IV SA/Gl 841/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję. A.S. (dalej "strona" lub "skarżąca") w dniu 16 kwietnia 2015 r. zwróciła się do Wójta Gminy W. (dalej "organ pierwszej instancji") o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w C. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji odmówił stronie skierowania do domu pomocy społecznej. Uzasadniając to rozstrzygnięcie przytoczył obowiązujące przepisy i wskazał, że strona nie spełnia warunków określonych w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 163), zwanej dalej "ustawą". Podejmując to rozstrzygnięcie odwołał się do ustaleń wywiadu środowiskowego oraz przedłożonych przez stronę dokumentów; w tym zaświadczenia lekarskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. Stwierdził, że pomimo trudnej sytuacji zdrowotnej strona funkcjonuje w środowisku bez stałej pomocy osób drugich i samodzielnie wykonuje czynności służące zaspakajaniu niezbędnych potrzeb życiowych. Podkreślił, że aby wspomóc stronę w bezpiecznym funkcjonowaniu w miejscu zamieszkania pracownik socjalny zaproponował pomoc w formie usług opiekuńczych, na co strona nie wyraziła zgody. W odwołaniu strona opisała swoją trudną sytuację zdrowotną (zawroty głowy, nadciśnienie, chorobę tarczycy, cukrzycę, silne skurcze nóg). Podała, że leczy się u neurologa, kardiologa, ortopedy, psychologa i psychiatry. Akcentowała, że mieszka sama i kiedy upadła, to straciła przytomność i tak leżała przez trzy dni, bo nikt się nią nie zainteresował. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy syntetycznie opisał przebieg postępowania, treść decyzji organu pierwszej instancji i zarzuty odwołania. W zakresie ustaleń faktycznych organ odwoławczy wskazał, że strona ma 78 lat, jest osobą samotnie gospodarującą. Skarżąca aktem notarialnym z dnia [...]r. Nr [...] przekazała siostrze – Z.K., w drodze darowizny nieruchomość, na której ustanowiona została służebność osobista dożywotniego i bezpłatnego mieszkania (2 pokoje + kuchnia) wraz z prawem do współkorzystania z podwórka oraz innych urządzeń służących do wspólnego użytku. Po dokonaniu darowizny do marca 2015 r. strona przebywała w prywatnym DPS - "[...]", następnie powróciła pod ww. adres. Źródłem dochodu strony jest emerytura i dodatek pielęgnacyjny, łącznie w wys. 3.122,04 zł. Strona jest osobą przewlekle chorą, cierpi na nadciśnienie tętnicze, zawroty głowy, bóle kręgosłupa i drętwienie kończyn dolnych. W związku z powyższym leczy się w poradni neurologicznej i ortopedycznej, a ponadto prywatnie pozostaje pod opieką lekarza kardiologa. Jednakże z zaświadczenia lekarskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r., wynika że ze względu na stan zdrowia strona nie wymaga leczenia szpitalnego jak również opieki ze strony osób trzecich; wymaga natomiast wzmożonej opieki medycznej na stałe z powodu niepełnosprawności. Kolegium podkreśliło, że w życiu codziennym strona funkcjonuje samodzielnie, jest zdolna do samoobsługi, robi zakupy, przygotowuje posiłki, dba o swój wygląd i higienę osobistą. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że odmówiła przyjęcia oferowanej przez MOPS pomocy w formie usług opiekuńczych. Kolegium oceniło, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż strona nie spełnia przesłanek wynikających z art. 54 ust. 1 ustawy, warunkujących umieszczenie jej w domu pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobom, które z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności nie mogą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Natomiast wskazane w materiale dowodowym schorzenia, na które cierpi strona wymagają systematycznego leczenia, jednak ogólny stan zdrowia strony w chwili obecnej - w świetle art. 54 ust. 1 ustawy - nie daje organowi uprawnień do umieszczenie skarżącej w domu pomocy społecznej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium i ponowiła wniosek o umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej. Wskazała, że brak zaniedbań w domu i co do jej osoby nie oznacza, że nie wymaga całodobowej opieki. Radzi sobie jak tylko potrafi, ale jest pozbawiona jakiejkolwiek pomocy, a nie stać ją na usługi opiekuńcze (17 zł za godzinę), ponieważ ponosi wysokie koszty leczenia i utrzymania domu. Aktualnie jest w trakcie procedury cofnięcia darowizny, ze względu na rażącą niewdzięczność obdarowanej. Opisała szczegółowo problemy zdrowotne i załączyła kserokopie dokumentów