IV SA/Gl 850/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., Kierownik Działu ds. Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w K., orzekł o utracie przez I.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 07.11.2011 r. W jej uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W odwołaniu z dnia 8 maja 2014 r., od powyższej decyzji, I.W. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, bowiem w okresie od 07 listopada do 21 grudnia 2011 r. brała udział w szkoleniu komputerowym organizowanym przez A w C., podnoszącym jej kwalifikacje i dającym szansę na podjęcie zatrudnienia, Co więcej, nie była świadoma, że została w tym samym okresie zgłoszona do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Dopiero po upływie 2 lat i 7 miesięcy otrzymała informację z Narodowego Funduszu Zdrowia o konieczności wyjaśnienia zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego przez dwóch płatników, tj. Powiatowy Urząd Pracy i A. Nadto, przez cały okres od 03.09.2007 r. do nadal, zgłaszała się w każdym wyznaczonym przez Urząd terminie. Z tego powodu, decyzję o wstecznym wyrejestrowaniu od 07.11.2011 r. traktuje jako dotkliwą sankcję za podjęcie z własnej inicjatywy podwyższenia kwalifikacji zawodowych, bowiem mimo zgłaszania gotowości do udziału w kursie komputerowym Urząd nie przedstawił jej takiej możliwości. Natomiast od jego pracownika otrzymała ustną informację, że utrata statusu osoby bezrobotnej obejmie okres od 07.11.2011 r. do nadal. Zatem musi dokonać ponownej rejestracji, ale już od daty bieżącej czyli 2014 r., dlatego jest narażona na ewentualne obciążenie kosztami za leczenie w tym okresie, których ze względu na brak propozycji pracy i środków pieniężnych nie jest w stanie pokryć. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, iż I.W. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 03.09.2007 r. Wówczas została prawidłowo poinformowana o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego oraz otrzymała "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy", której odbiór potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 23.02.2009 r. Była również pouczona o obowiązku zapoznania się z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, której treść została jej udostępniona do wglądu w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy i na tę okoliczność podpisała stosowne oświadczenia. W dniu 14.03.2014 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło pismo informujące, że w okresie od 07.11.2011 r. do 21.12.2011 r. I.W. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego przez A w K. (tytuł [...]). W związku z powyższym, Urząd wezwał do złożenia stosownego oświadczenia w tym zakresie. W dniu 04.04.2014 r. I.W. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy i oświadczyła, że w okresie od 07 listopada do 21 grudnia 2001 r. uczęszczała na szkolenie w A C. i była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, wskazała także, że z tego tytułu pobierała stypendium szkoleniowe, nie wie jednak czy składka na ubezpieczenie społeczne została odprowadzona. Następnie w dniu 08.04.2014 r. przedłożyła zaświadczenie z A w K. z dnia 07.04.2014 r. potwierdzające, że w wymienionym okresie odbywała szkolenie w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego i w grudniu 2011 r. zostało jej wypłacone stypendium szkoleniowe za okres od XI-XII 2011 r. w wysokości 422,10-zł., a od uzyskanego stypendium zostały odprowadzone składki na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe w wysokości 111,65 zł. Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 9a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1442 z późn. zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami pobierającymi stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez inne niż powiatowy urząd pracy podmioty kierujące na szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe dorosłych. Ponadto, przepis art. 13 pkt 9a tej ustawy precyzuje, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 9a - od dnia nabycia prawa do stypendium do dnia utraty prawa do niego. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) analogicznie reguluje kwestię podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 pkt 24a obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez podmiot inny niż powiatowy urząd pracy, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Art. 73 pkt 7a tej ustawy wskazuje natomiast, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w jej art. 66 ust. 1 pkt 24a, powstaje z dniem nabycia prawa do stypendium, a wygasa z dniem utraty prawa do niego. W okresie od 07 listopada do 21 grudnia 2011 r. odwołująca była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego i tym samym podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, na podstawie odrębnych przepisów, co potwierdza zaświadczenie z A w K. W związku z powyższym zaistniały podstawy do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej z dniem 07.11.2011 r., tj. z dniem rozpoczęcia okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, na podstawie odrębnych