IV SA/Gl 859/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o pomocy", Prezydent Miasta S. zobowiązał W.T. do zwrotu świadczeń z tytułu funduszu alimentacyjnego w kwocie 4800 zł wypłaconych osobie upoważnionej J.S. za okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r., a ustalonych decyzją z dnia [...] r., wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wskazał na obowiązywanie wyroku sądu powszechnego ustalającego ojcostwo dłużnika alimentacyjnego względem osoby uprawnionej i zasądzającego alimenty. W odwołaniu dłużnik alimentacyjny podniósł, że nie płacił alimentów z powodu niewiedzy o swojej sytuacji prawnej, kwestionując przy tym swoje ojcostwo względem uprawnionej do alimentacji, a także sposób rozliczenia odsetek. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji, całkowicie podzielając jego ustalenia i wnioski. Wskazało w szczególności, że decyzja o zwrocie należności na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy nie ma charakteru uznaniowego. Jeżeli zatem zostały przyznane i wypłacone świadczenia z funduszu alimentacyjnego, to organ właściwy wierzyciela ma obowiązek orzeczenia o zwrocie należności przez dłużnika alimentacyjnego. Tymczasem należności ustalone w decyzji organu podstawowego stopnia wynikają z wysokości świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej w podanym okresie świadczeniowym, za który od dłużnika nie wpłynęły żadne wpłaty. Z kolei podważanie przez skarżącego swojego ojcostwa nie znalazło dotąd prawnego wyrazu, a nawet nie toczy się w tym zakresie żadne postępowanie. O ile natomiast chodzi o odsetki, to zostały one określone zgodnie z art. 27 ust. 1a ustawy o pomocy, według którego są one naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił, że nie została należycie wyjaśniona kwestia jego ojcostwa, mimo wyników badań DNA. Zdaniem skarżącego organ powinien się zwrócić do Prokuratury celem ustalenia, czy podejmie dalsze czynności w kierunku zaprzeczenia ojcostwa. Poza tym skarżący wytknął niekompletność podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Wbrew zarzutom skarżącego sprawa została należycie wyjaśniona w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia decyzją przewidzianą w art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy, obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodne z zebranym materiałem dowodowym są ustalenia organów co do istnienia obowiązku alimentacyjnego skarżącego oraz przyznania i wypłacenia osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ustalenia te nie zostały zresztą skutecznie zakwestionowane przez skarżącego. Oczywiście poza kognicją organów i sądów administracyjnych leży problem ojcostwa skarżącego i zasadności zasądzenia alimentów. Kwestie te zostały rozstrzygnięte dołączonymi do akt wyrokami sądu powszechnego, który stosownie do art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego powołany jest do rozpoznawania spraw cywilnych zdefiniowanych w art. 1 tego Kodeksu, a obejmującym zarówno sprawy o zaprzeczenie ojcostwa (art. 453 kpc), jak i o alimenty (art. 32 kpc). Należy zatem pominąć okoliczności podnoszone w tym względzie przez skarżącego, skoro do dnia wyrokowania w tej sprawie nie wykazał, by wskazane wyroki cywilne zostały wzruszone. Nie budzi większych zastrzeżeń także podstawa prawna zaskarżonej decyzji. Jako nieistotne przeoczenie należy potraktować brak podania paragrafu 1 w art. 138 kpa. W uzasadnieniu decyzji wskazane są z kolei odpowiednie przepisy prawa materialnego. Zbędne było powoływanie dalszych przepisów z ustrojowej ustawy dotyczącej samorządowych kolegiów odwoławczych, gdyż kompetencje procesowe organu odwoławczego wynikają wprost z Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym bardziej nie można mówić o naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie może prowadzić do uchylenia decyzji kontrolowanej przez sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zarzuty skargi okazały się więc chybione, a z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa mogącego podważyć legalność działania organów administracyjnych. Dlatego też na podstawie art. 151 ostatnio powołanego Prawa orzeczono, jak w sentencji. ec