świadczących o złym stanie zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest zasadna, gdyż organ odwoławczy nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonał jego arbitralnej oceny. Tym samym stan faktyczny, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji nie może zostać oceniony jako należycie ustalony. Ponieważ jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy daje podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia, obowiązkiem Sądu było wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z powodu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporna w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej. Kolegium stwierdziło, że brak podstaw do wnioskowanego przez stronę skierowania, gdyż wywiad środowiskowy dowiódł, że w życiu codziennym strona funkcjonuje samodzielnie, jest zdolna do samoobsługi, robi zakupy, przygotowuje posiłki, dba o swój wygląd i higienę osobistą. Jednocześnie – jak akcentował organ odwoławczy - z akt sprawy wynika, że skarżąca odmówiła przyjęcia oferowanej przez MOPS pomocy w formie usług opiekuńczych. Podkreślił, że zaświadczenie lekarskie z dnia 2 kwietnia 2015 r. wykazało, że ze względu na stan zdrowia strona nie wymaga leczenia szpitalnego jak również opieki ze strony osób trzecich; wymaga natomiast wzmożonej opieki medycznej na stałe z powodu niepełnosprawności. Skarżąca nie zgodziła się z oceną organu wywodząc, że wymaga całodobowej opieki; jest osobą samotną i schorowaną. Ma znacznie osłabioną pamięć i koncentrację, czasami w ogóle nie potrafi się porozumieć z ludźmi, zdarza jej się utrata przytomności – w takiej sytuacji leży na podłodze aż się sama ocuci. Materialnoprawną podstawę orzekania organów stanowił art. 54 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Natomiast art. 2 ustawy stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Art. 3 ust. 3 ustawy uzależnia rodzaj formę i rozmiar pomocy od okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Ust. 4 ww. artykułu stanowi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Prowadząc zatem postępowanie w sprawie wniosku o umieszczenie w domu pomocy społecznej organ obowiązany jest ustalić zakres koniecznej dla wnioskodawcy pomocy. Niezbędne jest w związku z tym ustalenie, że z jednej strony istnieją okoliczności kwalifikujące wnioskodawcę do umieszczenia w domu pomocy społecznej - wiek, choroba, niepełnosprawność - z drugiej strony organ winien ustalić, że nie jest w stanie zapewnić wnioskodawcy niezbędnej pomoc w formie usług opiekuńczych w niezbędnym zakresie. Należy pamiętać, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest rozwiązaniem ostatecznym i wymaga dokładnego zbadania okoliczności faktycznych, w celu dokonania oceny, czy osobie tej nie można udzielić pomocy w miejscu jej zamieszkania, bez konieczności opuszczania przez nią tego miejsca. Kwestiami mającymi istotne znaczenie w tej sytuacji są: stan zdrowia osoby, której dotyczy przedmiot sprawy, okoliczności środowiskowe, w których się znajduje, możliwość skorzystania przez nią z pomocy ze strony osób trzecich, w tym z usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, w zakresie zaspokajania jej podstawowych potrzeb. Skierowanie zatem do domu pomocy społecznej wymaga oceny stanu zdrowia, jak i możliwości korzystania przez daną osobę z pomocy środowiskowej. Z treści przepisu wynika kolejność zapewnienia pomocy, z pierwszeństwem dla zapewnienia pomocy w miejscu zamieszkania. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nadto na mocy art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Art. 107 k.p.a. w § 1 określa elementy obligatoryjne decyzji administracyjnej wymieniając pośród nich uzasadnienie faktyczne. Natomiast w § 3 stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy poczynił ustalenia faktyczne w zakresie wynikającym z art. 54 ust. 1 ustawy w sposób arbitralny; po części wręcz w sposób sprzeczny z treścią dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Nie dokonał należytej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; nie rozstrzygnął sprzeczności i kolizji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie - uzasadnienie faktyczne nie zawiera prawidłowej oceny dowodowej zgromadzonych dowodów. Takie działanie organu (głównie zaniechanie) narusza art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., a także art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazuje, że