IV SA/Gl 864/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., na podstawie art.1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) §§ 1, 7, 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.) orzekł, że u J. K. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do w/wym. rozporządzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą. W tym celu J. K. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie w oparciu o analizę [...] nie stwierdzono u niego typowych zmian [...] w pełni upoważniających do rozpoznania [...]. W wyniku ponownego badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzczeczono, że obraz [...] nie wykazuje obecności zmian dających dostateczną podstawę do rozpoznania [...]. Dalej organ podał, że J. K. w latach [...]–[...] pracował jako [...] w Przedsiębiorstwie "A" w R. (od [...] r. w [...]). W zakładzie tym nie prowadzono [...]. Zatem na podstawie pomiarów [...] przy pracach [...] w "B" organ przyjął, że J. K. w okresie zatrudnienia pracując na w/wym. stanowisku był narażony na [...]. W odwołaniu J. K. nie zgodził się z powyższą decyzją. Podniósł, że pracował przez 34 lata, w tym przez 31 lat bezpośrednio przy [...], gdzie był narażony na [...],[...] oraz [...]. Szkodliwe warunki pracy wpłynęły negatywnie na jego stan zdrowia, ma [...] oraz [...], ponadto odczuwa dolegliwości ze strony [...]. Obecnie jest osobą bezrobotną, otrzymuje zasiłek w wysokości [...] zł, jest niezdolny do pracy, pozbawiony środków na leczenie. Podniósł, że w wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd stwierdził, że będzie mógł ubiegać się o rentę w przypadku stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego stwierdził, że odwołujący się pracując w latach [...]-[...] jako [...] był eksponowany na działanie [...]. Uznał zatem, że w/wym. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej [...]. Jednakże lekarze dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych w konkluzjach wydanych orzeczeń nie rozpoznali badaniami u J. K. [...]. Orzeczenia te zostały wydane na podstawie [...], który nie dawał podstaw do rozpoznania tej choroby. Wobec nierozpoznania choroby zawodowej przez orzeczników kompetentnych placówek medycznych, organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Nadto wyjaśnił, że w rozpoznawaniu [...] nie stosuje się ograniczenia czasowego od ustania narażenia zawodowego, dlatego choroba ta może być rozpoznania nawet długo po ustaniu tego narażenia, np. podczas kolejnych zaleconych badań kontrolnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący ponowił zarzuty oraz argumentację zawarte uprzednio w odwołaniu. Ponadto zarzucił, że organ nie uznał wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r., którego kopia została dołączona do odwołania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał dotychczasową argumentację i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji akcentując, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona po myśli art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała bowiem, że odpowiada ona prawu. Należy zauważyć, że w dacie wydawania decyzji przez organy sanitarne obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Przepis § 10 tego rozporządzenia przewiduje jednak, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem jego wejścia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej u J. K. zostało rozpoczęte przed datą wejścia w życie powoływanego rozporządzenia, do rozpoznania sprawy miały zastosowanie poprzednio obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm., zwanego dalej rozporządzeniem). Zgodnie z § 1 ust.1 powołanego wyżej rozporządzenia za chorobę zawodową uważało się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli spowodowana została wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Słusznie więc przyjęły organy sanitarne obu instancji, że o uznaniu choroby za zawodową decyduje rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że to schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Podstawę wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej stanowią zarówno wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, jak i orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 10 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej – [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że skarżący będąc zatrudniony w latach [...]–[...] w Przedsiębiorstwie "A w R. (od [...] r. w [...]) jako [...] był narażony na działanie [...]. Nie jest więc okolicznością sporną fakt świadczenia pracy w warunkach szkodliwych stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej – [...]. Zatem dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było jeszcze rozpoznanie [...] przez placówkę diagnostyczną, o której mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia. W związku z powyższym skarżący był badany w dwóch takich jednostkach medycznych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] r.) oraz w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. ( orzeczenie z dnia [...] r.). Obie te jednostki nie stwierdziły zmian w obrazie [...], które uzasadniałyby rozpoznanie [...]. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy przyjęły, że u skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, wobec jej nierozpoznania. Rozpoznanie danej jednostki chorobowej wymaga wiadomości specjalistycznych. Ani organy inspekcji sanitarnej, ani też Sąd nie są władne podważyć rozpoznania lekarskiego z punktu widzenia wiedzy medycznej. Kontrola sądowa sprawowana jest w tym zakresie tylko pod kątem dochowania trybu przeprowadzenia badań oraz uzasadnienia stanowiska biegłych. W niniejszej sprawie tryb orzeczniczo-diagnostyczny został zachowany zaś orzeczenia lekarskie wydane w oparciu o przeprowadzone badania [...] są zbieżne, a stanowisko w nich zawarte zostało dostatecznie uzasadnione. Ponadto trzeba podkreślić, że organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, że proces [...] przebiega powoli i może się ujawnić w każdym czasie od ustania narażenia. Dlatego zarówno w rozporządzeniu mającym zastosowanie w sprawie oraz w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowanie w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) nie wskazano okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania oraz stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Zatem nie można wykluczyć, że choroba ta zostanie rozpoznana w okresie późniejszym, czego również nie wykluczają badający skarżącego lekarze Instytutu, którzy uznali za wskazane badania kontrolne za rok od wydania orzeczenia. Rozpoznanie choroby zawodowej [...] stanowić będzie podstawę do jej stwierdzenia. Trzeba również podkreślić, że postępowanie prowadzone było w przedmiocie choroby zawodowej [...]. Zatem podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż cierpi również na inne schorzenia nie objęte decyzją organów orzekających w tej sprawie, a które w jego przekonaniu są wynikiem warunków pracy, może stanowić podstawę odrębnego postępowania przed tymi organami. Ponadto nie można uznać za uzasadniony zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wyroku Sądu Apelacyjnego w K.. Wyrok ten został wydany w przedmiocie prawa skarżącego do wcześniejszej emerytury, a zatem w innej sprawie i w oparciu o zupełnie inne podstawy prawne. Natomiast postępowanie w przedmiocie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej jest postępowaniem odrębnym prowadzonym przez organy inspekcji sanitarnej, zaś decyzje tych organów są poddawane kontroli sądów administracyjnych. Wobec powyższego należało uznać, że zarzuty skargi nie miały prawnego uzasadnienia, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.