IV SA/Gl 848/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych - odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. . r., Nr [...] ., A. K. działający jako opiekun prawny całkowicie ubezwłasnowolnionej Z. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, utrzymującego w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., która organ ten zmienił wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] r. ustalającą odpłatność za pobyt skarżącej w Domu Pomocy Społecznej w C. w ten sposób, że wysokość przedmiotowej odpłatności za marzec 2012 r. określił w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zawarty w skardze wniosek nie został w ogóle uzasadniony gdyż opiekun prawny skarżącej nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanej decyzji, polegające na ustaleniu odpłatności za pobyt Z. K. w Domu Pomocy Społecznej za marzec 2012 r., w kwocie [...] zł wywoła po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie sposób przyjąć, aby żądanie zgłoszone w niniejszym zakresie zostało należycie umotywowane w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 §3 p.p.s.a. Istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Jakkolwiek bowiem nałożenie na skarżącą obowiązku ponoszenia wspomnianej odpłatności stanowi niewątpliwie poważne obciążenie, to jednak nie sposób zakładać, aby fakt ten mógł wywrzeć skutek w postaci znacznej szkody, w szczególności polegającej na niemożności sfinansowania przez nią niezbędnych potrzeb życiowych. Należy podkreślić, że Z. K. jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej w C. i w związku z tym realizację koniecznych potrzeb gwarantuje jej ta placówka. Zgodnie bowiem z art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających zaś jej organizacja, zakres i poziom świadczonych usług uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności. Mając na względzie powyższe Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.