w aktach sprawy znajdują się dwa zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej. Pierwsze z nich nosi datę 2 kwietnia 2015 r. Do tego zaświadczenia odwołało się Kolegium pomijając istnienie drugiego zaświadczenia - z dnia 5 maja 2015 r., wydanego przez tę samą placówkę służby zdrowia. Organy jednoznacznie tego nie stwierdziły, ale adnotacja na pierwszym z zaświadczeń "Zaświadczenie do weryfikacji w pkt 9" z nieczytelnym podpisem wskazuje, że organ pierwszej instancji zakwestionował brak jednoznacznej kwalifikacji lekarza w zakresie ujętym w punkcie 9, dotyczącym wskazania typu domu pomocy społecznej ze względu na występujące schorzenie. Drugie z zaświadczeń zawiera bardziej dokładne wskazania lekarskie, ale nie pozostaje w sprzeczności z treścią zaświadczenia z dnia 2 kwietnia 2015 r. W obydwu zaświadczeniach stwierdzono, że lekarz ma wgląd do pełnej dokumentacji prowadzonej od 1991 r. oraz że skarżąca jest osobą przewlekle chorą nie wymagającą leczenia szpitalnego, ale wymagającą wzmożonej opieki medycznej. W ramach rozpoznania choroby zasadniczej podano stan po stłuczeniu śródczaszkowym, skręceniu kręgosłupa szyjnego, stan po stłuczeniu brzucha oraz inne choroby krążka międzykręgowego w okolicy lędźwiowej. Jako uszkodzenia innych układów wskazano uszkodzenie tkanki mózgowej w okolicy ciemieniowej lewej, stan po uszkodzeniu kolana lewego, uszkodzenie krążka międzykręgowego, nadciśnienie tętnicze, choroby naczyń obwodowych i zespół psychoorganiczny pourazowy. W obydwu zaświadczeniach stwierdzono, że skarżąca wymaga stale opieki z powodu niepełnosprawności oraz że istnieje konieczność konsultacji pacjenta przez lekarza psychiatrę i psychologa. Nadto lekarz stwierdził, że strona wymaga opieki osoby drugiej ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji i wykluczył możliwość samodzielnego jej funkcjonowania w codziennym życiu przy pomocy wsparcia w formie usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania. Różnica pomiędzy zaświadczeniami dotyczy punktu 9. W pierwszym zaświadczeniu wskazano dwa typy domu pomocy społecznej ze względu na występujące schorzenia: dla osób w podeszłym wieku i dla osób przewlekle somatycznie chorych. W drugim zaświadczeniu podano jak właściwy dom dla osób przewlekle somatycznie chorych. Kolejna różnica dotyczy punktu 6 – zakresu świadczeń niezbędnych do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania w środowisku osoby badanej. W pierwszym zaświadczeniu podano: pielęgnację i opiekę nad niepełnosprawnym – stale, rehabilitację leczniczą, badania i terapię psychologiczną. W późniejszym zaświadczeniu podano: pielęgnację chorego, pielęgnację i opiekę nad niepełnosprawnym, leczenie, badania i porady lekarskie, rehabilitację leczniczą, badania i terapię psychologiczną, wzmożoną opiekę medyczną – wszystkie stale. Jak wynika z powyższego nieprawdziwe jest twierdzenie Kolegium, że zaświadczenie lekarskie z dnia 2 kwietnia 2015 r. wykazało, że ze względu na stan zdrowia strona nie wymaga opieki ze strony osób trzecich. W obydwu zaświadczeniach lekarskich podkreślono, że strona wymaga opieki osoby drugiej ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji. Nadto lekarz wykluczył możliwość samodzielnego funkcjonowania strony w codziennym życiu przy pomocy wsparcia w formie usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania. Informacje zawarte w zaświadczeniach wydanych przez lekarza chorób wewnętrznych doznają wsparcia w zaświadczeniu psychologa z dnia 1 kwietnia 2015 r. i zaświadczeniu lekarza psychiatry – z tej samej daty. W tych zaświadczeniach podkreślono korzystanie przez stronę z pomocy psychologicznej i psychiatrycznej od 2007 r., tj. od wypadku drogowego, w którym strona doznała wyżej opisanych obrażeń i w którym zginął jej mąż. Akcentowano pogarszającą się zdolność strony do samoobsługi – trudności w zakresie życia codziennego. Nadto problemy z koncentracją, snem, zawroty głowy, zmienność nastrojów, rozdrażnienie, płaczliwość, obniżony nastrój, poczucie osamotnienia i rezygnacji, lęk przed przyszłością – i to pomimo stosowanej farmakoterapii, która musi być kontynuowana. Natomiast w wywiadzie środowiskowym z dnia 12 maja 2015 r., do ustaleń którego odwołało się Kolegium, pracownicy socjalni stwierdzili, że skarżąca (rocznik 1937) - pomimo trudnej sytuacji zdrowotnej – obecnie funkcjonuje w środowisku bez stałej pomocy osób drugich i samodzielnie wykonuje czynności