IV SA/Gl 848/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. NR [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej nie stwierdził u S. F. choroby zawodowej [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący w okresach zatrudnienia : od [...] r. do [...] r. i od [...] r. do [...] r. – jako [...],[...],[...] w "A’ S.A. w S., pracował w kontakcie z [...]. Ponadto w okresie od [...] r. do [...] r. – jako [...]–[...] w Przedsiębiorstwie B w S. pracował w kontakcie z [...],[...],[...] i [...]. Jednak stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] wywołanej czynnikami [...] lub [...]. Rozpoznano [...]. Natomiast nie stwierdzono zmian chorobowych [...] pozostających w związku przyczynowo – skutkowym z narażeniem zawodowym. Dnia [...] r. S. F. wniósł odwołanie od powyższej decyzji nie podnosząc żadnych zarzutów. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie S. F. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracując w latach [...] - [...] w "A" S.A. w S. jako [...],[...],[...] i w latach [...]-[...] w Przedsiębiorstwie B w S. jako [...] – [...], był eksponowany na [...],[...] i [...],[...],[...] i [...]. Pracował w tych okresach zatrudnienia w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby [...] wywołanej czynnikami [...], lub [...]. Jednak lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych (I i II szczebla), nie rozpoznali u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wyniki oceny [...] nie wykazały u S. F. zmian mogących odpowiadać efektom działania czynników [...] lub [...] na [...]. Na podstawie badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznano u skarżącego [...]. Powyższe zmiany mają charakter samoistny i nie mają związku z pracą zawodową. Brak rozpoznania choroby zawodowej [...] wywołanej czynnikami [...] lub [...] przez lekarzy specjalistów jednostek orzeczniczych I i II szczebla skutkował odmową stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S. F. zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę powyższej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Podniósł, że według świadectwa Nr [...], okres narażenia zawodowego to wykonywanie pracy w szczególnych warunkach, wymienionych w wykazie A, dział VII, poz. 1 pkt 13 wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. Wobec tego nie powinny być stosowane w jego sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreślił, że postępowanie w sprawie uznania choroby zawodowej u skarżącego zostało rozpoczęte w [...] r., a więc w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanego dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.), zwane dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego zostało bowiem rozpoczęte po dacie wejścia w życie wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r., tj. choroby [...] wywołanej czynnikami [...] lub [...]. Organy sanitarne obu instancji - w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – zgodnie przyjęły, że skarżący podczas zatrudnienia w okresach: od [...] r. do [...] r. i od [...] r. do [...] r. – jako [...],[...],[...] w "A" S.A. w S., pracował w kontakcie z [...]. Ponadto w okresie od [...] r. do [...] r. – jako [...]–[...] w Przedsiębiorstwie B w S. pracował w kontakcie z [...],[...],[...] i [...]. Nie ulega zatem wątpliwości okoliczność wykonywania przez niego pracy w warunkach narażenia zawodowego. Jednakże lekarze specjaliści obu jednostek orzeczniczych (I i II szczebla) nie rozpoznali u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Skarżący został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w S.. Stwierdzone u niego schorzenia; [...], nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...].[...] ma charakter choroby samoistnej. Nie stwierdzono zmian chorobowych [...] pozostających w związku z narażeniem zawodowym. Na podstawie orzeczeń lekarskich wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych, organy obydwu instancji nie stwierdziły choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, w tym przede wszystkim orzeczenia jednostek medycznych i w świetle całokształtu materiału dowodowego trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za udowodnione. Na podstawie zgodnych ze sobą orzeczeń lekarskich ustalił okoliczność, że nie wystąpiła u S. F. choroba [...] wywołana czynnikami [...] lub [...], wymieniona w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zastosował również prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., którego § 2 ust. 1, jako jeden z warunków uznania schorzenia za chorobę zawodową, wymienia – wspomniane wyżej - rozpoznanie choroby określonej w wykazie chorób zawodowych. Niewypełnienie powyższego warunku uzasadniało wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, podkreślić należało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia u niego choroby zawodowej, było prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.), bowiem zostało rozpoczęte w [...] r., a więc po dacie wejścia w życie wymienionego rozporządzenia. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nie naruszyły przepisów prawa materialnego. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.