IV SA/Gl 855/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 20 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie statusu bezrobotnego. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że nie ma dochodów. Ponadto oświadczył, że nie ma zasobów pieniężnych, wartościowych przedmiotów ani też nieruchomości. Następnie w piśmie z dnia [...] r. skarżący oświadczył, że jest bezrobotny i nie ma prawa do zasiłku. Do pisma dołączył zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] r. potwierdzające powyższe okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie z art. 244 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zostało ograniczone do wniosku o ustanowienie radcy prawnego, gdyż na podstawie art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący wykazał, iż jest bezrobotny i nie przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji uznać należało, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a wobec tego wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.