służące zaspakajaniu niezbędnych potrzeb życiowych: potrafi samodzielnie się ubrać, przygotować sobie posiłki, zrobić potrzebne zakupy, wykonuje drobne prace fizyczne takie jak dbanie o czystość w zajmowanych pomieszczeniach, pielęgnacja kwiatów koło posesji, dbanie o swój wygląd fizyczny i zachowanie higieny osobistej, samodzielnie dysponuje środkami finansowymi, pamięta o systematycznym przyjmowaniu leków i ustalonych wizytach lekarskich, potrafi samodzielnie wypełniać dokumenty i załatwiać sprawy urzędowe, porusza się bez wsparcia sprzętów zaopatrzenia medycznego i wykazuje aktywność ruchową poruszając się na rowerze. Pomiędzy wyżej opisanymi zaświadczeniami lekarskimi i zaświadczeniem psychologa wspartymi twierdzeniami strony, a treścią ustaleń zawartych w wywiadzie środowiskowym istnieje zasadnicza sprzeczność. Organ odwoławczy nie ujawnił dlaczego uznał, że ocena pracowników socjalnych dotycząca możliwości funkcjonowania skarżącej w środowisku bez wsparcia innych osób lub przy wsparciu polegającym na udzieleniu bliżej niesprecyzowanych usług opiekuńczych stanowi podstawę do zakwestionowania oceny stanu zdrowia i możliwości samodzielnego funkcjonowania skarżącej w życiu codziennym dokonanej przez lekarzy (w tym lekarza psychiatrę) i psychologa. Organ odwoławczy nie dostrzegł również faktu, że dopiero za trzecim razem pracownicy socjalni mogli wywiad środowiskowy przeprowadzić. Usiłowanie przeprowadzenia wywiadu w dniu 29 kwietnia 2015 r. skończyło się fiaskiem, ponieważ strona była bardzo wzburzona, reagowała emocjonalnie, podnosiła głos, była negatywnie nastawiona do pracowników socjalnych, zakładała, że jej nie pomogą, na część pytań odpowiadała lakonicznie, a na część pytań nie udzieliła odpowiedzi, odmówiła wypełnienia oświadczeń. Pracownikom socjalnym nie udało się jej uspokoić. Również próba podjęta w dniu 4 maja 2015 r. nie przyniosła pozytywnego rezultatu. Strona była zdenerwowana i pracownicy socjalni ocenili, że w tym dniu nie było możliwości przeprowadzenia wywiadu. Jednocześnie zauważyli na ciele skarżącej rozległe siniaki i zadrapania. Skarżąca wyjaśniła, że powstały one w wyniku przewrócenia się w pomieszczeniu kuchennym oraz że rano korzystała z pomocy lekarza pierwszego kontaktu, który zalecił wykonanie prześwietlenia. Te ustalenia wynikają z notatek służbowych dokonanych przez pracowników socjalnych i potwierdzają w pewnym zakresie oceny lekarzy. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy wybiórczo ocenił materiał dowodowy, zniekształcił – w zakresie istotnym dla ustalenia okoliczności relewantnych prawnie - treść zaświadczenia lekarskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r., nie dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodowej zgromadzonych w sprawie dowodów. Ocena Kolegium jest arbitralna, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje żadnej odpowiedzi na pytanie, na jakiej podstawie zakwestionowano ustalenia i wskazania lekarskie w sytuacji, gdy organ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną. Sąd docenia wagę ustaleń dokonywanych w wywiadach środowiskowych jednakże nie znajduje podstaw do uznania, że te ustalenia mają automatyczne pierwszeństwo w stosunku do zaświadczeń lekarskich uwzględniających dynamikę procesów chorobowych skarżącej na przestrzeni ośmiu lat oraz traumatyczny przebieg wypadku, który spowodował niepełnosprawność oraz urazy psychiczne. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy dokona oceny wiarygodności i mocy dowodowej wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów pod kątem przesłanek skierowania do domu pomocy społecznej określonych w art. 54 ust. 1 ustawy, uwzględniając sformułowaną wyżej ocenę prawną. W szczególności rozstrzygnie kolizje ustaleń wynikających z zaświadczeń lekarskich i zaświadczenia psychologa z ustaleniami zawartymi w wywiadzie środowiskowym. Nie pominie też treści notatek służbowych pracowników socjalnych sporządzonych w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniach 29 kwietnia i 4 maja 2015 r. Dostrzeże również sytuację rodzinną skarżącej. Organ będzie miał na uwadze zasadę prawdy obiektywnej przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i załatwieniu sprawy. Uwzględni zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni, mając na uwadze wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasadę przekonywania i zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.