IV SA/Gl 865/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. IV SA/Gl 784/04 ze skargi na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę W.G. pismem z dnia [...] złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 784/04. W przedmiotowym wniosku zarzuciła, że wyrok został wydany w oparciu o sfałszowaną opinię radcy prawnego zatrudnionego w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., a w konsekwencji nastąpiło nie zapoznanie się z materiałem dowodowym na szkodę skarżącej. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że o wznowienie postępowania wystąpiła w związku z nowymi okolicznościami, o których dowiedziała się ostatnio, albowiem otrzymała opinię radcy prawnego z organu pierwszej instancji z [...], która zawiera fałszywe informacje o jej zatrudnieniu, niezgodne z kartą rejestracyjną PUP. Na podstawie tej sfałszowanej opinii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił w [...] jej skargi w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uzasadniając ją nieopłaceniem przez skarżącą składek ZUS w ciągu 365 dni przed zarejestrowaniem się w PUP. W chwili rejestracji w organie pierwszej instancji urzędnik nie zażądał od niej dodatkowych informacji w postaci zaświadczenia z ZUS, a tym samym działał na jej szkodę. Nadto skarżąca zarzuciła Sądowi całkowitą nieznajomość akt sprawy w chwili orzekania, a wyrok zapadł przedwcześnie i z rażącym naruszeniem prawa. Nadto w piśmie z dnia [...] poinformowała, że o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania dowiedziała się w [...]. Stosownie do postanowień art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania sądowego na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym albo orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Po myśli § 2 tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skargę o wznowienie postępowania zgodnie z art. 277 wyżej wymienionej ustawy wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Według art. 281 tej ustawy na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W rozpatrywanej sprawie jak już zostało to zaznaczone skarżąca o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania dowiedziała się w [...], natomiast samą skargę wniosła w [...] zatem dokonując analizy powyższych przepisów należy uznać, że skarga została wniesiona z zachowaniem przewidzianego prawem terminu. Jednakże należy zaznaczyć, że skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała tego, że o fakcie stanowiącym podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się w [...]. Sąd przyjął do wiadomości informację skarżącej, albowiem nie miała ona wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Dla niniejszej sprawy kluczową rolę odgrywa kwestia braku podstaw ustawowych dla wznowienia postępowania. Skarżąca podnosi, że podstawą taką jest ujawnienie się opinii radcy prawnego organu pierwszej instancji, która zawiera nieprawdziwe informacje. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że przedmiotowa opinia sporządzona została na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez organ pierwszej instancji, a zatem po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji oraz po wniesieniu przez skarżącą odwołania od tej decyzji. Tym samym opinia ta nie wchodziła w skład dokumentów stanowiących podstawę podjęcia rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, a jedynie na etapie postępowania odwoławczego stanowiła dla tego organu informację, czy uwzględnić wniesione odwołanie we własnym zakresie, czy przekazać sprawę do rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia. W świetle tych ustaleń należy uznać, że opinia ta nie jest składnikiem postępowania dowodowego w sprawie i nie wchodziła w skład dowodów stanowiących podstawę orzekania przez organy administracji jak również przez tutejszy Sąd. Oznacza to zarazem, że ujawnienie przez skarżącą tej opinii nie wyczerpuje przesłanek wznowienia postępowania sądowego przewidzianych treścią art. 273 § 2 wyżej wymienionej ustawy. Opinia ta nie może być bowiem uznana za środek dowodowy w sprawie, ponieważ takim środkiem dowodowym nigdy nie była. Opinia ta także nie mogła wpłynąć na orzeczenie podjęte przez tutejszy Sąd, albowiem przy ich podejmowaniu kieruje się jedynie przepisami prawa. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania sądowego, a tym samym skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia tego postępowania. W tej sytuacji stosownie do postanowień art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. SW