IV SA/Gl 860/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] /[...] / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. R. K. zwróciła się o przyznanie świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz.395 ze zm.). Decyzją z dnia [...] nr [...] umorzono postępowanie administracyjne w sprawie jej wniosku. Powołując się na okoliczność, iż jej wniosek winien być złożony do dnia [...] a uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność czynności procesowej podjętej przez stronę. Od tej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zaakcentowała, iż została zweryfikowana dopiero we [...] dlatego wcześniej nie mogła złożyć wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego oraz uprawdopodobniła okoliczności świadczące o nie zachowaniu terminu z przyczyn od niej niezależnych. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i 101 K.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie K. R. do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne dotyczące zgodności art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR z Konstytucją RP. K. R. wniosła odwołanie od powyższego postanowienia, w którym powołała taką samą argumentację, jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] ten sam Kierownik Urzędu utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne postanowienie, a następnie nowym postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Uznał wówczas, iż ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, bowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02 stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. W wyniku merytorycznego rozpoznania wniosku K. R. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] nr i [...] odmówił przyznania K. R. świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art.127 § 3 i art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 2 lit. a i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. W jej uzasadnieniu zaprezentował stanowisko, wedle którego przez K. R. nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 pkt 2 lit. a powołanej ustawy. Podkreślił, iż strona nie była deportowana do pracy przymusowej, lecz urodziła się w czasie pobytu jej matki na deportacji, jako dziecko robotników przymusowych. Tym samym nie został spełniony warunek ustawowy, zawarty w powołanym przepisie, dotyczący istnienia deportacji skarżącej do pracy przymusowej. W skardze oznaczonej jako odwołanie skarżąca domagała się przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca oraz wnioskowała o jej uchylenie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł tzw. "modyfikację" odpowiedzi na skargę, w której zmienił swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wyraził wolę umorzenia postępowania sądowego, bowiem swoją nową decyzją z dnia [...] nr [...] uwzględnił w całości skargę skarżącej i przyznał jej uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w okresie od [...] r. do [...] Skarżąca w piśmie z dnia [...] cofnęła skargę i wniosła o zwrot kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W zaistniałej sytuacji zaskarżona decyzja została w trybie samokontroli zmieniona przez organ administracyjny. Jednocześnie nowowydana decyzja z dnia [...] nr [...] nie została zaskarżona przez skarżącą w przewidzianym terminie. Kierując się zatem wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że wobec skutecznego uwzględnienia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skargi K. R. z dnia [...] przestał istnieć przedmiot postępowania sądowego. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania, bowiem dalsze prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe, a wydanie wyroku zbędne. Dlatego Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. W oparciu o art. 201 w związku z art. 209 i art. 210 § 2 tej samej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.