawie o pomocy społecznej. Zatem w sytuacji nie udokumentowania faktu korzystania z takiej pomocy, organ nie był zobowiązany do stosowania instrumentów, o których mowa w art. 50 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Z tych względów stanowisko wyrażone przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji, odmawiające skarżącemu zachowania prawa do posiadania statusu osoby bezrobotnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za słuszne i nie znajdując uzasadnienia do uwzględnienia wniesionej skargi orzekł jak w sentencji po myśli art. 151 p.p.s.a.