IV SA/Gl 863/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 12 marca 2012 r. W.L. domagał się przyznania zasiłku celowego na zakup leków oraz żywności. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta D., Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), odmówił przyznania W.L. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków oraz żywności. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż W.L. jest osobą niepełnosprawną, całkowicie nie zdolną do pracy do dnia 31 maja 2012 r., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w wynajętym lokalu mieszkalnym, otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 965,55- zł. i dodatek mieszkaniowy w wysokości 89,82- zł. do miesiąca lutego 2012 r., a od marca w wysokości 97,91- zł. Z posiadanych środków płaci alimenty na rzecz byłej żony (w miesiącu lutym 150,- zł, w tym 50,- zł. z tytułu powstałych zaległości). Rzeczywisty dochód strony ustalony zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w miesiącu lutym 2012 r. wynosił 905,37- zł. i przekroczył ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, tj. 477,- zł. Nadto, z uwagi na ograniczone środki finansowe organ nie może proponować stronie specjalnego zasiłku celowego, ani też zwrotnego zasiłku celowego (art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej), bowiem w gminie na jedno środowisko rocznie przypada w ujęciu miesięcznym kwota 22,- zł., w związku z tym nie jest możliwe zaspokajanie wszystkich zgłaszanych przez strony potrzeb, zwłaszcza przy dochodzie przekraczającym ustawowe kryterium dochodowe. Organ nie proponuje również pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, ponieważ zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania na lata 2006-2013" może być ona przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1 tej ustawy, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o który, mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, tj. 715,50- zł. Tymczasem, w przypadku strony, jak wynika z ustaleń wywiadu środowiskowego, rzeczywisty dochód wynosi 905,37- zł. i przekracza ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Od powyższej decyzji W.L. wniósł odwołanie, uznając iż ma trudną sytuację zdrowotną, materialną i bytową, w związku z tym domaga się zmiany niekorzystnego rozstrzygnięcia, podnosząc między innymi, iż pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. oraz osoba, która podpisała decyzję, nienależycie dokonali oceny jego nadzwyczajnej sytuacji życiowej, co nie uzasadnia odmowy przyznania mu wnioskowanych świadczeń. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7, art. 39-40 oraz art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Rozważając sytuację odwołującego podał, iż pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią się ubiegających, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej i wnioskowanej przez te osoby wysokości. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną. Istotnym, bowiem w tej sprawie jest fakt, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Powyższe oznacza, że osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do samodzielnego podejmowania działań zmierzających do przezwyciężania we własnym zakresie swoich problemów, a dopiero, gdy nie jest w stanie tego dokonać, może jej zostać przyznana pomoc społeczna w określonej postaci. Ustawa o pomocy społecznej ustanawia zatem zasadę indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Oznacza to, z jednej strony indywidualne rozpoznanie zgłaszanych żądań, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Powołując się na treść art. 8 ust 1 ustawy o pomocy społecznej organ uznał, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477,- zł., zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt. 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego sytuacja W.L. jest znana i na bieżąco monitorowana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w D. z uwagi na składane wnioski o przyznawanie wsparcia na zaspokojenie występujących potrzeb bytowych oraz zakres udzielonego dotychczas wsparcia. Uzyskiwany przez W.L. dochód przekracza kryterium dochodowe, które w dniu wydania kwestionowanych decyzji wynosiło 477,- zł. Dlatego też wniosek strony mógł być rozpatrzony wyłącznie na podstawie przepisu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i stwarza organowi pomocy społecznej możliwość (nie obowiązek) przyznania osobie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe m.in. specjalnego zasiłku celowego. Istota tej formy pomocy sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny, szczególnie uzasadniony. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że szczególnie uzasadniony przypadek, to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia, nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (W. Maciejko, P. Zaborniak). Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz. Warszawa 2008, s. 202). Podkreślić zatem należy, że świadczenie to ma charakter wyjątkowy i nie powinno stanowić trwałego źródła dochodów osób wnioskujących o przyznanie takiej pomocy. W tym zakresie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił trudną i złożoną sytuację materialną, życiową, zdrowotną i rodzinną oraz zgłoszone potrzeby bytowe W.L. oraz ocenił z jednej strony, zasadność zgłoszonego żądania pod kątem zaistnienia przesłanek dotyczących zasiłku celowego oraz celowego specjalnego i zwrotnego, określonych w ustawie o pomocy społecznej, a z drugiej strony możliwości finansowych Gminy D. przeznaczonych na pomoc społeczną. Sytuacja W.L. z pewnością jest trudna, jednakże regulacje prawne dotyczące pomocy społecznej należy rozumieć w ten sposób, że odpowiednie instytucje powołane do tego mają za cel udzielanie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym. Nie dopuszcza, zatem wykorzystania środków społecznych przez osoby, które mają możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych. Pomoc społeczna nie ma charakteru stałego i nie może sprowadzać się do prostego rozdawnictwa świadczeń. Ma ona przejściowo stanowić rodzaj wsparcia w celu pokonania trudności życiowych beneficjentów. W żadnym razie świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być traktowane, jako stałe źródło dochodu. Rolą organów pomocy społecznej jest, więc również przeciwdziałanie traktowaniu świadczeń pomocowych, jako oczywistej i bezwarunkowej należności ze strony Państwa. Celowi temu służy zobowiązywanie stron do aktywności w zakresie przezwyciężania swoich trudnych sytuacji życiowych. Dlatego też osoby, które korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej na zaspokojenie własnych potrzeb mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji (art. 4 ustawy). Niedopuszczalne jest także, by pomoc społeczna przyznawana była osobom, które środki te marnotrawią. Tym samym W.L. winien mieć świadomość konieczności zakupu produktów o wartości adekwatnej do swoich możliwości (za kwoty minimalne pozwalające zaspokoić niezbędne potrzeby), a także w związku z trudną sytuacją życiową i materialną (która także jest bezsporna) musi mieć świadomość konieczności oszczędnego i racjonalnego gospodarowanie środkami finansowymi własnymi. Zdaniem organu odwoławczego, argumentacja podniesiona w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji jest oparta na rzetelnej analizie stanu faktycznego popartego materiałem dowodowym, a działania tego organu były wystarczające i przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz są prawidłowo udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym. Zatem pierwszoinstancyjna decyzja została podjęta w ramach uznania bez przekroczenia granic tego uznania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny zobowiązany jest wyważyć słuszny interes obywatela i interes społeczny. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Natomiast przez interes społeczny (publiczny) rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itd. (wyrok NSA z dnia 21 maja 2003r., III SA 2752/01, Lex 145004). Reasumując, uznano iż, w wielu przypadkach, nawet pomimo spełniania wymogów ustawowych osób ubiegających się o wsparcie w ramach systemu pomocy społecznej, organy administracji są uprawnione do odmowy ich przyznania z uwagi na ograniczone możliwości finansowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.L. stwierdził, że nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, które jest dla niego krzywdzące i niesprawiedliwe. Powtórzył, że w jego sytuacji organ pierwszej instancji nie realizuje zadań nałożonych na niego przez Państwo Polskie. Jako osoba 70-letnia, po wypadku i na skutek chorób jest zmuszony korzystać z pomocy społecznej, gdyż nie jest w stanie sam utrzymać się z posiadanego dochodu, tj. renty w wysokości 965,35- zł. pomniejszonej o alimenty w kwocie 150,- zł. Wynajmując mieszkanie wybrał najtańszą ofertę i zmuszony jest płacić tyle, ile żąda jego właścicielka. Stąd też niezrozumiałe jest twierdzenie, że powinien poszukać mieszkania adekwatnego do posiadanych możliwości finansowych, jak też samodzielnego podejmowania działań zmierzających do przezwyciężania we własnym zakresie swoich problemów finansowych. Nie uzasadnione jest również powoływanie się na trudną sytuację finansową organów pomocy społecznej, bowiem skarżący w roku 2011 otrzymywał specjalny zasiłek celowy na zakup lekarstw, pomoc żywnościową i pomoc w postaci pobytu w Dziennym Domu Pobytu, a jego sytuacja do tej pory nie zmieniła się i nadal jest wyjątkowa. Zdaniem skarżącego, pomoc była mu udzielana do momentu, kiedy zgłosił wniosek o zmianę formy dożywiania z "dochodzeniowej" do Dziennego Domu Pomocy na formę stacjonarną (ze względu na stan zdrowia i niemożność codziennego dotarcia do tegoż Domu), wówczas spotkał się z agresją i szykanami ze strony Dyrekcji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., co dostrzegli również szeregowi pracownicy tego Ośrodka. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należało podkreślić, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd, nie będąc na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup leków oraz żywności z powodu stwierdzenia przekroczenia kryterium dochodowego określonego w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 i art. 3 ustawy jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 przywołanej ustawy - rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest osobom i rodzinom, które spełniają jednocześnie dwa kryteria, a mianowicie: kryterium dysfunkcji, o którym mowa w art. 7 ustawy - między innymi ubóstwo, sieroctwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba, jak również kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy. Bezspornie skarżący spełnia kryterium określone w art. 7 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej. Zważyć zatem przyjdzie, iż zgodnie z regulacją art. 8 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie, przysługuje osobie samotnie gospodarującej (a taką jest skarżący), której dochód nie przekracza kwoty 477,- zł., zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", (określonej w § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. - Dz. U. nr 127, poz. 1055), przy czym za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. W toku postępowania administracyjnego, na podstawie wyników wywiadu środowiskowego i oświadczenia skarżącego ustalono, iż rzeczywisty jego dochód, ustalony zgodnie z art. 8 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej w miesiącu lutym 2012 r. wynosił 905,37- zł. i przekroczył ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, tj. 477,- zł. i z tej przyczyny nie przysługiwała mu pomoc w formie zasiłku celowego. Okoliczność powyższa nie była kwestionowana przez skarżącego. W tej sytuacji organ pierwszej instancji słusznie rozważył wniosek skarżącego w oparciu o art. 41 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach specjalny zasiłek celowy bądź zwrotny zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Podkreślić należy, iż świadczenie unormowane w tym przepisie powinno być traktowane jako szczególna pomoc doraźna, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy powołując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 28 sierpnia 2008 r. o sygn. akt I OSK 1416/07 (publ. Lex nr 489088). Z brzmienia art. 39 ust 1 i 2 oraz art. 41 w związku z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż decyzja w zakresie przyznania tych form pomocy, jak również w kwestii określenia jej wysokości podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony, mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków. Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu, co odnosi się również do wysokości przyznanej pomocy. Spełnienie nawet wszystkich kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w takiej wysokości jakiej oczekuje. Organy orzekające rozstrzygnęły sprawę skarżącego zważając na jego sytuację oraz ograniczone możliwości finansowe MOPS w D., a tym samym ochronę interesów innych osób uprawnionych do uzyskania wsparcia ze środków pomocy społecznej. Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że pomoc oraz jej wysokość jest nie tylko warunkowana potrzebą strony ale również posiadanymi do dyspozycji przez ośrodek środkami finansowymi, natomiast z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w D. posiada ograniczone możliwości finansowe. Zaskarżona decyzja, jako oparta na uznaniu administracyjnym, podlega ograniczonej kontroli sądowej, która sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. o sygn. akt SA/Sz 2548/00 - dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie prawidłowo wypełniły dyspozycje wskazanych i omówionych powyżej przepisów, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie przekraczając granic uznania administracyjnego oraz dokonały prawidłowej wykładni użytego przez ustawodawcę w art. 41 ustawy o pomocy społecznej pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 49/11 - dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Stanowisko to znajduje bezpośrednie potwierdzenie w treści obszernych wywodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co więcej nie ulega wątpliwości, że pomoc społeczna powinna być przede wszystkim kierowana do osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji materialnej, które np. nie posiadają w ogóle żadnych dochodów, czyli bez udzielonej pomocy nie mogłyby samodzielnie egzystować. Nie ma także podstaw do akceptacji zarzutu skargi w kwestii kwalifikacji osób wydających decyzje administracyjne w zakresie pomocy społecznej. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej. Do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) należy kontrola kwalifikacji pracowników socjalnych, w tym kierownika ośrodka pomocy społecznej, którego upoważnia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy (art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej). Zarzuty, związane z kwalifikacjami tychże pracowników, poruszone w skardze również nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni prawa przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.