przepisów. Art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy stanowi bowiem, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej (...) oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Odwołująca została pouczona o treści powyższych przepisów prawa, co potwierdza dokument podpisany przez odwołującą po zapoznaniu się z jego treścią, a mianowicie "Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" (pkt 4 w części IV "Obowiązki bezrobotnego"), której odbiór potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 23.02.2009 r. Organ podkreślił również, że w punkcie 13 części II "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" wskazano, że status bezrobotnego posiada osoba, która nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, a w części III podano, że bezrobotny traci status osoby bezrobotnej m.in. gdy nie spełnia warunków określonych w jej części II. Zgodnie z treścią pkt 8 "Oświadczenia bezrobotnego" zawartego w karcie rejestracyjnej, które zostało podpisane przez odwołującą w dniu jej rejestracji, tj. 03.09.2007 r. oświadczyła, że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, a w pkt 17 tego oświadczenia zobowiązała się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. Mimo to, w związku z udziałem w szkoleniu organizowanym przez A, nie zawiadomiła o tym Powiatowego Urzędu Pracy w terminie 7 dni, o którym stanowi art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, jak również przez cały pozostały okres posiadania statusu osoby bezrobotnej. Dodatkowo, w dniu 04.04.2014 r., w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy złożyła oświadczenie, w którym wskazała na brak wiedzy jedynie w zakresie składek na ubezpieczenia społeczne. Oświadczyła wówczas, że uczęszczała na szkolenie i była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, nie wie natomiast czy składka na ubezpieczenie społeczne została odprowadzona. Odnosząc się do tego oświadczenia organ odwoławczy zaznaczył, iż art. 36 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych należy do płatnika składek. Zgodnie z ust. 7 wyżej wymienionego przepisu prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych osoba zgłaszana potwierdza własnoręcznym podpisem. W rozpatrywanej sprawie odwołująca tak uczyniła. Niezależnie od powyższych okoliczności organ uznał, że art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i uniemożliwia w tym zakresie orzekanie w drodze uznania administracyjnego. Organ zatrudnienia jest więc zobowiązany wydać decyzję o utracie statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Okoliczność, iż dotychczas odwołująca zgłaszała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonych terminach i potwierdzała gotowość do podjęcia pracy, nie może również wpływać na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem poza gotowością do podjęcia pracy bezrobotny musi obligatoryjnie spełniać pozostałe warunki, wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, od których uzależnione jest nabycie, jak i posiadanie statusu osoby bezrobotnej. W skardze z dnia 24 lipca 2014 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, I.W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przywołała takie same argumenty, jak w uzasadnieniu odwołania. Obu organom orzekającym w sprawie zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji naruszenie przepisów, bowiem za podjęte z własnej inicjatywy szkolenie na kursie komputerowym została dotkliwie ukarana mimo, iż nie była świadoma zgłoszenia jej z tego tytułu do ubezpieczenia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli wydawanych przez organy administracji rozstrzygnięć, sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury administracyjnej i słuszność zastosowania prawa materialnego, w tym również jego interpretacji. Zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: “p.p.s.a."). Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy też jej negatywnymi skutkami, ale związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Jednocześnie, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., dokonuje także z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej jedynie kontroluje wydane rozstrzygnięcie i nie posiada uprawnień do przyznawania bądź przywracania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do związanych z nim świadczeń. Wyjaśnienie powyższe jest konieczne z uwagi na zawarty w skardze wniosek o ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez Sąd. