IV SA/Gl 840/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M.S. – L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. uznał M.S. – L. za osobę bezrobotną – z dniem [...], ale odmówił jej przyznania prawa do zasiłku ustalając, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( j.t. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415, ze zm.), zwanej dalej : ustawą o promocji, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsze niż 365 dni. Decyzja ta, w zaskarżonej przez stronę części dotyczącej prawa do zasiłku, została utrzymana w mocy prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]. W międzyczasie, bo w dniu [...] organ I instancji wydał drugą decyzję o przyznaniu stronie prawa do zasiłku od dnia [...] w wysokości [...] zł miesięcznie ustalając, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji strona spełniała warunki do przyznania tego zasiłku. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1,2 i 6 oraz art. 72 ustawy o promocji . W odwołaniu strona zakwestionowała datę, od której przyznano jej prawo do zasiłku oraz wysokość zasiłku. Co do tej pierwszej kwestii skarżąca zarzuciła, że zasiłek powinien obowiązywać od dnia złożenia wymaganych dokumentów, które w jej przypadku nastąpiło w dniu [...]. W dniu [...] dołączyła ona jedynie dodatkową informację wykazującą składniki wynagrodzenia określone na druku ZUS Rp-7 w układzie miesięcznym zamiast rocznym. Natomiast odnośnie wysokości zasiłku strona zarzuciła, że przysługuje on jej w wysokości 120% kwoty podstawowego zasiłku z uwagi na posiadany ponad 20 – letni staż pracy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy powyższą decyzję organu podstawowego stopnia. Wojewoda stwierdził, że w dniu rejestracji strona nie spełniała przesłanek umożliwiających przyznanie jej prawa do zasiłku, gdyż nie udokumentowała wysokości wynagrodzenia za każdy miesiąc realizacji kontraktu menedżerskiego na rzecz A w B. w likwidacji. Mimo pouczenia o tym obowiązku stosowny dokument został złożony dopiero w dniu [...]. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji przyznano stronie prawo do zasiłku od dnia ostatecznego udokumentowania tego prawa, tj. od dnia [...]. Natomiast według organu odwoławczego strona udokumentowała okres uprawniający do zasiłku jedynie w wymiarze 15 lat, 1 miesiąca i 1 dnia. Do owego okresu nie można zaliczyć świadczenia przez nią pracy w okresie od [...] do [...] na rzecz Urzędu Miejskiego w Ś., gdyż była to praca w niepełnym wymiarze czasu pracy, a strona nie udokumentowała wysokości osiąganego wynagrodzenia (faktu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy). Dlatego należało jej przyznać zasiłek w wysokości 100 %. Wojewoda zaznaczył przy tym, że strona może uzupełnić dokumenty i złożyć wniosek o zmianę decyzji o przyznanie jej prawa do zasiłku. Wniosek taki strona złożyła w dniu [...]. do organu I instancji, który w dniu [...] wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w związku z wniesieniem obecnie rozpoznawanej skargi. W skardze M.S. – L. uznała zaskarżoną decyzję za naruszającą jej interes prawny. Zarzuciła w szczególności, że do czasu wydania tej decyzji nie informowano jej o jakichkolwiek brakach w udokumentowaniu stażu pracy, a zwłaszcza w odniesieniu do zatrudnienia w Urzędzie Miejskim w Ś. Nie przedstawiono jej żadnych zaleceń ani pouczeń, mimo że żądano od niej uzupełnienia dokumentacji dotyczącej innego okresu zatrudnienia – w A. Zdaniem skarżącej przedłożone przez nią świadectwo pracy jednoznacznie potwierdza obowiązek pracodawcy, tj. Urzędu Miejskiego w Ś., odprowadzenia składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Osiągała wówczas wynagrodzenie przekraczające minimalne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w tamtym czasie. Skarżąca dołączyła umowy o pracę zawarte z Urzędem Miejskim w Ś. i raporty ZUS RMUA. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jego zdaniem skarżąca była poinformowana o obowiązkach związanych z udokumentowaniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, bowiem zarzuty skargi dotyczące wysokości przyznanego skarżącej zasiłku dla bezrobotnych okazały się zasadne,. Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy o promocji podwyższony do 120% wymiar zasiłku zależy od posiadania przez bezrobotnego co najmniej 20 – letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Niewątpliwie bezrobotny musi udokumentować spełnienie tego wymogu, co wynika z przepisów tej ustawy i § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy ( Dz. U. Nr 262, poz. 2607, ze zm.). W świetle art. 71 ust. 1 i 6 ustawy o promocji udokumentowanie to winno zasadniczo nastąpić do 7 dni od dnia zarejestrowania się bezrobotnego. Od chwili rejestracji dysponuje on zatem tygodniowym terminem do uzupełnienia ewentualnych braków w zakresie dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień. W ramach jednej z podstawowych zasad procedury administracyjnej, jaką jest wyrażona w art. 9 kpa zasada udzielania stronom informacji przez organy administracji publicznej, nie może też budzić wątpliwości, że o ile w dniu rejestracji organ dopatrzy się tego rodzaju braków, to jest zobowiązany wyczerpująco poinformować stronę o ich rodzaju, zakresie i sposobie uzupełnienia. Akta wskazują, że w niniejszej sprawie obowiązek ten nie został dopełniony. Wprawdzie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę powołuje się na informacje udzielenia skarżącej ( k-14, 21 i 22 akt ), jednakże stanowisko to należy uznać za gołosłowne. Karta 21 zawiera ogólną informację o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, a więc nie odnosi się w ogóle do braków w dokumentacji przedłożonej przez skarżącą. Natomiast karty 14 i 22 zawierają oświadczenia skarżącej o zobowiązaniu się jej do przedłożenia dokumentów związanych z jej zatrudnieniem u konkretnych pracodawców. W żadnym z tych oświadczeń nie pojawia się jakikolwiek zapis mogący się odnosić do zatrudnienia skarżącej w Urzędzie Miejskim w Ś. w okresie od [...] do [...]. Ponieważ oświadczenia te są sporządzone na urzędowych drukach, a jednocześnie brak jest innych urzędowych adnotacji w tym zakresie, to należy przyjąć, że pracownicy organu I instancji wymagali od skarżącej uzupełnienia dokumentów wyłącznie w granicach opisanych w tych dwóch oświadczeniach, które – jak wyżej wskazano – nie dotyczą okresu pracy, nie zaliczonego przez organy do okresu uprawniającego do zasiłku. Nie mogła ona mieć zatem świadomości nienależytego udokumentowania tego okresu pracy, zwłaszcza że przy rejestracji złożyła stosowne świadectwo pracy. O owych brakach nie wypowiedziały się zresztą organy obu instancji w pierwszym postępowaniu, w którym odmówiły skarżącej przyznania prawa do zasiłku, jak i nawet w decyzji I instancji wydanej w ramach obecnie kontrolowanego postępowania administracyjnego, które właściwie pozbawione jest uzasadnienia co do przyjętej wysokości zasiłku. Nie dziwi więc, że w odwołaniu skarżąca nie odniosła się do kwestii udokumentowania zatrudnienia w Urzędzie Miejskim w Ś., domyślając się jedynie innego powodu ograniczenia jej uprawnień. Dopiero w decyzji II instancji wskazano na nieudokumentowanie "wysokości osiąganego wynagrodzenia ( faktu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy )" w Urzędzie Miejskim w Ś.. Praktycznie rzecz biorąc do wydania zaskarżonej decyzji nie poinformowano więc skarżącej o konieczności uzupełnienia dokumentacji w tym zakresie, chociaż należało to uczynić już w dniu rejestracji. Takie naruszenie zasady z art. 9 kpa, łączące się z naruszeniem również zasad wyrażonych w trzech wcześniejszych artykułach kpa, nie może prowadzić do ujemnych skutków dla skarżącej. Konieczne jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy, w trakcie którego organ oceni, czy dołączone do skargi dokumenty wystarczająco ( a tak się wydaje ) wykazują możliwość zaliczenia spornego zatrudnienia do okresu uprawniającego do zasiłku. W razie pozytywnego ustalenia przyzna zasiłek w podwyższonej wysokości, oczywiście za okres do utraty prawa do zasiłku, tj. [...], o czym orzeczono decyzją z dnia [...]. Początkowy termin winien się pokrywać w takim przypadku z datą wymienioną w decyzji organu I instancji z dnia [...], tj. [...], skoro skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnych działań tego organu. Z drugiej strony brak było jednak podstaw do wnioskowanego w skardze przesunięcia terminu początkowego na dzień rejestracji. Takie żądanie jest nie tylko sprzeczne z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji, według którego prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się ale również ze względów proceduralnych. Mianowicie kontrolowane decyzje obu instancji zostały wydane w trybie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji. O uprawnieniach skarżącej z okresu rejestracji rozstrzygała natomiast decyzja I instancji z dnia [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...], nr [...], której skarżąca nie zaskarżyła. Według wskazanego art. 71 ust. 6 przyznanie zasiłku na podstawie tego przepisu może nastąpić od dnia udokumentowania tego prawa, co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w dniu [...], jak to słusznie przyjęły organy obu instancji. Przy uwzględnieniu wcześniejszych uwag podwyższenie wysokości zasiłku może nastąpić dopiero od tej daty. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postępowania organu administracyjnego wynikają wprost z motywów wyroku. su.