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 07.11.2011 r., z uwagi na podleganie przez nią obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę tą okoliczność organ stwierdził, że od dnia 07.11.2011 r. skarżąca nie spełnia warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej, wynikających z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawa"). Stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy starosta, z zastrzeżeniem niemającego zastosowania w sprawie art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) ustawy bezrobotny oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Stosownie do treści art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w tym przepisie świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej, co jednak w sprawie nie miało miejsca. Po myśli zaś art. 6 ust. 9 i 9a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: 9) osobami pobierającymi zasiłek dla bezrobotnych, świadczenie integracyjne lub stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez powiatowy urząd pracy, zwanymi dalej "bezrobotnymi"; 9a) osobami pobierającymi stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez inne niż powiatowy urząd pracy podmioty kierujące na szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe dorosłych, zwanymi dalej "osobami pobierającymi stypendium". Z powyższej regulacji wynika, że osobami pobierającymi stypendium określa się takie osoby, które zostały skierowane przez inne niż powiatowy urząd pracy podmioty kierujące na szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe dorosłych i w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych pobierają stypendium z tego tytułu. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa te osoby już nie jako bezrobotne, ale jako osoby pobierające stypendium i wyraźnie wiąże podleganie obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym z czynnością pobierania przez nie stypendium oraz skierowania przez inne podmioty niż powiatowy urząd pracy. Takie osoby podlegają obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z mocy art. 6 ust. 1 pkt 9a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Natomiast przepis art. 13 pkt 9a tej samej ustawy precyzuje, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 9a - od dnia nabycia prawa do stypendium do dnia utraty prawa do niego. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) analogicznie reguluje kwestię podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zgodnie bowiem z jej art. 66 ust. 1 pkt 24a obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez podmiot inny niż powiatowy urząd pracy, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Art. 73 pkt 7a tej ustawy wskazuje natomiast, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w jej art. 66 ust. 1 pkt 24a, powstaje z dniem nabycia prawa do stypendium, a wygasa z dniem utraty prawa do niego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, na podstawie informacji uzyskanych z Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddziału Wojewódzkiego w K. ustalono, że w okresie od 07 listopada do 21 grudnia 2011 r. skarżąca podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, bowiem była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego przez A w K. z tytułu szkolenia w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego i w miesiącu grudniu 2011 r. zostało jej wypłacone stypendium szkoleniowe za okres od XI-XII 2011 r. w wysokości 422,10-zł., a od tego stypendium zostały odprowadzone składki na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe w wysokości 111,65 zł. (pismo NFZ z dnia 12 marca 2014 r., k. 110 akt administracyjnych i pismo A w K. z dnia 7 kwietnia 2014 r., k. 115 akt). W zaistniałej sytuacji skarżąca z racji bycia "osobą pobierającą stypendium" nie mogła być równocześnie osobą "bezrobotną" w brzmieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) ustawy w związku z art. 6 ust. 9 i 9a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W sprawach o przyznanie lub odmowę przyznania status osoby bezrobotnej postępowanie wyjaśniające sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie zachodzą okoliczności faktyczne wyliczone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie istotne dla organu było jedynie to, że w dniu 07.11.2011 r. skarżąca została objęta obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu z tytułu zgłoszona do ubezpieczenia oraz zostało jej wypłacone stypendium szkoleniowe, od którego odprowadzono składkę na ubezpieczenie (emerytalne, rentowe i wypadkowe). Okoliczność powyższa nie była kwestionowana w toku postępowania administracyjnego. Natomiast żadne inne okoliczności, w tym również te podnoszone przez skarżącą nie mogły mieć w tej sprawie znaczenia. Kwestie statusu bezrobotnego, nie zależą bowiem od uznania organów orzekający, gdyż brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) ustawy jest kategoryczne. Na marginesie można zauważyć, że również w dniu rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., tj. 03.09.2007 r. obowiązujący wówczas art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy również wykluczał możliwość rejestracji osoby podlegającej ubezpieczeniu społecznemu na podstawie innych przepisów, o czym skarżąca została prawidłowo poinformowana oraz otrzymała "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy", jak również została pouczona o treści przepisów ustawy, co potwierdziła własnoręcznym podpisem (por. akta administracyjne). Prawidłowo zatem materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy w sposób szczegółowy przedstawił ustalenia stanu faktycznego sprawy i wskazał przepisy, które miały w niej zastosowanie interpretując ich treść, co jest wystarczające dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.